Orbitalne Obserwatoria Astronomiczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
OAO-1 na orbicie - wizja artystyczna

Program OAO (Orbiting Astronomical Observatory) – amerykańskie astronomiczne, obserwacyjne i pomiarowe satelity wyposażone w aparaturę optyczną i urządzenia do przetwarzania i przekazywania danych. Na orbicie znalazły się trzy satelity tej serii, czwarty uległ zniszczeniu podczas nieudanego startu.

Maksymalna długość satelity wynosiła 5,5 m, masa w zależności od wyposażenia od 1600 do 2000 kg. Zasilane w energię elektryczną z baterii słonecznych.

Lista misji[edytuj | edytuj kod]

  • OAO-1 (indeks COSPAR 1966-31A) – wystrzelony 8 kwietnia 1966 roku. Wskutek defektu instalacji elektrycznej nie osiągnął gotowości do pracy.
  • OAO-2 (indeks COSPAR 1968-110A) – wystrzelony 7 grudnia 1968 roku na orbitę o parametrach: perygeum 766 km, apogeum 777 km, inklinacji 35°. Masa satelity wynosiła 1993 kg, w tym aparatura i sprzęt optyczny 450 kg.
  • OAO-B (indeks COSPAR 1970-U03) – start odbył się 30 listopada 1970, nie oddzieliła się osłona satelity, wskutek czego nie osiągnął on orbity okołoziemskiej[1].
  • OAO-3 (indeks COSPAR 1972-65A) – wystrzelony 21 sierpnia 1972 roku na prawie kołową orbitę 741/749 km. Satelita wyposażony był w teleskop o średnicy 82 cm oraz inną aparaturę badawczą. Dla uczczenia 500 rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika otrzymał nazwę Kopernik (Copernicus)[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mark Wade: OAO (ang.). Encyclopedia Astronautica. [dostęp 2013-07-27].
  2. Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju Kosmosu 1957-1972. Warszaw: Wydawnictwo M.O.N., 1974, s. 137.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kopernik Astronomia Astronautyka, Praca zbiorowa, Państwowe Wydawnictwa Naukowe, Warszawa 1973, s. 203