Neokeynesizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Neokeynesizm – doktryna ekonomiczna stanowiąca syntezę monetaryzmu i keynesizmu, będąca jego naturalną ewolucją na skutek kryzysów naftowych, podczas których teoria Keynesa zdawała się zawodzić.

Teoria[edytuj | edytuj kod]

Głównym założeniem neokeynesizmu jest względna sztywność płac i cen w krótkim okresie. Oznacza to, że reagują one na zmiany popytu wolniej niż wielkości realne, czyli np. wielkość produkcji czy poziom zatrudnienia.

Ponadto, w odróżnieniu od teorii Keynesa, akceptuje się założenie neutralności pieniądza przy doskonale elastycznych cenach i płacach. Neokeynesiści popierają ingerencję państwa w gospodarkę w celu doprowadzenia jej do równowagi w krótkim okresie przy pełnym wykorzystaniu czynników produkcji. Dotyczy to przeciwdziałania cyklom gospodarczym i pozwala na skrócenie okresu, w którym zadziałają mechanizmy rynkowe i uniknięcie strat spowodowanych recesją.

W długim okresie uwidacznia się wpływ teorii monetarystycznej, czyli poparcie dla ograniczania podaży pieniądza w celu przeciwdziałania inflacji oraz wykorzystywanie innych narzędzi polityki pieniężnej do uzyskania trwałego wzrostu gospodarczego.

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Laureaci nagrody Nobla: John Hicks, James Meade, James Tobin , Paul Samuelson, Franco Modigliani,Robert J. Shiller

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Ratajczak, Współczesne teorie ekonomiczne. Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Poznaniu