Nektariusz z Eginy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Nektariusz Kefalas
Anastasios Kefalas
Saint Nektarios of Aegina at Rizario.jpg
Data urodzenia 1 października 1846
Data śmierci 9 listopada 1920
Kościół/
wyznanie
prawosławny
Data kanonizacji 1961
Konstantynopol
przez patriarchę Konstantynopola
Wspomnienie 9/21 listopada [a]
Atrybuty zamknięta Ewangelia
Szczególne miejsca kultu Bazylika św. Nektariusza na Eginie
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Nektariusz Kefalas, również Nektariusz z Eginy, imię świeckie: Anastasios Kefalas, gr. Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης, cs. Swiatitiel Nektarij Kefalas, mitropolit Pentapolskij[1] (ur. 1 października 1846 w Silivrii, zm. 9 listopada 1920 w Eginie) – grecki mnich i jeden z bardziej znanych współcześnie świętych prawosławnych Greckiego Kościoła[1].

Ikona św. Nektariusza. W ikonografii święty ten przedstawiany jest w biskupich szatach lub czarnej mantii, z czarnym kłobukiem na głowie i siwą brodą średniej długości. Zazwyczaj prawą rękę wznosi w geście błogosławieństwa, w lewej zaś trzyma zamkniętą Ewangelię

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ubogiej, wielodzietnej greckiej rodzinie w Tracji, niedaleko Konstantynopola, otrzymując imię Anastazy. Nauki, podczas których wyróżniał się ponadprzeciętną inteligencją, pobierał w Konstantynopolu, gdzie mieszkał od 14 roku życia. Na naukę i swoje utrzymanie zarabiał własną pracą. Po studiach został nauczycielem w mieście Chios. Po pracy oddawał się modlitwie i ascezie w celu duchownego doskonalenia.

Mając 30 lat wstąpił do klasztoru, w 1875 przyjmując święcenia przyjął imię Łazarz. Dwa lata później złożył ponownie śluby, został wyświęcony na hierodiakona i przyjął imię Nektariusz. Dzięki znajomości z patriarchą aleksandryjskim mógł podjąć studia teologiczne w Atenach, po ukończeniu których został wysłany do Kairu. Pełnił tam funkcję kapłana w kościele Agios Nikolaos (św. Mikołaja). W uznaniu jego wiedzy i zdolności organizacyjnych patriarcha Konstantynopola wyświęcił go na arcybiskupa Pentapolis. Po roku arcybiskup Nektariusz był zmuszony ustąpić z urzędu na skutek intryg miejscowego duchowieństwa. Udał się do Aten, gdzie został wykładowcą teologii. Zajął się również wydawaniem publikacji, które uzyskały szeroki rozgłos.

W 1908, rezygnując z posady uniwersyteckiej osiadł na Eginie w monasterze Trójcy Świętej, który wcześniej sam założył i zbudował. Poświęcił się całkowicie życiu mnicha i pracy nad kolejnymi publikacjami. Zyskał sławę cudotwórcy i jasnowidza, do którego udawały się rzesze wiernych z całej Grecji.

Zmarł w 1920 r. i został pochowany na terenie monasteru. Według tradycji Cerkwi, gdy po 33 latach otwarto jego grób, okazało się, że ciało Nektariusza nie uległo rozkładowi. Według świadków z grobu wydzielał się cudowny zapach. Ten fakt oraz wcześniejsza sława cudotwórcy, jaką cieszył się mnich, stały się podstawą do jego kanonizacji. Odbyła się ona w Konstantynopolu w 1961 r. Obecnie święty spoczywa w sarkofagu w kaplicy przy katolikonie pw. Świętej Trójcy.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Jego kult jest praktykowany na wyspie Egina w poświęconej mu bazylice.

W ikonografii Nektariusz przedstawiany jest w biskupich szatach (lub czarnej mantii) z czarnym kłobukiem na głowie. Zazwyczaj prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma zamkniętą Ewangelię. Ma siwą, średniej długości brodę[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 oprac. Jarosław Charkiewicz: św. Nektariusz Kefalas, metropolita Pentapolis. Serwis Cerkiew.pl. [dostęp 2014-02-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiesława Rusin, Grecja. Praktyczny przewodnik, wyd. Pascal, Bielsko-Biała 2007, s. 569, ISBN 978-83-7304-753-2.
  • Jarosław Charkiewicz (red.), Święty Nektariusz z Eginy, wyd. Bratczyk, ISBN 83-910025-8-6.