Orbital antywiążący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kształt orbitalu antywiążącego 1σ* cząsteczki H2

Orbital antywiążącyorbital molekularny destabilizujący cząsteczkę, w którym elektrony mają wyższą energię niż gdyby przebywały na swoich orbitalach atomowych. Orbitale antywiążące są oznaczane gwiazdką, np. σ* lub π*[1].

Funkcja falowa opisująca orbital antywiążący cząsteczki AB jest wynikiem odejmowania funkcji falowych ΨA i ΨB izolowanych atomów A i B[2]:

ΨAB = cAΨAcBΨB
gdzie cA i cB to współczynniki o wartościach właściwych dla najniższej energii orbitalu

W orbitalach antywiążących prawdopodobieństwo znalezienia elektronu pomiędzy oddziałującymi atomami jest niskie, np. w cząsteczce H2 jest ono zerowe w połowie odległości między jądrami[2].

Przypisy

  1. Włodzimierz Trzebiatowski: Chemia nieorganiczna. Wyd. VIII. Warszawa: PWN, 1978, s. 190.
  2. 2,0 2,1 2,2 Adam Bielański: Podstawy chemii nieorganicznej. Wyd. 5. Warszawa: PWN, 2002, s. 116-. ISBN 83-01-13654-5.