Armia Czerwona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flaga Armii Czerwonej

Armia Czerwona, ros. Красная Армия, pełna nazwa Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona[1] (Рабоче-Крестьянская Красная Армия, RKKA), od 23 lutego 1946 roku Armia Radziecka[2] (ros. Советская армия, stosowane również tłumaczenie Armia Sowiecka) – wojska lądowe Sił Zbrojnych ZSRR[3], istniejące do grudnia 1991 (przemianowane m.in. na Wojska Lądowe Republiki Białorusi, Wojska Lądowe Federacji Rosyjskiej oraz wojska lądowe każdej z pozostałych dawnych republik ZSRR).

Początki Armii Czerwonej[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Wojna domowa w Rosji.
Mundury żołnierzy Armii Czerwonej z 1919 r.
Trocki i Lenin wraz z żołnierzami.
Plakat propagandowy z okresu wojny polsko-bolszewickiej
Regulaminowe umundurowanie żołnierza Armii Czerwonej
Pruski Bastion König (Król), dawny cmentarz żołnierzy radzieckich w Kostrzynie nad Odrą (cmentarz został zlikwidowany, szczątki ekshumowano)
Pomnik ku czci żołnierzy radzieckich poległych we Frankfurcie nad Odrą w kwietniu 1945

28 stycznia 1919 roku dotychczasowe siły zbrojne bolszewików, zwane Gwardią Czerwoną, na mocy dekretu Rady Komisarzy Ludowych zostały przekształcone w Robotniczo-Chłopską Armię Czerwoną. Początkowo była to formacja ochotnicza, bez stopni wojskowych, a oficerowie przez krótki okres – bo zaledwie do maja 1918 – wybierani byli demokratycznie. Wtedy też wprowadzono powszechną służbę wojskową, a do każdej jednostki wojskowej przydzielono komisarzy politycznych (tzw. politruków), podległych osobnemu pionowi komisarzy politycznych. Istniała więc dwuwładza na każdym szczeblu dowodzenia (na najwyższym: dowódca liniowy – politruk). 4 września 1918 podjęto decyzję o przekształceniu Rosji bolszewickiej w obóz wojskowy. Powołano Rewolucyjną Radę Wojenną Republiki z Lwem Trockim na czele, kierującą całym wysiłkiem wojennym kraju.

W czasie wojny domowej przez szeregi Armii Czerwonej przewinęło się 75 000 byłych oficerów Armii Imperium Rosyjskiego, w tym 775 generałów i 1726 innych oficerów sztabowych. Liczbę dezerterów z Armii Czerwonej w okresie styczeń 1919 – czerwiec 1920 ocenia się na 2,6 miliona żołnierzy[4].

Poziom rozbudowy Armii Czerwonej:

  • czerwiec 1918 – stan 374 tys. ludzi, w tym:
    • w wojskach walczących – 225 tys. ludzi
    • w tym uzbrojonych – 200 tys. bagnetów i szabel
  • czerwiec 1919 – stan 2320 tys. ludzi, w tym:
    • w wojskach walczących – 1307 tys. ludzi
    • w tym uzbrojonych – 355 tys. bagnetów i szabel
  • czerwiec 1920 – stan 4424 tys. ludzi, w tym:
    • w wojskach walczących – 1540 tys. ludzi
    • w tym uzbrojonych – 250 tys. bagnetów i szabel
  • listopad 1920 – maksymalny poziom 5427 tys. ludzi, w tym:
    • w wojskach walczących – 1866 tys. ludzi
    • w tym uzbrojonych – 499 tys. bagnetów i szabel

Armia Czerwona w latach dwudziestych[edytuj | edytuj kod]

Od 1921 roku po opanowaniu sytuacji w europejskich granicach Rosji bolszewickiej, rozpoczął się proces redukcji armii z etatów wojennych na pokojowe. Podstawowy element z jakiego składały się armie bolszewickie – dywizja strzelecka, zmniejszył swój etat z 58 tys. do 15 tys. żołnierzy.

W wyniku przejścia na organizację pułkową, zróżnicowanie ze względu na miejsce stacjonowania oraz wprowadzenie nowego systemu uzupełnień wojsk etat dywizji zmniejszono jeszcze bardziej.

Poziom redukcji Armii Czerwonej

  • lipiec 1921 – 2009 tys. ludzi
  • styczeń 1922 – 1354 tys. ludzi

Stan Armii Czerwonej w okresie międzywojennym związany był z reformami z lat 1924-1925.

Reforma polegała na przejściu na nowy system kompletowania piechoty i kawalerii, a więc głównych rodzajów wojska. Zakładała ona minimalną liczebność jednostek służących w ramach systemu kadrowego – skoszarowanego wraz z kadrami dowódców, a dominacje systemu kompletowania na zasadzie terytorialnej – milicyjnej (głównie szeregowi). System pozwolił utrzymywać w czasie pokoju stosunkowo małą armię (562 tys. w październiku 1924), a jednocześnie szkolić na letnich obozach masy przyszłych rezerwistów. Zaoszczędzono w ten sposób na utrzymaniu wojsk, co pozwoliło stopniowo powiększać stany zmagazynowanego uzbrojenia i je unowocześniać. I tak armia dysponowała:

rok ilość
karabinów karabinów
maszynowych
dział
1921
koniec roku
1497 tys. 21,3 tys. 3388
1924
koniec roku
1467 tys. 28,1 tys. 3874
1927
połowa roku
1599 tys. 31,7 tys. 6413
1929
koniec roku
1991 tys. 42,4 tys. 9300

Wprowadzono również zasadę jednoosobowego dowództwa zarówno o kompetencjach administracyjnych jak i szkoleniowych wojsk i zlanie się kompetencji liniowych z politycznymi w jednych rękach. Dotyczy to głównie wyższych dowództw. I tak zatwierdzono instytucję Głównodowodzącego wszystkich Sił Zbrojnych ZSRR a został nim Ludowy Komisarz do spraw Wojsk i Sił Morskich. Miał on pod sobą Sztab Generalny RKKA (sprawy operacyjne), Dowództwo RKKA (sprawy administracyjne), Inspektorat RKKA (sprawy szkoleniowa), Polityczne Dowództwo RKKA („politrucy”), Dowództwo Wojsk Lotniczych RKKA, Dowództwo Sił Morskich ZSRR i inne. Rzuca się w oczy podległość „politruków” najwyższemu dowódcy wojsk.

