Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Armia Czerwona)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flaga Armii Czerwonej
Mundury żołnierzy Armii Czerwonej z 1919 r.
Trocki i Lenin wraz z żołnierzami.
Plakat propagandowy z okresu wojny polsko-bolszewickiej
Regulaminowe umundurowanie żołnierza Armii Czerwonej

Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona, RChACz (ros.) Рабоче-Крестьянская Красная Армия, RKKA – rosyjskie siły zbrojne, następnie wojska lądowe RFSRR w latach 1918 - 1922 i lądowe siły zbrojne ZSRR w latach 1922 - 1946 (po 1946 - Armia Radziecka)[1].

Była to oficjalna nazwa rodzajów sił zbrojnych: wojsk lądowych i sił powietrznych, które razem z marynarką, oddziałami Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych (wojskami pogranicznymi, wojskami wewnętrznej ochrony republiki i Państwowej Straży Konwojowej) stanowiły siły zbrojne RSFRR/ZSRR od 15 (23) lutego 1918 do 25 lutego 1946.

Za datę utworzenia Armii Czerwonej przyjmuje się 23 lutego 1918 (święto Obrońcy Ojczyzny). Tego dnia rozpoczęto masowe przyjmowanie ochotników do Armii Czerwonej, utworzonej dekretem Rady Komisarzy Ludowych RFSRR "O Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej", podpisanym 15 (28) stycznia 1918[2].

W tworzeniu Armii Czerwonej był czynnie zaangażowany Lew Trocki.

Początki Armii Czerwonej[edytuj | edytuj kod]

Armia Czerwona w latach dwudziestych[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wojna domowa w Rosji.

Armia Czerwona w latach trzydziestych XX w.[edytuj | edytuj kod]

Armia Czerwona w czasie II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Armia Czerwona w czasie wojny fińskiej[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wojna zimowa.

Armia Czerwona po napaści Niemiec[edytuj | edytuj kod]

Pruski Bastion König (Król), dawny cmentarz żołnierzy radzieckich w Kostrzynie nad Odrą (cmentarz został zlikwidowany, szczątki ekshumowano)
Pomnik ku czci żołnierzy radzieckich poległych we Frankfurcie nad Odrą w kwietniu 1945
Quote-alpha.png
(...)

Postanowienie Rady Komisarzy Ludowych ZSRR z 06.07.1940 r. Rada Komisarzy Ludowych ZSRR postanawia:

  • 1. Zatwierdzić organizację korpusu zmechanizowanego w składzie dwóch dywizji pancernych, jednej dywizji zmotoryzowanej, jednego pułku motocyklistów, jednej eskadry lotniczej, batalionu drogowego i batalionu łączności korpusu. Zmechanizowanemu korpusowi przydzielić jedną brygadę lotniczą w składzie dwóch pułków bombowych bliskiego zasięgu i jednego pułku myśliwskiego.
  • 2. Zatwierdzić organizację dywizji pancernej korpusu zmechanizowanego i samodzielnej dywizji pancernej w składzie:
    • a. dwóch pułków pancernych po jednym baonie czołgów ciężkich, dwóch baonach czołgów średnich, jednego baonu czołgów miotaczy ognia w każdym pułku.
    • b. jednego pułku zmotoryzowanego w składzie trzech baonów strzeleckich i jednej sześciodziałowej baterii artylerii pułkowej.
    • c. jednego pułku artylerii w składzie dwóch dywizjonów: jednego dywizjonu haubic 122mm i jednego dywizjonu haubic 152mm.
    • d. dywizjonu przeciwlotniczego, batalionu rozpoznawczego, batalionu budowy mostów i służb tyłowych.

Na uzbrojeniu dywizji pancernej dysponować:

  • ciężkich czołgów – 105,
  • średnich czołgów – 227,
  • czołgów miotaczy ognia – 54,

