Na Zachodzie bez zmian (powieść)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Na Zachodzie bez zmian
Im Westen nichts Neues
okładka pierwszego wydania
Pierwsze wydanie powieści
Autor Erich Maria Remarque
Miejsce wydania Niemcy
Język niemiecki
Data wydania styczeń 1929
Wydawca Propyläen Verlag
Tematyka antywojenna
Typ utworu powieść
Przekład Stefan Napierski, Ryszard Wojnakowski

Na Zachodzie bez zmian (niem. Im Westen nichts Neues) – antywojenna powieść Ericha Marii Remarque'a, niemieckiego weterana pierwszej wojny światowej.

Remarque w 1939 roku

W 1933 roku naziści z rozkazu Josepha Goebbelsa, ówczesnego ministra propagandy zabronili wydawania dzieł Remarque'a i publicznie spalili jego książki. Nazistowska propaganda zaczęła rozpowszechniać nieprawdziwe informacje jakoby Remarque był potomkiem francuskich Żydów, a jego prawdziwe nazwisko brzmiało Kramer (sugerując, że Remarque to pseudonim, który powstał przez odwrócenie kolejności liter w nazwisku Kramer), oraz że Remarque nie służył aktywnie podczas pierwszej wojny światowej.

Pierwsze niemieckie wydanie ukazało się w styczniu 1929. W ciągu roku sprzedano milion egzemplarzy książki w samych Niemczech, następny milion rozszedł się za granicą. Na podstawie książki w 1930 nakręcono film pod tym samym tytułem, który zdobył dwa Oscary, w tym za najlepszy film. Dzieło wyreżyserował Lewis Milestone. Druga ekranizacja powieści powstała w 1979.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Opisana jest w niej okrutna rzeczywistość wojny oraz głębokie oderwanie od cywilnego życia niemieckich żołnierzy. Książka w dobitny sposób przedstawia wojenną rzeczywistość, niemalże z dziennikarską precyzją. Nie ukazuje heroicznej i bohaterskiej walki żołnierzy na froncie, ale skupia się na ich cierpieniu oraz bezsensowności całego konfliktu, uwypukla tragedię pokolenia, "którego pierwszym zawodem było robienie trupów".

Książka opowiada o grupie szkolnych przyjaciół, którzy za namową swojego nauczyciela zaciągają się do wojska. Młodzieńcze ideały i chęć walki za kraj okazują się niczym w porównaniu z okrucieństwem wojny. Koledzy ze szkolnej ławki patrzą na śmierć innych i sami uczą się umierać.