Półwysep Banksa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 43°45′00″S 172°50′00″E/-43,750000 172,833333

Model rzeźby Półwyspu Banksa ukazuje jego górzysty charakter odróżniający od pobliskiej niziny Canterbury
Mapa Nowej Zelandii Jamesa Cooka z 1770 z Półwyspem Banksa zaznaczonym jako wyspa

Półwysep Banksa (ang. Banks Peninsula) - półwysep na wschodnim wybrzeżu nowozelandzkiej Wyspy Południowej. Nazwany na cześć Josepha Banksa, angielski naturalisty, uczestnika wyprawy Jamesa Cooka. Ten ostatni uznał podczas wyprawy w 1770 Półwysep Banksa za wyspę - dopiero w 1809 odkryto jego rzeczywisty kształt.

Krajobraz półwyspu jest górzysty, poprzecinany licznymi zatokami. Zajmuje powierzchnię ok 1150 km². Jego najwyższy szczyt to Mount Herbert wznoszący się na wysokość 919 m n.p.m.

Półwysep stanowi pozostałość dwóch wulkanów tarczowych Lyttelton i Akaroa, których kratery są obecnie zalane wodami oceanicznymi i tworzą zatoki wcinające się w półwysep. Wulkany te uformowały się około 8-11 mln la temu w miocenie. Pierwotnie tworzyły one wyspę, która z czasem połączyła się ze stałym lądem na skutek odkładania się na nizinie Canterbury aluwiów pochodzących z erodowanych szczytów Alp Południowych.

Na północ od półwyspu położone jest miasto Christchurch. Sam półwysep zamieszkuje ok. 7,6 tys. ludności.

Na zachód od półwyspu znajduje się przybrzeżne jezioro Ellesmere.

Commons in image icon.svg