Ognik szkarłatny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ognik szkarłatny
Brosen pyracantha coccinea2.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj ognik
Gatunek ognik szkarłatny
Nazwa systematyczna
Pyracantha coccinea M.Roem.
Fam. nat. syn. monogr. 3:219. 1847, nom. cons.
Synonimy

Cotoneaster pyracantha (L.) Spach,
Crataegus pyracantha (L.) Medik.,
Mespilus pyracantha L.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwitnące pędy

Ognik szkarłatny (Pyracantha coccinea M.Roem) – gatunek krzewu należący do rodziny różowatych. Rodzime obszary jego występowania to południowa i środkowa Europa oraz Azja Zachodnia i Kaukaz[2]. W środkowej Europie znany już od XVII wieku jako krzew ozdobny i parkowy. Jest uprawiany w wielu rejonach świata, również w Polsce.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzew o zwieszających się gałęziach. Osiąga szerokość do 1,8 m i wysokość 1-3 m, w dobrych warunkach nawet do 4,5 m.
Liście
Zimozielone, lancetowate, na brzegu piłkowane. Skórzaste i błyszczące, długości 2-4 cm, na krótkich ogonkach. Na obszarach o cieplejszym klimacie liście są zimozielone, w Polsce jednak przy pierwszym silniejszym mrozie brunatnieją[3]
Kwiaty
Białe, drobne, zebrane w podbaldachy, obficie odwiedzane przez pszczoły[3]. Kwitnie w maju i czerwcu.
Owoce 
Kuliste, barwy od żółtej po czerwoną. Długo utrzymują się na krzewie. Są niesmaczne i lekko trujące[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina uprawiana jako ozdobna, głównie ze względu na barwne i długo utrzymujące się na krzewie owoce (od sierpnia do grudnia, czasami nawet dłużej)[3]. Kwiaty są mało ozdobne. Doskonale sprawdza się w miastach. Szczególnie efektownie wygląda rosnąca w długich szpalerach, nadaje się również na nieformowane żywopłoty. Jest wytrzymała na upały, suszę, a także na spaliny. Strefy mrozoodporności 5–9[5]. Wymaga stanowisk słonecznych i osłoniętych od wiatru. Wskazane jest podlewanie w czasie dłuższej suszy, a także przed zimą (by roślina mogła zgromadzić zapas wody dla późno obumierających liści). Aby zachowała zwarty pokrój, można ją przycinać. Jest podatna na zarazę ogniową i parcha jabłoni[5].

Odmiany (wybór)[5][3][edytuj | edytuj kod]

  • `Golden Charmer` – wolno rosnąca, o żółtych owocach
  • `Fructo Luteo` – o jaskrawożóltych, a po dojrzeniu jasnożółtych owocach
  • `Kasan` – o pomarańczowoczerwonych owocach
  • `Lalandei` – odmiana wyhodowana we Francji w latach 70. Rośnie szybko, ma wzniesione pędy i jaskrawopomarańczowe owoce
  • `Orange Glow` – szybko rosnąca, o pomarańczowych owocach
  • `Red Column – ma kolumnowy pokrój i jasnoczerwone owoce
  • `Soleil d`Or – o jasnozielonych liściach i dużych, złocistożółtych owocach. Rozrasta się szeroko. Jest dość wrażliwa na mróz.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-26].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
  4. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  5. 5,0 5,1 5,2 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Mark Bachofer, Joachim Mayer: Drzewa. Warszawa: Multico, 2007. ISBN 978-83-7073-451-0.