Normalizacja (technika)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Normalizacja to działalność polegająca na analizowaniu wyrobów, usług i procesów w celu zapewnienia:

  • funkcjonalności i użyteczności,
  • zgodności (kompatybilności) i zamienności,
  • bezpieczeństwa użytkowania,

oraz

  • ograniczenia (zbędnej) różnorodności.

Wyniki tych analiz podawane są do publicznej wiadomości pod postacią norm lub przepisów technicznych. Niektóre rozwiązania są traktowane jako faktyczne standardy (standard de facto) pomimo braku formalnych norm.

Spis treści

Cele i etapy normalizacji[edytuj]

Celem normalizacji jest zastosowanie w produkcji przemysłowej jednolitych wzorców, np. znormalizowanie niektórych wyrobów pod względem wymiarów i wykorzystywanych materiałów. Takie działania wpływają na obniżenie kosztów, umożliwiają masową produkcję, współpracę urządzeń różnych producentów i wymianę zużytych części oraz ułatwiają dokonywanie zamówień handlowych.

Etapy normalizacji to:

  • klasyfikacja, czyli grupowanie według podobieństwa cech charakterystycznych dla produktu,
  • unifikacja, czyli ujednolicanie cech konstrukcyjnych i wymiarowych części maszyn w celu umożliwienia ich zamienności,
  • typizacja, czyli ujednolicenie konstrukcji w celu uproszczenia produkcji (i obniżenia kosztów) oraz ułatwienia eksploatacji.

Pierwsze działania normalizacyjne zainicjowano w zamierzchłej przeszłości; dotyczyły one jednostek miary i wagi.

Działalnością normalizacyjną zajmują się agendy państwowe, grupy zainteresowania (na ogół tworzone z inicjatywy producentów), oraz niezależne organizacje międzynarodowe.

Normalizacja w Polsce[edytuj]

W Polsce, z ramienia państwa, normalizacją zajmowały się:

i obecnie:

Narodowe organizacje normalizacyjne[edytuj]

Międzynarodowe organizacje normalizacyjne[edytuj]

Organizacje normalizacyjne o zasięgu światowym[edytuj]

Zobacz też[edytuj]