Struktura organizacyjna Armii Czerwonej w końcu lat dwudziestych wyglądała następująco:

  • Główna masa wojsk zebrana była administracyjnie w 8 okręgach wojskowych: Moskiewskim, Leningradzkim, Nadwołżańskim, Syberyjskim, Północno Kaukaskim, Ukraińskim, Białoruskim oraz Środkowo Azjatyckim. Ponadto niezależnie od tej struktury na niebezpiecznych odcinkach granicznych istniały 2 samodzielne armie: Samodzielna Armia Dalekiego Wschodu oraz Armia Kaukaska.
  • Trzonem wojsk pozostała piechota. Organizowano ją tradycyjnie w dywizje strzeleckie. W 1929 roku było ich 69, przy czym aż 46 kompletowanych było na zasadzie terytorialnej. W tym ostatnim przypadku w dywizjach znajdowało się po około 2000 ludzi wymieniających się co kwartał, co oznacza 15 do 20% etatu wojennego tych dywizji (w dywizjach skoszarowanych stosunek ten wynosił 50 do 70%). Większość dywizji zebrana była w 19 Korpusów Strzeleckich.
  • Rolę wojsk szybkich odgrywała tradycyjnie kawaleria. Organizowano ją zarówno w dywizje jak i brygady. W 1929 roku istniało 14 dywizji i 7 brygad. 3 dywizje kompletowano na zasadzie terytorialnej. Natomiast brygady formowano z poszczególnych narodów ZSRR. Skoszarowane dywizje połączono w 4 Korpusy Kawalerii.
  • Pozostałe rodzaje broni pełniły ciągle funkcje pomocnicze. Artyleria wzmacniała swą potęgę głównie przez rozbudowę w ramach jednostek piechoty i kawalerii. Od 1926 roku istniała niewielka artyleryjska Rezerwa Naczelnego Dowództwa w sile 4 pułków. Jednostki pancerne skompletowały zaledwie 1 pułk czołgów. Lotnictwo liczące nieco ponad 500 maszyn od 1927 roku zaczęto powoli koncentrować, tworząc mieszane brygady lotnicze, zasadniczo po 1 na okręg wojskowy.

Armia Czerwona w latach trzydziestych XX w.[edytuj | edytuj kod]

Nowym etapem w rozwoju Armii Czerwonej jest okres wielkich przeobrażeń w gospodarce sowieckiej związany z tzw. „pięciolatkami”. Zaczęły się one dosyć chaotycznie w 1929 roku rozbudową bazy przemysłowej wyraźnie ukierunkowanej na potrzeby wojska. Pierwsze korzyści zaczęły pojawiać się w 1931 roku. Wtedy też Armia Czerwona zsynchronizowała swoje plany rozwoju z możliwościami nowego przemysłu:

  • Do końca 1931 roku zamierzano zgromadzić uzbrojenie dla: 122 dywizji strzeleckich, 19 dywizji i brygad kawalerii, 24 pułków i 23 dywizjonów artylerii. W większych ilościach pojawić się miał nowoczesny sprzęt. Do końca roku miało być 530 czołgów i 1534 samoloty.
  • W roku 1932 liczbę dywizji strzeleckich podniesiono do 140, pułków artylerii do 30, czołgów do 1375, samolotów do 2454.
  • W roku 1933 miano zebrać uzbrojenie dla 150 dywizji strzeleckich, rozwinąć dywizjony artylerii w pułki (razem 53 pułki) oraz podnieść liczbę czołgów do 3567 a samolotów do 3869.
  • W roku 1934 zamierzano dojść do 4500 czołgów i 4975 samolotów.

Powyższy projekt znalazł swoje odbicie w strukturze organizacyjnej RKKA:

  • Aby wystawić na wojnę 150 dywizji strzeleckich podniesiono gotowość bojową istniejących dywizji już w czasie pokoju. Doprowadziło to do zwiększenia liczby dywizji kadrowych, skoszarowanych i zaniechaniu rozwijania dywizji terytorialnych. Na początku 1935 roku sowieci dysponowali 84 dywizjami w tym 43 można uznać za kadrowe.
  • Rozwinięto również kawalerię, którą rozbudowano nawet nieco ponad plan. Na początku 1935 roku dysponowano 20 dywizjami i 2 brygadami. Wśród dywizji znalazło się 5 jednostek kawalerii górskiej.
  • Najistotniejszy był jednak rozwój broni pancernej. Już w 1933 roku istniała spora siła uderzeniowa reprezentowana przez 2 korpusy i 6 samodzielnych brygad zmechanizowanych. W 1934 roku rozpoczęło się formowanie kolejnych 2 korpusów zmechanizowanych.
  • Wzrosła w siłę artyleria poza dywizyjna. Masowo formowane się pułki trafiały częściowo do Rezerwy Naczelnego Dowództwa i w znacznej sile do 20 istniejących już Korpusów Strzeleckich.
  • Struktura organizacyjna lotnictwa także nabierała nowych kształtów. Od 1933 roku formuje się już korpusy bombowe dalekiego zasięgu składające się z 3 jednorodnych brygad.

Systematyczny proces rozbudowy trwał w następnych latach. Do końca 1937 roku, a więc do końca drugiej „pięciolatki” zamierzano skompletować uzbrojenie, które pozwoliłoby wystawić: 160 dywizji strzeleckich, 22 dywizje kawalerii oraz 6 korpusów zmechanizowanych. Jeśli chodzi o ciężkie uzbrojenie dałoby to 45 tys. dział (w latach 1935-36 limit podniesiono o dodatkowe 5 tys. dział), 15 tys. czołgów oraz 7,5 tys. samolotów.

W rzeczywistości na 1 stycznia 1938 r. Armia Czerwona dysponowała następującym uzbrojeniem:

  • 35,5 tys. dział (limit zrealizowany w 70%)
  • 3 tys. moździerzy (limit zrealizowany w 52%)
  • 200 tys. karabinów maszynowych (limit zrealizowany w 74%)
  • 3600 tys. karabinów (limit zrealizowany w 84%)

Opierając się na powyższych zapasach RKKA dokonywała ciągłej rozbudowy organizacyjnej swych wojsk:

  • Piechota pod koniec 1937 roku osiągnęła stan 96 dywizji, przy czym na zasadzie terytorialnej służyło ich już tylko 36. Sowieci dysponowali więc 60 skoszarowanymi dywizjami, które można było podnieść w krótkim czasie do etatu wojennego (9 z nich wzmocniono w celu obsady Rejonów Umocnionych w pasie fortyfikacyjnym tzw. „Linii Stalina”). Dywizje były połączone w 25 Korpusów Strzeleckich.
  • Silnie rozbudowano kawalerię. W końcu 1937 roku osiągnęła ona stan 32 dywizji (22 z nich połączono w 7 Korpusów Kawalerii).
  • Wojska pancerne osiągnęły rozmiary nieporównywalne do żadnego innego kraju w Europie. W końcu 1937 roku dysponowały: 25 brygadami zmechanizowanymi, 4 brygadami ciężkich czołgów, 2 brygadami samochodów pancernych, oraz 3 brygadami zmotoryzowanymi. Część z nich zebrana była w 4 Korpusy Zmechanizowane (7 brygad zmechanizowanych, 3 brygady zmotoryzowane), a ponadto pułki i bataliony czołgów włączono do większości dywizji piechoty i kawalerii. Dawało to siłę 11300 czołgów w linii.
  • Ciągłe tworzenie nowych formacji wojskowych doprowadziło również do reorganizacji struktury administracyjnej wojsk. W 1935 roku teren kraju podzielono na 12 okręgów wojskowych: Moskiewski, Leningradzki, Nadwołżański, Syberyjski, Północno Kaukaski, Białoruski, Środkowo Azjatycki, Zabajkalski, Zakaukaski, Uralski, Kijowski i Charkowski. Pozostawiono tylko jedną armię samodzielną (Samodzielna Armia Dalekiego Wschodu). W 1936 roku wprowadzono również wojska do sojuszniczej Mongolii (57 Korpus)[5][6].

