Paulin Święcicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Paulin Święcicki (ukr. Павлин Свєнціцький, ur. 1841 we wsi Warszyca (obecnie włączona do miasta Kalinowka, zm. 1876) – polsko-ukraiński pisarz, dziennikarz, dramaturg i tłumacz, piszący pod pseudonimami P. Stachurski, Pawło Swij, D. Łozowskyj i Zorian.

Pochodził z rodziny szlacheckiej. Uczył się w liceum w Kamieńcu Podolskim oraz na Uniwersytecie Kijowskim. Uczestniczył w Powstaniu Styczniowym, po jego upadku schronił się w Galicji, zamieszkał we Lwowie i został aktorem, potem nauczycielem w gimnazjum ukraińskim i dziennikarzem. Zajmował się twórczością Tarasa Szewczenki, rozpowszechniał jego poezje wśród ludności ukraińskiej.

Był założycielem (1864) i naczelnym redaktorem polsko-ukraińskiego miesięcznika „Sioło” (ukr. Село) z podtytułem „Pismo zbiorowe, poświęcone rzeczom ludowym ukraińsko-ruskim”. Czasopismo ukazywało się w latach 1864-1867. Według Iwana Franki Święcicki był autorem terminu „ukraińsko-ruski” (ukr. українсько-руський). Ogłosił rozprawę „Wiek XIX w dziejach literatury ukraińskiej” (1871).

Święcicki pisał po ukraińsku bajki i sztuki teatralne. Przetłumaczył na język ukraiński „Hamleta’’ Szekspira i „Cyganów” Józefa Korzeniowskiego. Napisał powieść „Kołyś buło” (Kiedyś było, ukr. Колись було).

Pisał też powieści i opowiadania w języku polskim: „Przed laty”, „Trójka”, „Opowieści stepowe”, a także „Odmiana zaimków”, (1871), „Mowa ludzka, jej układ pierwotny i budowa” (1873), „Wycieczka do Pienin” (1869).

Tłumaczył na język polski wiersze Tarasa Szewczenki oraz Jurija Fedkowycza. Przeciwstawiał się rusyfikacji kultury ukraińskiej.

Źródło[edytuj | edytuj kod]

  • Sioło
  • Bunt Młodych
  • Antoni Serednicki "Polsko-Ukraińskie pismo Sioło" (pdf). Nad Odrą 106-107 (1-2) (2007): 13–14. ISSN 0867-8588
  • Енциклопедія українознавства. У 10-х томах. Główny redaktor Wołodymyr Kubijowycz, Paryż, Nowy Jork Mołode żyttja, 1954-1989