Patent lutowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Patent lutowy (niem. Februarpatent) – konstytucyjny akt prawny wydany 26 lutego 1861 roku w Cesarstwie Austrii.

Dokument został opracowany przez Antoniego Schmerlinga, zwolennika centralizacji państwa. Wydawcą Patentu był Franciszek Józef I, cesarz Austrii.

Patent lutowy formalnie stanowił normę wykonawczą do wydanego kilka miesięcy wcześniej Dyplomu październikowego. W praktyce jednak był to całkowicie odrębny dokument, drastycznie zmieniający ustalony w Dyplomie ustrój państwa. Kompetencje sejmów krajowych zostały zmniejszone, natomiast większość zadań powierzono dwuizbowej Radzie Państwa. Zgodnie z Dyplomem październikowym sejmy krajowe miały w swych kompetencjach wszelkie sprawy niezastrzeżone Radzie Państwa, tymczasem Patent lutowy odwrócił tę zasadę: kompetencje sejmów krajowych zostały ściśle określone (ograniczenie to wzmocniły wydane równocześnie ordynacje sejmowe). Pozostawały im tylko sprawy tak zwanej "kultury krajowej" (Landeskultur), pojmowane w znaczeniu ekonomicznym, oraz sprawy delegowane im przez ustawodawstwo państwowe, w wyraźnie określonych ramach.

Rada Państwa składała się ona z Izby Panów (Herrenhaus) oraz Izby Posłów (Abgeordnetenhaus). Do Izby Panów wchodzili członkowie domu cesarskiego, arcybiskupi, biskupi z tytułem książęcym, a także powoływani przez cesarza przedstawiciele rodów szlacheckich oraz zasłużeni politycy, duchowni, ludzie nauki i sztuki. W Izbie Posłów mieli zasiadać posłowie oddelegowani przez Sejmy Krajowe. Obie Izby miały stanowisko równorzędne: ustawy wymagały ich zgody, podejmowanej większością głosów, a następnie sankcji cesarskiej. Rada Państwa mogła obradować jako pełna (obejmująca całość państwa) lub jako ściślejsza (z wyłączeniem posłów z krajów węgierskich, o ile sprawy nie dotyczyły tych krajów)

Sejmy krajowe były równorzędne z Radą Państwa w przyznanym sobie zakresie ustawodawstwa, równorzędne także wobec siebie. Były to organy jednoizbowe, ale składały się z dwóch rodzajów reprezentantów: wirylistów, zasiadających w Sejmach z racji piastowanej godności (arcybiskupów i biskupów obrządków katolickich, rektorów uniwersytetów) oraz z posłów.

Prawo wyborcze do sejmów krajowych było niedemokratyczne. Wyborcy podzieleni zostali na cztery kurie:

  • kurię wielkiej własności ziemskiej (reprezentującą arystokrację i ziemian)
  • kurię izb przemysłowo-handlowych (reprezentującą kupców i przemysłowców)
  • kurię miast większych (reprezentującą zamożne mieszczaństwo, inteligencję i urzędników)
  • kurię reszty gmin (reprezentującą zamożniejszych mieszkańców miasteczek i wsi)

Przydział mandatów poszczególnym kuriom był tak pomyślany, aby zapewnić przewagę wielkim właścicielom ziemskim, to jest dawnej szlachcie. Najubożsi mieszkańcy miast i wsi, wobec wysokiego cenzusu majątkowego, pozbawieni byli prawa wyborczego. Nie miały go też kobiety.

Patent lutowy od poprzednich konstytucji austriackich wyróżniał fakt, że został on wprowadzony w praktyce w życie. Rada Państwa nie została jednak obesłana przez Węgrów, a dodatkowo swoich delegatów wycofali w 1863 Czesi. W konsekwencji Patent lutowy został manifestem cesarskim z 20 września 1865 r. zawieszony, a po dwóch latach zastąpiony tzw. konstytucją grudniową.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • O. Balzer, Historya ustroju Austryi w zarysie, Lwów 1899, s. 487-491.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]