Armia Czerwona na początku II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Heinz Guderian i Siemion Kriwoszein odbierają radziecko-niemiecką defiladę w Brześciu, 1939
Amerykański i radziecki oficer w Torgau nad Łabą, 1945

Wybuch II wojny światowej (1 września 1939 r.) zastał RKKA w trakcie realizacji kolejnego planu rozbudowy wojsk, ściśle zgranego w czasie z trzecią „pięciolatką”. Jego realizacja rozpoczęła się w styczniu 1938 roku i miała zakończyć się w styczniu 1943 roku.

Przewidywano wystawienie na wypadek wojny 170 dywizji strzeleckich o wysokich etatach wojennych (zebrane w 45 Korpusów Strzeleckich), 29 dywizji kawalerii (część zebrana w 5 Korpusów Kawalerii), 47 brygad w wojskach pancernych (w tym 12 brygad w 4 Korpusach Pancernych) oraz 124 pułki artylerii poza dywizyjnej (korpusów i Rezerwy Naczelnego Dowództwa). Gdyby wojna się przedłużała zamierzano zgromadzić w ciągu pół roku uzbrojenie dla kolejnych 30 dywizji strzeleckich. Liczba czołgów w linii po doliczeniu jednostek pancernych w dywizjach piechoty i kawalerii miała osiągnąć 17300 pojazdów.

Wraz z narastającym napięciem międzynarodowym następowała modyfikacja tego planu. W wyniku tworzonych na bieżąco korekt organizacyjnych Armia Czerwona, która na stopie pokojowej dysponowała 1513 tys. żołnierzy (stan na 1 stycznia 1938 r.), na wypadek wojny miała rozwinąć się do etatu 6503 tys. ludzi.

Zanim ta poprawiona machina mobilizacyjna została wprowadzona w ruch latem 1939 roku, stany Armii Czerwonej ulegały stopniowemu powiększaniu poprzez powołania na obozy szkoleniowe rezerwistów, którzy podnosili etaty bojowe wojsk na ważnych kierunkach strategicznych co ostatecznie dało grubo ponad 2 miliony żołnierzy.

  • w 1938 roku powołano 328 tys. rezerwistów głównie w związku z kryzysem politycznym w Europie (Anschluss Austrii, Kryzys sudecki)
  • w 1939 roku powiększono stan RKKA o kolejne 345 tys. rezerwistów w związku z zagrożeniem na Dalekim Wschodzie (Chałchyn-Gou)

Pod względem organizacyjnym wyglądało to następująco:

  • W latach 1937-1939 doszło do kilku reorganizacji podziału administracyjnego Armii Czerwonej w skali kraju. Latem 1939 ZSRR podzielone było na 14 okręgów wojskowych. Do dotychczasowych dołączyły Kaliniński i Orłowski Okręg Wojskowy. Ponadto dwa nadgraniczne: Białoruski i Kijowski otrzymały status Specjalnych Okręgów Wojskowych (we wrześniu 1939 przemianowane odpowiednio w fronty: Białoruski i Ukraiński). Zniknęła Samodzielna Armia Dalekiego Wschodu podzielona na dwie mniejsze (1 armia, 2 armia).
  • Rozpoczął się proces formowania tzw. grup armijnych, które w 1939 roku zostały przekształcone w dowództwa armii. W 1938 roku w związku z kryzysem sudeckim na granicy zachodniej wystawiono 6 takich zgrupowań: Witebska Grupa Armijna (od września 1939 jako 3 armia), Bobrujska Grupa Armijna (od września 1939 jako 4 armia), Żytomierska Grupa Armijna (od września 1939 jako 5 armia), Winnicka Grupa Armijna (od września 1939 jako 6 armia), Odeska Grupa Armijna (od września 1939 jako 13 armia) oraz Kawaleryjska Grupa Armijna (od września 1939 jako 12 armia). W 1939 roku dołączyły do tego: Mińska Grupa Armijna (od września 1939 jako 11 armia), Nowogrodzka Grupa Armijna (od września 1939 jako 8 armia). Ponadto w Mongolii stacjonujące tam wojska przemianowano w 1 Grupę Armijną. Kolejne zgrupowania wystawiono już w trakcie wrześniowej mobilizacji. Moskiewski Okręg Wojskowy wystawił dowództwo 10 armii, a Kaliniński Okręg Wojskowy dowództwo 7 armii i Grupy Konno-Zmechanizowanej. Pojawiła się także Murmańska Grupa Armijna.
  • Piechota która tuż przed mobilizacją osiągnęła stan 98 dywizji strzeleckich (zniknęły dywizje terytorialne), rozpoczęła proces rozbudowy 25 sierpnia 1939 roku (rozkaz Ludowego Komisarza Obrony z 15 sierpnia 1939 r.). 36 dawnych dywizji terytorialnych rozwinęło do poziomu dywizji każdy ze swoich 3 pułków strzeleckich (tzw. „trojczatki”). W ten sposób do 62 dywizji kadrowych dołączyło 108 dywizji drugiego rzutu. Ponieważ w między czasie wystawiono 3 dodatkowe dywizje, piechota osiągnęła stan 173 jednostek tego typu (październik 1939). Proces uzupełniania tych dywizji żołnierzami rozpoczął się 7 września 1939 roku po przez powołania rezerwistów w 7 okręgach wojskowych. Większość dywizji została połączona w 43 Korpusy Strzeleckie (wystawiono 18 nowych).
  • Kawaleria dysponowała przed mobilizacją 25 dywizjami i 2 brygadami. Połowa z nich zebrana była w 5 Korpusów Kawalerii. Plan mobilizacyjny zakładał wystawienie jeszcze 4 dywizji. Jednak w trakcie wrześniowej mobilizacji zdecydowano się ich kosztem podnieść etaty już istniejących jednostek.
  • Wojska Pancerne w 1938 roku przeszły reorganizację. Kosztem czołgów dywizji strzeleckich sprzętem nasycono brygady pancerne (dawne brygady zmechanizowane). Każda z brygad otrzymała czołgi jednego typu. Pozwoliło to na utrzymanie przed mobilizacją 26 lekkich brygad pancernych, 4 ciężkich, 3 brygad samochodów pancernych, 4 brygad strzelców zmotoryzowanych. Utrzymano dowództwa 4 Korpusów Pancernych (dawne Korpusy Zmechanizowane) w skład których wyszła część powyższych brygad (8 brygad lekkich pancernych i 4 brygady strzelców zmotoryzowanych). Mobilizacja rozpoczęta na przełomie sierpnia i września 1939 zaczęła się od wystawienia 15 kolejnych lekkich brygad pancernych.
  • Artyleria poza dywizyjna musiała ograniczyć swoje ambitne plany mobilizacyjne. Tuż przed mobilizacją dysponowała siłą 36 pułków artylerii korpusów i 23 pułkami Rezerwy Naczelnego Dowództwa. W momencie ogłoszenia mobilizacji rozwinęła je odpowiednio do 57 i 43 pułków.

Szybki upadek Polski po agresji Armii Czerwonej 17 września[7] 1939 oraz realizacja porozumienia politycznego z III Rzeszą (Pakt Ribbentrop – Mołotow), spowodowały zaniechanie pełnej mobilizacji Armii Czerwonej.

Zawodowy korpus oficerski utworzono w 1935. W lata 1937-1939 w pokazowych procesach podczas czystek stalinowskich skazano i stracono wielu wyższych oficerów, m.in. Marszałka ZSRR Michaiła Tuchaczewskiego.

Armia Czerwona w czasie wojny fińskiej[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Wojna zimowa (1939-1940).

