Papirus Rylandsa 458

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Papirus Rylandsa 458

Papirus Rylandsa 458 – fragment greckiego rękopisu Septuaginty spisany na papirusie w formie zwoju. Manuskrypt ten jest datowany paleograficznie na II wiek p.n.e. co sprawia, że jest to najstarszy znany rękopis Septuaginty. Do naszych czasów rękopis zachował się w stanie bardzo fragmentarycznym. Fragment ten jest oznaczany również numerem 957 na liście rękopisów Septuaginty według klasyfikacji Alfreda Rahlfsa.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Tekst rękopisu został napisany na papirusie pismem uncjalnym. Zachowały się urywki Księgi Powtórzonego Prawa. Są to wersety Pwt 23,24 (26) - 24,3; 25,1-3; 26,12; 26,17-19; 28,31-33; 27,15; 28,2[1].

Rękopis składa się tylko z 8 małych fragmentów oznaczonych literami od „a” do „h”. Fragment „h” jest najmniejszy i zawiera zaledwie dwie litery. Słowa nie są oddzielone spacjami lecz pisane w sposób ciągły. Pisarz używa systemu metrycznego, regularnie pozostawiając puste miejsca na końcu zdania lub klauzuli[1].

Tekst rękopisu jest bliższy Kodeksowi Cottonianus niż Kodeksowi Watykańskiemu[2].

Manuskrypt ten został wykorzystany w dyskusji na temat tetragramu, choć tak naprawdę występują w nim puste przestrzenie w miejscach, gdzie niektórzy uczeni jak C. H. Roberts wierzą, że występowały litery[3]. Według Paula E. Kahle, tetragram występował w rękopisie w miejscach gdzie pojawiają się te przerwy lub puste przestrzenie[4].

Historia kodeksu[edytuj | edytuj kod]

Paleograficznie czas powstania rękopisu jest datowany na połowę II wieku p.n.e. Jest to więc najstarszy znany rękopis Septuaginty. Uważa się, że pochodzi z Fajum, gdzie znajdowały się dwie żydowskie synagogi[1].

Manuskrypt został odkryty w 1917 roku przez J. Rendela Harrisa. Badali go Alberto Vacari w roku 1936 oraz Albert Pietersma w roku 1985[1]. Tekst został opublikowany przez C. H. Robertsa w 1936 roku[5].

Manuskrypt jest obecnie przechowywany w John Rylands Library (Gr. P. 458) w Manchesterze, co nadało mu jego nazwę[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Der Text des Alten Testaments. Würthwein Ernst. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 1988, s. 190.
  2. PAPYRUS FRAGMENTS P957. W: Rylands Papyri [on-line]. Bible Resoruces Pages, UK: Katapi. [dostęp 2012-04-27].
  3. The Septuagint and Modern Study. Sidney Jellicoe. 1968, s. 271-2.
  4. The Cairo Geniza. Paul E. Kahle. Oxford: Basil Blackwell, 1959, s. 222.
  5. Two biblical Papyri in the John Rylands Library Manchester. C. H. Roberts. Manchester: 1936, s. 25.

Dalsza lektura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]