Motonobu Kanō

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Motonobu Kanō, Bogini Kannon w białej szacie

Motonobu Kanō (jap. 狩野元信 Kanō Motonobu?, ur. 28 sierpnia 1476, zm. 5 listopada 1559), malarz japoński.

Syn Masanobu Kanō, założyciela szkoły Kanō i zięć Mitsunobu Tosy, jednego z ostatnich mistrzów malarstwa w stylu japońskim yamato-e, szkoły Tosa, pod wpływem której pozostawał, chociaż przejawiał się u niego, odziedziczony po ojcu, także element malarstwa w stylu chińskim kara-e.

Sławę zyskał jako jeden z najwybitniejszych przedstawicieli szkoły Kanō. Nadał charakter świecki dziełom o treściach religijnych. Malował pejzaże i portrety, zapoczątkował monumentalne malarstwo ścienne. Przypisuje mu się autorstwo dekoracji w zespołach świątyń buddyjskich: Daitoku-ji, Myōshin-ji i Nanzen-ji w Kioto[1].

W twórczości łączył wzory chińskiego malarstwa tuszowego i cechy malarstwa rodzimego. Jego pejzaże są monochromatyczne i wielobarwne. Autor obrazu: "Siedmioro bogów szczęścia".

Pozostawał na służbie u sioguna Yoshizumiego Ashikagi.

Połączenie japońskich pierwiastków z chińskimi jest charakterystyczne dla szkoły Kanō.

Przypisy

  1. Rossella Menegazzo, Japonia - leksykon cywilizacje, Arkady, Warszawa 2008, str. 52, ISBN 978-83-213-4578-9

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924-1927).
  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934-1939).
  • Wielka Encyklopedia Powszechna (1962-1969). PWN.
  • Rossella Menegazzo: Japonia - leksykon cywilizacje. Warszawa: Arkady, 2008, s. 52-55. ISBN 978-83-213-4578-9.