Armia Czerwona w czasie II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Duży, znaczący wpływ miało Postanowienie Rady Komisarzy Ludowych ZSRR

Quote-alpha.png
(...)

Postanowienie Rady Komisarzy Ludowych ZSRR z 06.07.1940 r. Rada Komisarzy Ludowych ZSRR postanawia:

  • 1. Zatwierdzić organizację korpusu zmechanizowanego w składzie dwóch dywizji pancernych, jednej dywizji zmotoryzowanej, jednego pułku motocyklistów, jednej eskadry lotniczej, batalionu drogowego i batalionu łączności korpusu. Zmechanizowanemu korpusowi przydzielić jedną brygadę lotniczą w składzie dwóch pułków bombowych bliskiego zasięgu i jednego pułku myśliwskiego.
  • 2. Zatwierdzić organizację dywizji pancernej korpusu zmechanizowanego i samodzielnej dywizji pancernej w składzie:
    • a. dwóch pułków pancernych po jednym baonie czołgów ciężkich, dwóch baonach czołgów średnich, jednego baonu czołgów miotaczy ognia w każdym pułku.
    • b. jednego pułku zmotoryzowanego w składzie trzech baonów strzeleckich i jednej sześciodziałowej baterii artylerii pułkowej.
    • c. jednego pułku artylerii w składzie dwóch dywizjonów: jednego dywizjonu haubic 122mm i jednego dywizjonu haubic 152mm.
    • d. dywizjonu przeciwlotniczego, batalionu rozpoznawczego, batalionu budowy mostów i służb tyłowych.

Na uzbrojeniu dywizji pancernej dysponować:

  • ciężkich czołgów – 105,
  • średnich czołgów – 227,
  • czołgów miotaczy ognia – 54,

razem – 386 czołgów,

  • samochodów pancernych – 108,
  • haubic 152mm – 12,
  • haubic 122mm – 12,
  • armat pułkowych 76mm – 6,
  • armat przeciwlotniczych 37mm – 12,
  • moździerzy 82mm – 18,
  • moździerzy 50mm – 54,
  • wkm – 6,
  • ckm - ?,
  • rkm – 122,
  • pistoletów maszynowych – 390,
  • karabinów samopowtarzalnych – 1528.
  • 3. dywizje zmotoryzowaną mieć w składzie i organizacji zatwierdzonej postanowieniem Komitetu Obrony z 22.05.1940 r. №215 cc.
  • 4. Zatwierdzić etaty:
    • a. dowództwa korpusu zmechanizowanego i pułku motocyklistów na etacie pokojowym – 2662 ludzi, na etacie wojennym – 2862 ludzi.
    • b. dywizji pancernej na etacie pokojowym – 10493 ludzi, na etacie wojennym – 11343 ludzi.
    • c. Dywizji zmotoryzowanej na etacie pokojowym – 11000 ludzi, na etacie wojennym – 12000 ludzi.
  • 5. Razem w Armii Czerwonej mieć osiem korpusów zmechanizowanych i dwie samodzielne dywizje pancerne, razem osiem dowództw korpusów z pułkami motocyklistów i jednostkami korpuśnymi, 18 dywizji pancernych i osiem dywizji zmotoryzowanych.
  • 6. W związku z wejściem części Armii Czerwonej na terytorium Estonii, Łotwy i Litwy, oswobodzeniem Besarabii i zajęciem północnej części Bukowiny zatwierdza się następujące zmiany w składach okręgów:
    • a. jednostki znajdujące się na terytorium Estonii, włączyć w skład Leningradzkiego okręgu wojskowego. Dla prawidłowego dowodzenia jednostkami rozłożonymi na terytorium Estonii przenieść do Tallinna dowództwo 8 armii Leningradzkiego OW.
    • b. dla dowodzenia jednostkami znajdującymi się na terytorium Łotwy i Litwy, sformować nowy Nadbałtycki okręg wojskowy z dyslokacją w Rydze. W skład Nadbałtyckiego okręgu wojskowego włączyć wojska, rozłożone na Łotwie, Litwie i rejonach Siewierza, Idricy, Wielkich Łuków, Nowosokolników i Newla obwodu Kalininskiego.
    • c. istniejące dowództwo Kalinińskiego okręgu wojskowego rozformować, przekazać dowództwo okręgu na formowanie nowego Nadbałtyckiego okręgu wojskowego, terytorium, jednostki wojskowe i instytucje wchodzące w skład Kalinińskiego okręgu wojskowego przekazać: obwód Smoleński jego wojska i instytucje – w skład Białoruskiego okręgu wojskowego, wschodnie części Kalininskiego okręgu wojskowego i wojska rozłożone w nim – w skład Moskiewskiego okręgu wojskowego.
    • d. przemianować Białoruski Specjalny okręg wojskowy w Zachodni Specjalny okręg wojskowy.
    • e. terytorium północnej części Bukowiny i wojska rozłożone w niej włączyć w skład Kijowskiego Specjalnego okręgu wojskowego. Przyznaje się pilnie dowództwu Kijowskiego Specjalnego okręgu wojskowego przeniesienie do Tarnopola.
    • f. terytorium Besarabii i wojska rozłożone w niej włączyć w skład Odeskiego okręgu wojskowego.
    • g. nakazać Ludowemu Komisarzowi Obrony ZSRR sformować 23 nowe dywizje strzeleckie 3-tysięcznego etatu każda. W związku z powyższym zmienia się postanowienie KO z 22 maja 1940 r. № 215 сс. Razem w armii czerwonej należy dysponować 200 dywizjami, z nich:
  • - dywizji strzeleckich 12-tysięcznego etatu (w tym 15 dywizji Frontu Dalekowschodniego po 12550 ludzi) – 95
  • - dywizji zmotoryzowanych po 11000 ludzi – 8
  • - dywizji pancernych po 10493 ludzi – 18
  • - dywizji strzelców zmotoryzowanych po 12000 ludzi – 3
  • - dywizji strzelców górskich po 9000 ludzi – 10
  • - dywizji strzeleckich po 6000 ludzi – 43
  • - dywizji strzeleckich po 3000 ludzi – 23
  • - Razem – 200 dywizji.
  • 8. Nakazać ludowemu komisariatowi obrony przekazać izerski pułk strzelecki Knigisepskiego rejonu umocnionego na wyspy Ozylia i Dago, przeformować go w samodzielną brygadę strzelecką liczebności 8000 ludzi z późniejszym przekazaniem tej brygady do składu Wojenno – Morskiej Floty.
  • 9. Przygotować formowanie 30 dywizji strzeleckich w pierwsze trzy miesiące wojny i dodatkowo 30 dywizji strzeleckich i dwóch korpusów zmechanizowanych do końca pierwszego roku wojny.

Zobowiązać Ludowy Komisariat Obrony do zgromadzenia dla tych dywizji zapasów uzbrojenia, techniki i przydziałów wojskowo – mobilizacyjnych.

  • 10. Zatwierdzić rozłożenie po okręgach wojskowych strzeleckich, zmechanizowanych, pancernych i kawaleryjskich dywizji, pułków artylerii korpusowej, pułków artylerii RND i samodzielnych brygad pancernych w oparciu o ustalenia resortowe.