razem – 386 czołgów,

  • samochodów pancernych – 108,
  • haubic 152mm – 12,
  • haubic 122mm – 12,
  • armat pułkowych 76mm – 6,
  • armat przeciwlotniczych 37mm – 12,
  • moździerzy 82mm – 18,
  • moździerzy 50mm – 54,
  • wkm – 6,
  • ckm - ?,
  • rkm – 122,
  • pistoletów maszynowych – 390,
  • karabinów samopowtarzalnych – 1528.
  • 3. dywizje zmotoryzowaną mieć w składzie i organizacji zatwierdzonej postanowieniem Komitetu Obrony z 22.05.1940 r. №215 cc.
  • 4. Zatwierdzić etaty:
    • a. dowództwa korpusu zmechanizowanego i pułku motocyklistów na etacie pokojowym – 2662 ludzi, na etacie wojennym – 2862 ludzi.
    • b. dywizji pancernej na etacie pokojowym – 10493 ludzi, na etacie wojennym – 11343 ludzi.
    • c. Dywizji zmotoryzowanej na etacie pokojowym – 11000 ludzi, na etacie wojennym – 12000 ludzi.
  • 5. Razem w Armii Czerwonej mieć osiem korpusów zmechanizowanych i dwie samodzielne dywizje pancerne, razem osiem dowództw korpusów z pułkami motocyklistów i jednostkami korpuśnymi, 18 dywizji pancernych i osiem dywizji zmotoryzowanych.
  • 6. W związku z wejściem części Armii Czerwonej na terytorium Estonii, Łotwy i Litwy, oswobodzeniem Besarabii i zajęciem północnej części Bukowiny zatwierdza się następujące zmiany w składach okręgów:
    • a. jednostki znajdujące się na terytorium Estonii, włączyć w skład Leningradzkiego okręgu wojskowego. Dla prawidłowego dowodzenia jednostkami rozłożonymi na terytorium Estonii przenieść do Tallinna dowództwo 8 armii Leningradzkiego OW.
    • b. dla dowodzenia jednostkami znajdującymi się na terytorium Łotwy i Litwy, sformować nowy Nadbałtycki okręg wojskowy z dyslokacją w Rydze. W skład Nadbałtyckiego okręgu wojskowego włączyć wojska, rozłożone na Łotwie, Litwie i rejonach Siewierza, Idricy, Wielkich Łuków, Nowosokolników i Newla obwodu Kalininskiego.
    • c. istniejące dowództwo Kalinińskiego okręgu wojskowego rozformować, przekazać dowództwo okręgu na formowanie nowego Nadbałtyckiego okręgu wojskowego, terytorium, jednostki wojskowe i instytucje wchodzące w skład Kalinińskiego okręgu wojskowego przekazać: obwód Smoleński jego wojska i instytucje – w skład Białoruskiego okręgu wojskowego, wschodnie części Kalininskiego okręgu wojskowego i wojska rozłożone w nim – w skład Moskiewskiego okręgu wojskowego.
    • d. przemianować Białoruski Specjalny okręg wojskowy w Zachodni Specjalny okręg wojskowy.
    • e. terytorium północnej części Bukowiny i wojska rozłożone w niej włączyć w skład Kijowskiego Specjalnego okręgu wojskowego. Przyznaje się pilnie dowództwu Kijowskiego Specjalnego okręgu wojskowego przeniesienie do Tarnopola.
    • f. terytorium Besarabii i wojska rozłożone w niej włączyć w skład Odeskiego okręgu wojskowego.
    • g. nakazać Ludowemu Komisarzowi Obrony ZSRR sformować 23 nowe dywizje strzeleckie 3-tysięcznego etatu każda. W związku z powyższym zmienia się postanowienie KO z 22 maja 1940 r. № 215 сс. Razem w armii czerwonej należy dysponować 200 dywizjami, z nich:
  • - dywizji strzeleckich 12-tysięcznego etatu (w tym 15 dywizji Frontu Dalekowschodniego po 12550 ludzi) – 95
  • - dywizji zmotoryzowanych po 11000 ludzi – 8
  • - dywizji pancernych po 10493 ludzi – 18
  • - dywizji strzelców zmotoryzowanych po 12000 ludzi – 3
  • - dywizji strzelców górskich po 9000 ludzi – 10
  • - dywizji strzeleckich po 6000 ludzi – 43
  • - dywizji strzeleckich po 3000 ludzi – 23
  • - Razem – 200 dywizji.
  • 8. Nakazać ludowemu komisariatowi obrony przekazać izerski pułk strzelecki Knigisepskiego rejonu umocnionego na wyspy Ozylia i Dago, przeformować go w samodzielną brygadę strzelecką liczebności 8000 ludzi z późniejszym przekazaniem tej brygady do składu Wojenno – Morskiej Floty.
  • 9. Przygotować formowanie 30 dywizji strzeleckich w pierwsze trzy miesiące wojny i dodatkowo 30 dywizji strzeleckich i dwóch korpusów zmechanizowanych do końca pierwszego roku wojny.

Zobowiązać Ludowy Komisariat Obrony do zgromadzenia dla tych dywizji zapasów uzbrojenia, techniki i przydziałów wojskowo – mobilizacyjnych.

  • 10. Zatwierdzić rozłożenie po okręgach wojskowych strzeleckich, zmechanizowanych, pancernych i kawaleryjskich dywizji, pułków artylerii korpusowej, pułków artylerii RND i samodzielnych brygad pancernych w oparciu o ustalenia resortowe.

Nakazać Ludowemu Komisariatowi Obrony ZSRR przystąpić do redyslokacji wojsk w oparciu o przyjęte rozdzielniki po okręgach wojskowych. Dla zabezpieczenia przewozów, związanych z redyslokacją wydzielić dla LKO dodatkowe normy na miesiąc lipiec w wysokości 120000 wagonów. Ludowe komisariaty komunikacji powinny ubezpieczyć wypełnienie przewozów w rozmiarze następującej liczebności pociągów na dobę:

    • - Odeska droga kolejowa – 10
    • - Południowo – Zachodnia droga kolejowa – 12
    • - Lwowska droga kolejowa – 10
    • - Białostocka droga kolejowa – 8
    • - Leningradzka droga kolejowa – 10
    • - I w pozostałych rejonach według potrzeb Ludowego Komisariatu Obrony.
  • 11. W związku z zatwierdzeniem nowych formowań, podanych wyżej, w związku ze zmianą postanowienia Komitetu Obrony przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR od 22 maja 1940 r. liczebność Armii czerwonej zatwierdza się w sile 3461200 ludzi.
Podpisali: Mołotow, Chłomow (...).

W maju 1945 roku RChACz liczyła 11 milionów 400 tysięcy żołnierzy[3][4].

Ludobójstwo niemieckie[edytuj | edytuj kod]

Gwałty i rabunki, niszczenie mienia przez Armię Czerwoną[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Закон СССР от 1.09.39 о всеобщей воинской обязанности
  2. J. Korablow, Защита Республики. Как создавалась Рабоче-Крестьянская Красная Армия. Переписка на исторические темы: диалог ведёт читатель. Moskwa, Politizdat, 1989; strony 160—161.
  3. RICHARD MORRISON „Wyzwoliciele gwałciciele”, The Times, 2002-05-09
  4. Zbrodnie wojenne Armii Czerwonej na Ślązakach