Sztuczny satelita
Sztuczny satelita – satelita wykonany przez człowieka poruszający się po orbicie wokół ciała niebieskiego. Pierwszym sztucznym satelitą był Sputnik 1, wyniesiony na orbitę wokół Ziemi przez Związek Radziecki w 1957.
Jest to statek kosmiczny (z załogą lub bez załogi) okrążający ciało niebieskie (np. planetę, Księżyc) po orbicie zamkniętej. Najliczniejszą grupę stanowią sztuczne satelity Ziemi. Wyniesiono również w przestrzeń kosmiczną sztuczne satelity Księżyca, Marsa, Wenus, Słońca (np. Helios 1, Pioneer 6 i 9), Jowisza (Galileo), Saturna (Cassini) i Merkurego (MESSENGER). Ruch sztucznego satelity dzieli się na 3 główne fazy: start, lot orbitalny, lądowanie; start wraz z wprowadzeniem statku na orbitę odbywa się za pomocą rakiety nośnej, której zadaniem jest nadanie sztucznemu satelicie odpowiedniej prędkości i kierunku. Lot statku odbywa się ruchem bezwładnym w polu grawitacyjnym ciała obieganego. Tor lotu ulega zakłóceniom pod wpływem oporu tarcia górnych warstw atmosfery, asymetrii kształtu i nierównomierności rozkładu mas oraz spłaszczenia ciała obieganego, a także wskutek przyciągania innych planet i Słońca.
Sztuczny satelita zwany sterowanym jest wyposażony w silniki rakietowe, umożliwiające zmiany orbity i jej nachylenia, a także obrót statku. Odpowiednią orientację w przestrzeni zapewnia stabilizacja aktywna, dokonywana za pomocą małych silników rakietowych lub systemów żyroskopowych.
Szczególnie ważną grupę sztucznych satelitów Ziemi stanowią załogowe statki kosmiczne, w tym statki wielokrotnego użytku – wahadłowce oraz stacje orbitalne umieszczane na orbitach wokółziemskich.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
Typy sztucznych satelitów [edytuj]
Podział ze względu na przeznaczenie:
- satelita badawczy (naukowy)
- satelita meteorologiczny
- geostacjonarne, np. Meteosat, Goes, Insat, GMS, Goms, Feng Yun 2
- okołobiegunowe, np. NOAA, Meteor, Feng Yun 1, Terra, Metop
- teledetekcyjne (środowiskowy, ang. remote sensing), np. Landsat, IKONOS, SPOT, Resus, QuickBird
- satelita nawigacyjny
- satelita technologiczny (techniczny, doświadczalny)
- satelita telekomunikacyjny (komunikacyjny, łącznościowy, przekaźnikowy)
- aktywny (czynny)
- bezpośredniej transmisji
- pasywny (bierny)
- aktywny (czynny)
- satelita rozpoznawczy (szpiegowski, satelita-szpieg)
- stacja orbitalna
- teleskop kosmiczny
Podział sztucznych satelitów ze względu na rodzaj orbity:
- biegunowy
- stacjonarny (np. geostacjonarny)
- równikowy
- synchroniczny (np. synchroniczny ze Słońcem)
Inne: użyteczny, wieloczynnościowy, operacyjny.
Liczba satelitów wg państw (maj 2013)[1] [edytuj]
- Rosja (razem ze ZSRR) – 1458
- USA – 1114
- Chiny – 142
- Japonia – 135
- Francja - 57
- Indie – 50
- Niemcy - 42
- Kanada - 34
- Wielka Brytania – 31
- Włochy - 22
- Brazylia - 13
- Australia, Indonezja, Arabia Saudyjska - 12
- Szwecja, Izrael, Korea Południowa - 11
- Hiszpania, Argentyna - 9
- Turcja, Tajwan - 8
- Meksyk, Tajlandia - 7
- Ukraina, Malezja, UEA - 6
- Luksemburg - 5
- Holandia, Czechosłowacja, Egipt, Dania, Nigeria, Wietnam - 4
- Pakistan, Norwegia, Singapur - 3
- Filipiny, Chile, RPA, Grecja, Cypr, Kazachstan, Mauritius, Wenezuela, Szwajcaria - 2
- Polska, Algieria, Azerbejdżan, Białoruś, Bułgaria, Estonia, Iran, Portugalia, Kolumbia, Korea Północna, Maroko, Rumunia, Węgry – 1
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Polskie Biuro ds. Przestrzeni Kosmicznej
- Wired: Jerry Adler "Behind the Scenes of a Satellite Launch" 2011-12-27