Nakazać Ludowemu Komisariatowi Obrony ZSRR przystąpić do redyslokacji wojsk w oparciu o przyjęte rozdzielniki po okręgach wojskowych. Dla zabezpieczenia przewozów, związanych z redyslokacją wydzielić dla LKO dodatkowe normy na miesiąc lipiec w wysokości 120000 wagonów. Ludowe komisariaty komunikacji powinny ubezpieczyć wypełnienie przewozów w rozmiarze następującej liczebności pociągów na dobę:

    • - Odeska droga kolejowa – 10
    • - Południowo – Zachodnia droga kolejowa – 12
    • - Lwowska droga kolejowa – 10
    • - Białostocka droga kolejowa – 8
    • - Leningradzka droga kolejowa – 10
    • - I w pozostałych rejonach według potrzeb Ludowego Komisariatu Obrony.
  • 11. W związku z zatwierdzeniem nowych formowań, podanych wyżej, w związku ze zmianą postanowienia Komitetu Obrony przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR od 22 maja 1940 r. liczebność Armii czerwonej zatwierdza się w sile 3461200 ludzi.
Podpisali: Mołotow, Chłomow (...).

W przededniu ataku Niemiec hitlerowskich na Związek Radziecki Armia Czerwona liczyła około 5,7 mln żołnierzy (por. Armia Czerwona (stan na 22 czerwca 1941 roku)). Podczas II wojny światowej pod broń powołano około 15-20 mln osób, z czego poległo, zmarło wskutek odniesionych ran i chorób lub zginęło w niewoli 7-10 mln[potrzebne źródło]. W maju 1945 roku RKKA liczyła 11 milionów 400 tysięcy żołnierzy[8][9]. W okresie powojennym liczebność stałej armii była stopniowo redukowana z pięciu do około dwóch milionów.

W 1946 roku nazwa Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej, została zmieniona na Armia Radziecka.

Ludobójstwo niemieckie[edytuj | edytuj kod]

Grupa żołnierzy radzieckich w niemieckim obozie śmierci

Niemieccy agresorzy w pierwszej fazie wojny wzięli do niewoli ogromną liczbę broniących kraju żołnierzy. Znaczna część spośród tych jeńców wojennych zginęła, zarówno na skutek złych warunków panujących w obozach jenieckich (głód, choroby), jaki bezpośredniej eksterminacji. Nawet do 3,3 miliona jeńców radzieckich zostało zgładzonych w wyniku polityki ludobójstwa nazistowskiego[10][11] III Rzesza formalnie była sygnatariuszem szeregu konwencji regulujących status jeńca wojennego. Mimo tego stosunek Niemców do wziętych do niewoli żołnierzy Armii Czerwonej opierał się przede wszystkim na ideologii rasistowskiej[12][13].

Gwałty i rabunki, niszczenie mienia przez Armię Czerwoną[edytuj | edytuj kod]

Żołnierze Armii Czerwonej dokonywali masowych gwałtów, rabunków, zbrodni na ludności cywilnej i jeńcach wojennych. Żołnierze Armii Czerwonej dokonywali napadów na ludność cywilną, kradnąc wartościowy dobytek. Już po wkroczeniu palono i niszczono obiekty użyteczności publicznej, np. w Gliwicach Armia Czerwona spaliła dwa największe kina i teatr miejski. Zabijano cywilów, w dniach 23-26 stycznia 1945 rozstrzelano tam 817 osób[14]. Po zdobyciu Budapesztu żołnierze radzieccy otrzymali przyzwolenie na 48-godzinny bezkarny rabunek mienia. W całych Węgrzech 400 tys. kobiet zostało zarejestrowanych jako zarażone chorobami wenerycznymi na skutek gwałtu[15].

Armia Radziecka pod koniec istnienia ZSRR[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat 80. XX w. całość sił Armii Radzieckiej, poza strategicznymi siłami nuklearnymi, była podzielona i zorganizowana tak, aby móc prowadzić jednocześnie efektywnie działania zbrojne o charakterze konwencjonalnym lub z użyciem taktycznej i operacyjnej broni jądrowej na pięciu lądowych kierunkach strategicznych, które w wypadku wybuchu wojny miały stać się samodzielnymi teatrami działań wojennych (TDW). Były to:

  • Północny TDW – obejmujący obszar Skandynawii, do którego przydzielono wojska Leningradzkiego Okręgu Wojskowego oraz Flotę Północną. Składał się on z 12 dywizji zorganizowanych w jedną armię i dwa korpusy armijne wyposażonych w 1200 czołgów, 3100 transporterów opancerzonych i BWP, 1650 systemów artyleryjskich, 125 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych, 310 samolotów i 100 śmigłowców.
  • Zachodni TDW – obejmował obszar Europy środkowej i miał być miejscem decydującej konfrontacji z NATO w razie ewentualnej wojny. Dlatego też był najsilniejszym obszarem wojsk radzieckich oraz armii Układu Warszawskiego. W jego skład wchodziły wojska zgrupowane w następujących okręgach: bałtyckim, białoruskim, przykarpackim oraz Flota bałtycka a także siły grupy zachodniej, centralnej i północnej wojsk Armii radzieckiej stacjonujące na terytoriach NRD, CSRS i PRL wraz z siłami zbrojnymi tych państw. W sumie obszar zachodni liczył 103 dywizje (w tym 63 radzieckie) zorganizowane w dziewiętnaście armii i dwa korpusy armijne. Ich wyposażenie stanowiło 27000 czołgów, 27750 transporterów opancerzonych i BWP, 17000 systemów artyleryjskich, 2200 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych, 5000 samolotów i 1500 śmigłowców.
  • Południowo-Zachodni TDW – podporządkowano mu wojska Odeskiego i Kijowskiego Okręgów Wojskowych wraz z Flotą Czarnomorską oraz siły Południowej Grup Wojsk Armii Radzieckiej stacjonującej na Węgrzech wraz z armiami Węgier, Rumunii i Bułgarii. Potencjalny obszar ich działań to Grecja, Turcja, Jugosławia, Austria i Włochy, czyli południowa flanka NATO. W sumie liczył on 56 dywizji (w tym 29 radzieckich) zorganizowanych w jedenaście armii i dwa korpusy armijne. Ich uzbrojenie: 11250 czołgów, 11500 transporterów opancerzonych i BWP, 9850 systemów artyleryjskich, 325 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych i około 1300 samolotów i 300 śmigłowców.
  • Południowy TDW – składający się z wojsk Północnokaukaskiego, Zakaukaskiego, Turkiestańskiego i Środkowoazjatyckiego Okręgów Wojskowych a także Ograniczony Kontyngent Wojsk Radzieckich w Afganistanie. Został stworzony zapewne z myślą o operacjach w rejonie Zatoki Perskiej jako przeciwwaga dla amerykańskich sił szybkiego reagowania podporządkowanych CENTCOM. W sumie liczył on 42 dywizje zorganizowanych w pięć armii i cztery korpusy armijne wyposażonych w 8000 czołgów, 11750 transporterów opancerzonych i BWP, 6900 systemów artyleryjskich, 600 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych a jego siły lotnicze 1013 samolotów i 649 śmigłowców.
  • Dalekowschodni TDW – obejmował wojska Dalekowschodniego, Syberyjskiego, Zabajkalskiego Okręgów Wojskowych i Flotę Pacyfiku wraz z Grupą Wojsk Radzieckich w Mongolii i armią tego kraju. Jego siły lądowe były skierowane przeciwko Chinom a lotnicze i morskie głównie przeciwko Japonii i Korei Południowej oraz amerykańskim siłom stacjonującym w tych państwach a także obecnym na pozostałym obszarze Azji Południowo-Wschodniej i Zachodniego Pacyfiku. Jego siły to 49 dywizji zorganizowanych w osiem armii i cztery korpusy armijne. Na ich uzbrojenie składało się 13500 czołgów, 15750 transporterów opancerzonych i BWP, 10300 systemów artyleryjskich, 950 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych oraz około 2000 samolotów i 900 śmigłowców.

