Pavel Tigrid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pavel Tigrid
Pavel Tigrid
Podpis Pavel Tigrid
Data i miejsce urodzenia 27 października 1917
Praha
Data i miejsce śmierci 31 sierpnia 2003
Héricy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pavel Tigrid , urodzony jako Pavel Schönfeld (ur. 27 października 1917 w Pradze, zm. 31 sierpnia 2003 w Héricy), czeski dziennikarz, polityk i publicysta.

Biogram[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w asymilowanej rodzinie żydowskiej. Krewny pisarzy Antala Stašeka i Ivana Olbrachta.

Pod koniec lat 30. studiował prawo na Uniwersytecie Karola w Pradze. Interesował się także teatrem i literaturą (założyciel stowarzyszenia Divadelní kolektiv mladých i redaktor czasopisma Studentský časopis).

W marcu 1939 r. uciekł do Londynu, gdzie był najpierw magazynierem i kelnerem, potem prowadzącym programów i redaktorem czeskiego serwisu BBC. Publikował w różnych czasopismach – Kulturní zápisník (w języku czeskim i angielskim) i Review 42 (tylko angielski).

Po powrocie do Pragi pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych, potem w prasie Czechosłowackiej Partii Ludowej. W latach 1945-48 komentator gazet Lidová demokracie i Obzory. 1946-48 redaktor naczelny tygodnika Vývoj.

W lutym 1948 r. pozostał w zachodnich Niemczech. W latach 1951-52 był dyrektorem programów serwisu czechosłowackiego rozgłośni Radio Wolna Europa. W latach 1952-60 żył w Stanach Zjednoczonych, potem w Paryżu.

W 1956 r. założył czasopismo Svědectví, które najpierw było drukowane w USA, 1960-90 we Francji i od 1990 r. w Czechach.

Należał do grona głównych ideologicznych i politycznych rzeczników czechosłowackiego uchodźstwa po 25 lutym 1948 r.

W 1990 r. powrócił do kraju. W latach 1990-91 członek Rady Konsultantów i Kolegium Prezydenta Czecho-Słowackiej Republiki Federacyjnej, 1991-92 doradca Prezydenta Czecho-Słowackiej Republiki Federacyjnej, 1994-96 czeski minister kultury oraz 1997-98 doradca Kancelarii Prezydenta Republiki Czeskiej ds. stosunków czesko-niemieckich.

Jest także autorem mnóstwa artykułów w czasopismach, esejów, gier radiowych i książek.

W 1992 r. odznaczony francuskim Orderem Legii Honorowej, w 1993 tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Karola w Pradze[1] a w 1995 r. czeskim Orderem Tomasza Masaryka i w 2000 r. niemieckim Wielkim Krzyżem Zasługi z Gwiazdą.

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Ozbrojený mír (1948)
  • Marx na Hradčanech (New York 1960)
  • La chute irrésistible d’Alexander Dubček (Paryż, 1969)
  • Pražské jaro (1968)
  • Politická emigrace v atomovém věku (Paryż 1968, Köln 1974, Praga 1990)
  • Dnešek je váš, zítřek je náš (1982)
  • Kapesní průvodce inteligentní ženy po vlastním osudu (Toronto 1988, Praga 1990)
  • Jak to šlo (1994)
  • Glosy (wybór komentarzi dla stacji Radiožurnál z lat 1996-1999; 2000)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]