Ojciec żołnierza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ojciec żołnierza
Отец солдата
Gatunek dramat, wojenny
Data premiery Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 1964
Kraj produkcji  ZSRR
Język rosyjski, gruziński
Czas trwania 92 min.
Reżyseria Rezo Czheidze
Scenariusz Suliko Żgenti
Główne role Sergo Zakariadze
Muzyka Sułchan Cincadze
Zdjęcia Lew Soukow
Arcził Filipaszwili
Scenografia Nika Kazbegui
Zourab Medzmariaszwili
Montaż Wasilij Dolienko
Produkcja Gruzija-film
Nagrody MFF w Moskwie - nagroda za najlepszą rolę męską dla Sergo Zakariadze (1965)
Grand Prix dla Rezo Czheidze na MFF w Rzymie (1966)
Nagroda Leninowska dla Sergo Zakariadze (1966)

Ojciec żołnierza (ros. Отец солдата) – radziecki film wojenny z 1964 w reż. Rezo D. Czheidze.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Jest to opowieść o starym Gruzinie, prostym wieśniaku, który w jednym z pierwszych miesięcy ataku Niemiec hitlerowskich na ZSRR udaje się do szpitala polowego aby odwiedzić tam swojego syna – młodego oficera wojsk pancernych. Jednak po długiej i pełnej trudów drodze, starzec go tam nie zastaje – syn, wyleczony opuścił szpital i udał się do swojej jednostki. Ojciec dowiaduje się jednak od przygodnie spotkanego żołnierza, że jednostka w której służy jego syn stacjonuje niedaleko, postanawia więc się tam udać. Po drodze trafia w strefę działań szybko przesuwającego się na wschód frontu. Poruszony ogromem zniszczeń i bestialstwem atakujących hitlerowców przyłącza się do rozbitych oddziałów Armii Czerwonej, a następnie, przez kolejne lata bierze udział w jej walkach z Niemcami aż do kwietnia 1945 roku. Przez cały czas rozpytuje o swojego syna, który ciągle jest gdzieś przed nim, w awangardzie nacierających oddziałów pancernych. Starzec w zajmowanych miastach napotyka w różnych miejscach napisy świadczące, że jego syn tu był. W końcu odnajduje go gdzieś w Niemczech, podczas walk o umocniony budynek. On sam znajduje się na parterze, a syn na górnym piętrze, obydwu oddzielają jednak broniący się hitlerowcy. Rozmawiają ze sobą, jednak walki uniemożliwiają spotkanie – w jednej z ostatnich scen, syn umiera w ramionach ojca raniony śmiertelnie.

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Film wyróżnia się pośród nudnych, rozwlekłych, pełnych sztucznego patosu radzieckich filmów wojennych tamtego okresu. Jest w gruncie rzeczy, pomimo występowania w nim typowych dla gatunku elementów "walki bohaterskiego narodu radzieckiego z hitlerowskim najeźdźcą", spojrzeniem na wojnę z perspektywy prostego człowieka. Prezentuje w niej nie zbiorowość, a jednostkę ze wszystkimi jej uczuciami i rozterkami. Jest obrazem o głębokim, a przede wszystkim wiarygodnym przesłaniu humanistycznym i pacyfistycznym. Być może, właśnie to zadecydowało o jego dużym sukcesie (w samym ZSRR obejrzało go ponad 20 mln. widzów[1]) i wielu nagrodach.

Główne role[edytuj | edytuj kod]

  • Sergo Zakariadze
  • Władimir Priwalcew
  • Alieksiej Nazarow
  • Aleksandr Liebiediew
  • Ketewan Boczoriszwili
  • Radner Muratow
  • Iwan Kosych

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Garbicz: Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż trzecia. 1960-1966. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1997, s. 376-377. ISBN 83-08-01377-5. (pol.)
  • Rostisław Jurieniew: Historia filmu radzieckiego. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1977, s. 227, 248.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Otiec sołdata (ros.). W: KinoPoisk [on-line]. [dostęp 22 marca 2010].