Ponadto armia ZSRR posiadała jeszcze wydzielone siły rezerwy strategicznej stacjonujące w Moskiewskim, Uralskim i Nadwołżańskim Okręgach Wojskowych, które po mobilizacji mogły być użyte na dowolnym z powyższych kierunków strategicznych. W sumie liczyły one 19 dywizji posiadających 4300 czołgów, 3000 transporterów opancerzonych i BWP, 3000 systemów artyleryjskich, 200 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych a także 162 samoloty i 170 śmigłowców. Nadto na Kubie stacjonowała jeszcze jedna Grupa Wojsk.

Ogółem Armia Radziecka liczyła w tym okresie około 5 milionów żołnierzy. Jej potencjał mobilizacyjny wystarczał na wystawienie 55 milionów rezerwistów. Zaopatrzenie materiałowe Armii Radzieckiej zapewniał kompleks wojskowo-przemysłowy ZSRR, który pochłaniał według różnych szacunków od 15% do 25% radzieckiego PKB. Tworzyło go 50 biur konstrukcyjnych, które projektowały nowe typy uzbrojenia produkowanego potem w około 150 dużych kompleksach zakładów zbrojeniowych. Zdolny był on opracowywać i produkować wszystkie znane kategorie uzbrojenia konwencjonalnego i jądrowego w ogromnych ilościach, z którymi nie mogły równać się osiągnięcia przemysłu zbrojeniowego żadnego innego państwa świata. Jednocześnie wytwarzano około 190 typów różnego rodzaju broni. Dla przykładu w okresie lat 1974-1985 radziecki przemysł zbrojeniowy produkował rocznie przeciętnie następujące ilości wybranych kategorii uzbrojenia:

  • 195 rakiet ICBM
  • 122 rakiety SLBM
  • 80 rakiet średniego zasięgu
  • 881 rakiet krótkiego zasięgu
  • 972 pociski manewrujące
  • 120 rakiet nośnych
  • 6800 pocisków przeciwlotniczych
  • 1200 radarów
  • 1450 samolotów wojskowych
  • 1000 śmigłowców
  • 2700 czołgów
  • 3400 bojowych wozów opancerzonych
  • 2700 systemów artyleryjskich
  • 54500 ciężarówek wojskowych
  • 10 okrętów podwodnych
  • 66 okrętów nawodnych
  • 300 tys. ton amunicji konwencjonalnej

Stanowiło to średnio 3,5 raza większą wielkość produkcji od przemysłu zbrojeniowego USA we wspomnianym okresie.

Złożonym zagadnieniem pozostaje jakość produkowanego uzbrojenia. Jakość można tutaj rozpatrywać w 2 aspektach:

  • porównanie zakładanych parametrów danego typu uzbrojenia z parametrami analogicznego uzbrojenia innych sił zbrojnych;
  • zdolność do utrzymania tych parametrów w toku produkcji seryjnej.

W pierwszym aspekcie z biegiem czasu jakość produkowanego uzbrojenia (także dzięki pracy radzieckiego wywiadu) ulegała poprawie i pod tym względem w wielu dziedzinach było ono porównywalne z systemami broni wytwarzanymi na Zachodzie. Dotyczy to szczególnie zwiększania celności rakiet balistycznych, wyciszania okrętów podwodnych, postępów w dziedzinie konstrukcji silników rakietowych i odrzutowych, wdrożenia do produkcji pocisków manewrujących, lotniczej broni precyzyjnej, naddźwiękowych rakiet przeciw okrętowych z zaawansowanymi systemami satelitarnymi wykrywania i wskazywania celów morskich, wielokanałowych systemów przeciwlotniczych i rozpoczęcia budowy dużych lotniskowców, w tym także o napędzie atomowym. Natomiast zdecydowanie gorzej było w drugim aspekcie, gdzie do końca istnienia ZSRR nie udało się rozwiązać tego problemu[16]. W związku z tym stosowano paliatywy:

  • dążenie do jak największej rozbudowy ilościowej armii, aby skompensować to, że zdecydowana większość seryjnie produkowanych egzemplarzy różnych typów uzbrojenia ma parametry mniej lub bardziej ustępujące tym, jakie mieć powinny;
  • w miarę możliwości stosowanie zaostrzonych kryteriów oznaczania parametrów teoretycznych — np. w przypadku wprowadzania nowych typów pocisków APFSDS-T za teoretyczną przebijalność przyjmowano taką grubość pancerza, który przebije co najmniej 80% egzemplarzy serii prototypowej (na Zachodzie – 50%), ponieważ wiedziano, że serie z normalnej produkcji nie osiągną parametrów serii prototypowej.

Poszczególne rodzaje Sił Zbrojnych ZSRR przedstawiały się następująco:

  • Marynarka Wojenna ZSRR – składająca się z czterech flot: Północnej, Bałtyckiej, Czarnomorskiej i Pacyfiku oraz Flotylli Kaspijskiej miała na uzbrojeniu:
    • 5 lekkich lotniskowców ZOP: 3 „Kijew”, 2 „Kondor”
    • 32 krążowników: 2 „Orlan”, 1 „Atlant”, 14 „Bierkut”, 4 „Grozny”, 11 „Swierdłow”
    • 74 niszczycieli: 4 „Sarycz”, 7 „Friegat”, 7 „Bierkut-B”, 19 „Kaszin”, 8 „Kanin”, 4 „Kildin”, 25 „Kotlin”
    • 32 fregat „Burewiestnik”
    • 217 korwet rakietowych i ZOP: 34 „Nachuczka”, 50 „Albatros”, 45 „Pietia”, 18 „Mirka”, 35 „Ryga”, 25 „Mołnia”, 10 „Mołnia-2”
    • 34 duże okręty desantowe typów: 2 „Iwan Rohow”, 18 „Ropucha”, 14 „Tapir”
    • 362 okręty podwodne, w tym 189 o napędzie atomowym
  • Strategiczne Wojska Rakietowe ZSRR – w opisywanym okresie liczyły około 37 tys. głowic nuklearnych i dzieliły się organizacyjnie i zadaniowo na siły strategiczne, średniego zasięgu oraz taktyczne.
    • Strategiczna triada nuklearna w 1985 roku liczyła 9797 głowic nuklearnych zainstalowanych na 2459 środkach przenoszenia. Jej zadaniem było rażenie kluczowych celów militarnych, gospodarczych i administracyjnych wroga przede wszystkim na odległościach międzykontynentalnych, czyli na terytorium USA, aczkolwiek ich część mogła być użyta do ataku na cel leżące w mniejszej odległości. Tworzyło ją wówczas:
      • 1371 rakiet ICBM, w tym: 448 UR-100K/U, 60 RT-2, 150 UR-100MR, 308 R-36M, 160 UR-100N, 45 RT-2PM przenoszących razem 6813 głowic termojądrowych.
      • 928 rakiet SLBM zainstalowanych na 62 okrętach SSBN, w tym: 336 R-27, 280 R-29, 12 R-31, 224 R-29R, 60 R-39, 16 R-29RM na których zainstalowano łącznie 2264 głowic jądrowych.
      • 160 bombowców strategicznych: 130 Tu-95 różnych wersji i 30 M-4 przenoszących 720 bomb atomowych i jądrowych pocisków manewrujących
    • Siły jądrowe średniego zasięgu (eurostrategiczne) – stanowiły funkcjonalny odpowiednik sił strategicznych, jednak w skali kontynentu euroazjatyckiego. Dlatego też ich pierwszorzędnym celem były strategiczne obiekty w europejskich krajach NATO i na terenie ChRL. W roku 1985 składały się z 2208 głowic jądrowych zainstalowanych na 943 nosicielach, w tym:
      • 544 rakietach średniego zasięgu: 112 R-12 i 432 SS-20 na których rozmieszczono 1408 głowic jądrowych
      • 399 bombowcach średnich należących do Lotnictwa Dalekiego Zasięgu: 187 Tu-16, 90 Tu-22 i 122 Tu-22M uzbrojonych w 800 jądrowych rakiet powietrze-ziemia Ch-22 i KSR-5
    • Taktyczne siły jądrowe – przeznaczone do użycia na polu bitwy lub na jego bezpośrednim zapleczu. Szacuje się, że w połowie lat 1980. ZSRR posiadał około 25 tys. takich głowic, z których jednak duża część była nieaktywna oczekując w składach na utylizację. Głowice te instalowane były w bardzo szerokim wachlarzu broni takich, jak:
      • bomby lotnicze, taktyczne rakiety powietrze-ziemia
      • pociski artyleryjskie, głowice do taktycznych rakiet balistycznych, miny lądowe, jądrowe rakiety przeciwlotnicze
      • torpedy, rakietotorpedy i miny morskie oraz rakiety przeciw okrętowe

