Nektariusz z Eginy
| Święty | |
| Nektariusz | |
 |
|
| Data urodzenia | 1 października 1846 |
| Data śmierci | 9 października 1920 |
| Kościół/ wyznanie |
cerkiew prawosławna |
| Data kanonizacji | 1961 w Konstantynopolu przez patriarchę Konstantynopola |
| Wspomnienie | 9 października |
| Atrybuty | zamknięta Ewangelia |
| Szczególne miejsca kultu | Bazylika św. Nektariusza na Eginie |
Nektariusz z Eginy, imię świeckie: Anastasios Kefalas (gr. Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης, ur. 1 października 1846 w Silivrii, zm. 9 października 1920 w Eginie) – grecki mnich prawosławny, święty Greckiego Kościoła Prawosławnego. Jego kult jest praktykowany na wyspie Egina w poświęconej mu bazylice.
Życiorys [edytuj]
Urodził się w ubogiej, wielodzietnej greckiej rodzinie w Tracji, niedaleko Konstantynopola, otrzymując imię Anastazy. Nauki, podczas których wyróżniał się ponadprzeciętną inteligencją, pobierał w Konstantynopolu, gdzie mieszkał od 14 roku życia. Na naukę i swoje utrzymanie zarabiał własną pracą. Po studiach został nauczycielem w mieście Chios. Po pracy oddawał się modlitwie i ascezie w celu duchownego doskonalenia.
Mając 30 lat wstąpił do klasztoru, w 1875 przyjmując święcenia przyjął imię Łazarz. Dwa lata później złożył ponownie śluby, został wyświęcony na hierodiakona i przyjął imię Nektariusz. Dzięki znajomości z patriarchą aleksandryjskim mógł podjąć studia teologiczne w Atenach, po ukończeniu których został wysłany do Kairu. Pełnił tam funkcję kapłana w kościele Agios Nikolaos (św. Mikołaja). W uznaniu jego wiedzy i zdolności organizacyjnych patriarcha Konstantynopola wyświęcił go na arcybiskupa Pentapolis. Po roku arcybiskup Nektariusz był zmuszony ustąpić z urzędu na skutek intryg miejscowego duchowieństwa. Udał się do Aten, gdzie został wykładowcą teologii. Zajął się również wydawaniem publikacji, które uzyskały szeroki rozgłos.
W 1908, rezygnując z posady uniwersyteckiej osiadł na Eginie w monasterze Trójcy Świętej, który wcześniej sam założył i zbudował. Poświęcił się całkowicie życiu mnicha i pracy nad kolejnymi publikacjami. Zyskał sławę cudotwórcy i jasnowidza, do którego udawały się rzesze wiernych z całej Grecji.
Zmarł w 1920 r. i został pochowany na terenie monasteru. Według tradycji Cerkwi, gdy po 33 latach otwarto jego grób, okazało się, że ciało Nektariusza nie uległo rozkładowi. Według świadków z grobu wydzielał się cudowny zapach. Ten fakt oraz wcześniejsza sława cudotwórcy, jaką cieszył się mnich, stały się podstawą do jego kanonizacji. Odbyła się ona w Konstantynopolu w 1961 r. Obecnie święty spoczywa w sarkofagu w kaplicy przy katolikonie pw. Świętej Trójcy.
Bibliografia [edytuj]
- Wiesława Rusin, Grecja. Praktyczny przewodnik, wyd. Pascal, Bielsko-Biała 2007, s. 569, ISBN 978-83-7304-753-2.
Bibliografia przedmiotowa [edytuj]
- Jarosław Charkiewicz (red.), Święty Nektariusz z Eginy, wyd. Bratczyk, ISBN 83-910025-8-6.
