Ognik szkarłatny
| Ognik szkarłatny | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | różowce |
| Rodzina | różowate |
| Rodzaj | ognik |
| Gatunek | ognik szkarłatny |
| Nazwa systematyczna | |
| Pyracantha coccinea M.Roem. Fam. nat. syn. monogr. 3:219. 1847, nom. cons. |
|
| Synonimy | |
|
Cotoneaster pyracantha (L.) Spach, |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
.jpg)
Ognik szkarłatny (Pyracantha coccinea M.Roem) – gatunek krzewu należący do rodziny różowatych. Rodzime obszary jego występowania to południowa i środkowa Europa oraz Azja Zachodnia i Kaukaz[2]. W środkowej Europie znany już od XVII wieku jako krzew ozdobny i parkowy. Jest uprawiany w wielu rejonach świata, również w Polsce.
Spis treści |
Morfologia[edytuj]
- Pokrój
- Krzew o zwieszających się gałęziach. Osiąga szerokość do 1,8 m i wysokość 1-3 m, w dobrych warunkach nawet do 4,5 m.
- Liście
- Zimozielone, lancetowate, na brzegu piłkowane. Skórzaste i błyszczące, długości 2-4 cm, na krótkich ogonkach. Na obszarach o cieplejszym klimacie liście są zimozielone, w Polsce jednak przy pierwszym silniejszym mrozie brunatnieją[3]
- Kwiaty
- Białe, drobne, zebrane w podbaldachy, obficie odwiedzane przez pszczoły[3]. Kwitnie w maju i czerwcu.
- Owoce
- Kuliste, barwy od żółtej po czerwoną. Długo utrzymują się na krzewie. Są niesmaczne i lekko trujące[4].
Zastosowanie[edytuj]
Roślina uprawiana jako ozdobna, głównie ze względu na barwne i długo utrzymujące się na krzewie owoce (od sierpnia do grudnia, czasami nawet dłużej)[3]. Kwiaty są mało ozdobne. Doskonale sprawdza się w miastach. Szczególnie efektownie wygląda rosnąca w długich szpalerach, nadaje się również na nieformowane żywopłoty. Jest wytrzymała na upały, suszę, a także na spaliny. Strefy mrozoodporności 5–9[5]. Wymaga stanowisk słonecznych i osłoniętych od wiatru. Wskazane jest podlewanie w czasie dłuższej suszy, a także przed zimą (by roślina mogła zgromadzić zapas wody dla późno obumierających liści). Aby zachowała zwarty pokrój, można ją przycinać. Jest podatna na zarazę ogniową i parcha jabłoni[5].
Odmiany (wybór)[5][3][edytuj]
- `Golden Charmer` – wolno rosnąca, o żółtych owocach
- `Fructo Luteo` – o jaskrawożóltych, a po dojrzeniu jasnożółtych owocach
- `Kasan` – o pomarańczowoczerwonych owocach
- `Lalandei` – odmiana wyhodowana we Francji w latach 70. Rośnie szybko, ma wzniesione pędy i jaskrawopomarańczowe owoce
- `Orange Glow` – szybko rosnąca, o pomarańczowych owocach
- `Red Column – ma kolumnowy pokrój i jasnoczerwone owoce
- `Soleil d`Or – o jasnozielonych liściach i dużych, złocistożółtych owocach. Rozrasta się szeroko. Jest dość wrażliwa na mróz.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-26].
- ↑ 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
- ↑ Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
Bibliografia[edytuj]
Mark Bachofer, Joachim Mayer: Drzewa. Warszawa: Multico, 2007. ISBN 978-83-7073-451-0.
