Opór wewnętrzny ogniwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Opór wewnętrzny ogniwa – występujący wewnątrz ogniwa chemicznego opór elektryczny, którego przyczyną są:

  • ograniczona szybkość procesów chemicznych zachodzących w ogniwie,
  • reakcje uboczne (niekorzystne) zachodzące w ogniwie.

Opór wewnętrzny ma wpływ na napięcie na zaciskach ogniwa, gdy pobierany jest z niego prąd. Spadek napięcia na oporze zewnętrznym można zapisać zgodnie z drugim prawem Kirchhoffa wzorem

 U = \mathcal{E} - U_{w} \,

gdzie

 U_{w} = I \cdot r_w \,

Stąd wynika, że

U = \mathcal{E} - I \cdot r_w \,

gdzie:

\mathcal{E}siła elektromotoryczna ogniwa,
U – mierzone napięcie,
Uwspadek napięcia w ogniwie wywołany jego oporem wewnętrznym,
rw – opór wewnętrzny ogniwa,
I – natężenie prądu płynącego w obwodzie.

Pomiaru oporu wewnętrznego nie należy dokonywać bezpośrednio omomierzem (co doprowadziłoby do zwarcia ogniwa). Można jednak tego dokonać mierząc spadek napięcia po obciążeniu rezystorem.

R_w = R_o \left( \frac{ \mathcal{E} - U} {U} \right),

gdzie:

Rw – opór wewnętrzny ogniwa,
Ro – opór rezystora,
\mathcal{E} – napięcie na zaciskach ogniwa bez obciążenia,
U – napięcie po podłączeniu rezystora.

Wartość oporu wewnętrznego zależy od typu ogniwa i jest rzędu ułamka oma. W miarę zużycia opór ten rośnie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]