Pasożyt wewnętrzny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pasożyt wewnętrzny (endopasożyt) – organizm cudzożywny, który żyje wewnątrz innego organizmu i dla którego organizm ten (żywiciel) jest źródłem pożywienia.

Pasożyty wewnętrzne jako patogeny często są przyczyną poważnych chorób, zwykle cechuje je duża wybiórczość pokarmowa i specjalizacja. Endopasożytami są często pierwotniaki (np. lamblie), nicienie, płazińce, i grzyby.Organizm człowieka jest zarówno żywicielem pośrednim jak i ostatecznym dla ponad pięćdziesięciu różnych pasożytów. Najwięcej jest wśród nich pierwotniaków, przywr i owadów, a także pajęczaków i tasiemców. [potrzebne źródło]

Wśród płazińców pasożytniczych wyróżnia się m.in. tasiemce (tasiemiec uzbrojony, nieuzbrojony, bąblowcowy, bruzdogłowiec szeroki) i przywry (motylica wątrobowa, przywra krwi). Wśród obleńców (nicieni) są to: glisty ludzkie, świńskie, psie, kocie i inne, włośnie kręte, owsiki, włosogłówki, tęgoryjce dwunastnicy i filaria Bancrofta.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]