Armia Radziecka w powojennej Polsce[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej Naczelne Dowództwo Armii Czerwonej przeformowało dotychczasowe formacje. Na terenie Polski utworzona została tzw. PGW – Północna Grupa Wojsk dyrektywą nr 11097 z dnia 10 czerwca 1945 roku. W grupę tę przekształcono 2 Front Białoruski pod dowództwem gen. Rokossowskiego. Siedzibą dowództwa tej grupy stała się Legnica na Dolnym Śląsku – gdzie rosyjscy żołnierze zajęli 1/3 miasta. Początkowo w Polsce stacjonowało 300 tys. żołnierzy. Ważniejszymi lokalizacjami były obok Legnicy: Świdnica, Borne Sulinowo, Przemków-Trzebień, Bagicz, Brzeg, Burzykowo (dzielnica Stargardu Szczecińskiego), Chojna, Dębica, Żagań, Wschowa, Oława, Białogard, Świnoujście. Wycofywanie wojsk radzieckich rozpoczęło się 8 kwietnia 1991 roku. PGWR liczyła wówczas w Polsce 53 tys. żołnierzy oraz 7,5 tys. pracowników cywilnych, którym towarzyszyło 40 tys. członków rodzin. Rosjanie stacjonowali w 59 garnizonach w 21 ówczesnych województwach. Zajmowali 707 km² terytorium Polski, gdzie posiadali 13 lotnisk, bazę morską, 6 poligonów i 8000 obiektów. Ostatnie oddziały rosyjskie opuściły Polskę w końcu roku 1993. Symbolicznie pożegnał je prezydent Lech Wałęsa 17 września 1993 roku w rocznicę wkroczenia wojsk ZSRR do Polski w 1939 roku. Armia Radziecka stacjonowała w Polsce 48 lat.

Armia Radziecka w innych państwach[edytuj | edytuj kod]

W Austrii[edytuj | edytuj kod]

W Austrii armia ZSRR po wojnie stacjonowała stosunkowo krótko. Została wycofana w myśl Traktatu Państwowego (Staatsvertrag) z 1955, podobnie jak wojska okupacyjne USA, Wielkiej Brytanii i Francji. Austria stawała się krajem niepodległym i neutralnym. Dzień wycofania Rosjan, 26 października, do dziś jest w Austrii świętem państwowym.

W NRD[edytuj | edytuj kod]

W NRD znajdowały się największe siły ZSRR poza krajem. Znajdowało się tam ponad 300 tys. żołnierzy i ponad 500 głowic jądrowych[potrzebne źródło]. Wojska te stacjonowały w Niemczech od 1945, a w planach wojennych ZSRR miały stanowić główne siły uderzeniowe w ewentualnej wojnie w Europie Zachodniej. To głównie z NRD w 1968 zaatakowały Czechosłowację wojska radzieckie (choć wkraczały też z Polski, Węgier i samego ZSRR), wykorzystując małą odległość (z Drezna do Pragi jest tylko 150 km).

Dopiero pierestrojka w ZSRR (od 1985) i pokojowa rewolucja w NRD (1989) przyniosły koniec okupacji – na mocy traktatu 2+4 (1990) doszło do zjednoczenia Niemiec, a wojska ZSRR zostały wycofane.

Powstanie berlińskie i interwencja w 1953 r. w NRD[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1953 doszło do robotniczego powstania w NRD (robotnicy mieli dość podwyższania norm pracy, i pogarszających się warunków życia). Powstanie zostało krwawo stłumione przez armię ZSRR i NRD-owskie oddziały Skoszarowanej Policji Ludowej (Kasernierte Volkspolizei), jako że NRD nie posiadała jeszcze armii.

Tego już było za wiele nawet dla lewicowego poety, jakim był Bertold Brecht. To właśnie on ukuł wówczas sławne hasło: Jeśli naród zawiódł zaufanie rządu, niech rząd rozwiąże naród i wybierze sobie inny. Faktem jest, że mimo stłumienia powstania kierownictwo NRD przestało śrubować normy pracy do absurdu.

Powstanie dowiodło, że NRD było niepopularnym państwem wśród własnych obywateli i istniało jedynie przez obecność wojsk ZSRR, gotowych siłą stłumić bunt.

Dzień powstania, 17 czerwca obchodzono w RFN jako Dzień Niemieckiej Jedności (Tag der Deutschen Einheit).

Powstanie węgierskie 1956[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1956 na Węgrzech wybuchło powstanie przeciw stalinowskiej dyktaturze Matyasa Rakosiego. Powstańcy obalili pomnik Stalina, powiesili na latarniach złapanych fukcjonariuszy AVH (odpowiednik UB), manifestowali solidarność z Polską. Żądano demokratyzacji i wyjścia wojsk ZSRR z Węgier.

Władzę objął komunista-reformator Imre Nagy, który w radiowym przemówieniu zapowiedział wolne wybory, wycofanie wojsk ZSRR i neutralność kraju. Doszło do negocjacji Węgry – ZSRR ws. wycofania wojsk, te jednak okazały się grą na czas ze strony sowieckiej. Z rozkazu dyktatora ZSRR, Nikity Chruszczowa, w listopadzie doszło do zbrojnego ataku ZSRR na Budapeszt. Powstańcy węgierscy stawili opór, w wąskich uliczkach Budapesztu płonęły czołgi okupantów. Po 10 dniach Sowieci stłumili powstanie.

W wyniku inwazji Węgry pozostały jednopartyjną dyktaturą, zbrodniarza Rakosiego zastąpił jednak pragmatyczny János Kádár. Skutek uboczny inwazji był ten, że 200 tys. Węgrów wyemigrowało do Austrii.

Kraje Europy Zachodniej nie udzieliły Węgrom pomocy. Wielka Brytania i Francja były zajęte w tym okresie inwazją na Egipt (kryzys sueski).

Interwencja w 1968 - Operacja Dunaj, stłumienie Praskiej Wiosny[edytuj | edytuj kod]

W 1968 władzę w Czechosłowacji objął umiarkowany komunista Alexander Dubček. Okazał się reformatorem, próbującym „socjalizmu z ludzką twarzą” (otwarcie granic, zniesienie cenzury, rozliczenie stalinowskich zbrodni z lat 50.) Te i inne posunięcia wzbudziły sprzeciw ZSRR i jego I Sekretarza Leonida Breżniewa. 21 sierpnia 1968 doszło do inwazji wojsk Układu Warszawskiego (ZSRR, Polska, Węgry) na Czechosłowację, pod hasłem „obrony zdobyczy socjalizmu przed rewolucją”. Inwazja była jawnym pogwałceniem prawa międzynarodowego (zakaz zbrojnej ingerencji w wewnętrzne sprawy innego państwa). Doszło do aresztowania przywódców ČSSR (Dubček, Černík, Kriegl, Smrkovsky) i wywiezienia tych polityków do ZSRR.

Z wojskowego punktu widzenia inwazja zakończyła się pełnym sukcesem – podobnie jak w 1938 przywódcy ČSSR rozkazali wojsku niestawianie oporu. Cała republika została więc zajęta w miarę szybko. Z propagandowego punktu widzenia inwazja była niekorzystna dla ZSRR, ukazała bowiem to państwo jako agresywnego mocarstwa, naruszającego suwerenność innych krajów.

Społeczeństwo Czechosłowacji odniosło się do inwazji negatywnie, ok. 100 tys. osób uciekło do Austrii i NRF, wielu próbowało kampanii biernego oporu (ignorowanie wszelkich zarządzeń i apeli okupantów, bojkot ekonomiczny). Po kraju krążyły hasła: „Co Čech to muzikant, co Rus to okupant”, „Ruce mate ve krve, a to neni poprve” (Ręce macie we krwi, i to nie pierwszy raz), „Znasilili jste nas, my ale rodit nebudem” (Zgwałciliście nas, ale my wam nic nie urodzimy), „1938=1968” (aluzja do układu monachijskiego), „Ani vindru za zradce Indru” (Zdrajca Indra niewart ani grosza – Alois Indra był jednym z nielicznych czeskich kolaborantów), „Ze Svobodou za svobodu!” (Ze Svobodą – prezydentem ČSSR, za swobodę – wolność).

W następstwie inwazji doszło do przekreślenia reform Dubceka, władzę objął posłuszny wobec ZSRR Gustáv Husák. Nastał 20 letni okres „normalizacji”, zamknięto granice, a czeskich i słowackich inteligentów poddano ścisłej kontroli. Wojska ZSRR pozostały w kraju aż do 1991.

Udział Armii Radzieckiej w konfliktach po drugiej wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Pojazdy opancerzone Armii Radzieckiej w Afganistanie

Wojna koreańska 1950-1953[edytuj | edytuj kod]

W wojnie koreańskiej brali udział radzieccy piloci, którzy walczyli na MiG-ach 15 oznakowanych jako samoloty chińskie. Wśród nich byli rekordziści zestrzeleń w tej wojnie – Jiewgienij Piepielajew (23) i Nikołaj Sutiagin (21 lub 22). Fakt udziału lotników radzieckich w tej wojnie opisał m.in. generał porucznik lotnictwa G. Łobow[17]. 18 listopada 1952 r. doszło do bezpośredniego starcia samolotów radzieckich i amerykańskich—do lotniskowca Oriskany na Morzu Japońskim od strony Władywostoku zaczęły się zbliżać 4 Mig-i 15; zostały one przechwycone przez 4 F-86 Sabre, które bez strat własnych zestrzeliły 2 maszyny radzieckie, a 1 z pozostałych uszkodziły (pilot zmarł w szpitalu po powrocie); oficjalnie wyjaśniono to błędem nawigacyjnym radzieckich pilotów, ale prawdopodobnie miało to stanowić rozpoznanie walką skuteczności systemu obrony lotniskowców[18].

Afganistan 1979-1989[edytuj | edytuj kod]

Sukcesor SZ ZSRR – Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej[edytuj | edytuj kod]

Potencjał militarny następcy wojsk radzieckich szacuje się na około 20% dawnego potencjału obronnego ZSRR[potrzebne źródło].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Armia Czerwona
Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Historia powszechna, Europa, Rosja
  2. Dokumenty
  3. Encyklopedia Wykazy
  4. Richard Pipes, Rosja bolszewików, Warszawa 2005, s. 57-63.
  5. Opisy sprzętu bojowego
  6. Militaria (uzbrojenie, formacje i jednostki wojskowe)
  7. Ulotka propagandowa Armii Czerwonej do żołnierzy polskich z 17 września 1939 – zrzucana z samolotów
  8. RICHARD MORRISON „Wyzwoliciele gwałciciele”, The Times, 2002-05-09
  9. Zbrodnie wojenne Armii Czerwonej na Ślązakach
  10. Jarosław W. Gdański: Zapomniani żołnierze Hitlera. Warszawa: Wydawnictwo De Facto, 2005, s. 46. ISBN 83-89187-32-0.
  11. Laurence Rees: Hitler i Stalin. Wojna stulecia. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2005, s. 57. ISBN 83-7469-183-2.
  12. Szymon Datner: Zbrodnie Wehrmachtu na jeńcach wojennych w II wojnie światowej. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1961, s. 96.
  13. Geoffrey P. Megargee: Front Wschodni 1941. Wojna na wyniszczenie. Warszawa: Świat Książki, 2009, s. 73. ISBN 978-83-247-1230-4.
  14. Maciej Korkuć, Skrywana okupacja. Polska 1944-1946, w: W cieniu czerwonej gwiazdy. Zbrodnie sowieckie na Polakach (1917-1956), [bdw], s. 420-423.
  15. To nie sympatia, to solidarność (pol.). Tygodnik Powszechny, 5 czerwca 2005. [dostęp 2014-07-23].
  16. Typowe rozwiązanie, czyli właściwa kontrola jakości było wykluczone, ponieważ „celem kontroli jakości jest pomoc, a nie utrudnianie w wykonaniu i przekraczaniu planu”.
  17. G. Łobow, W niebie Siewiernoj Korieiąą, w: Awiacija i kosmonawtika, 1990, nr 10, 1990, dostępne w Internecie, dostęp 2008–04–12, 21:12:12, (ros.)
  18. A. Makowski, K. Kubiak: Korea 1950–53. Działania morskie. AJ-Press, Gdańsk 2000

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberg Print, t. 24/2, W-wa 1997. ISBN 83-87335-00-2
  • РОССИЯ И СССР В ВОЙНАХ XX ВЕКА ПОТЕРИ ВООРУЖЕННЫХ СИЛ, Статистическое исследование, red. Г.Ф.Кривошеева, МОСКВА 2001