Piętno śmierci
| Piętno śmierci 生きる Ikiru |
|
 Japoński plakat do filmu |
|
| Gatunek | dramat obyczajowy |
| Rok produkcji | 1952 |
| Data premiery |  9 października 1952 |
| Kraj produkcji | Japonia |
| Język | japoński |
| Czas trwania | 143 min. |
| Reżyseria | Akira Kurosawa |
| Scenariusz | Shinobu Hashimoto, Akira Kurosawa, Hideo Oguni |
| Główne role | Takashi Shimura |
| Muzyka | Fumio Hayasaka |
| Zdjęcia | Asakazu Nakai |
| Scenografia | So Matsuyama |
| Montaż | Akira Kurosawa |
| Produkcja | Sojiro Motoki |
| Wytwórnia | Toho Company |
| Nagrody | 1953 – Kinema Junpo Award – nagroda dla Akiry Kurosawy za najlepszy film; MFF w Bukareszcie – Złoty Wilk 1954 – MFF w Berlinie – Nagroda specjalna dla Akiry Kurosawy |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Piętno śmierci (jap. 生きる Ikiru?) – japoński dramat obyczajowy z 1952 roku w reż. Akiry Kurosawy.
Spis treści |
Opis fabuły [edytuj]
Kanji Watanabe, wdowiec, mężczyzna w średnim wieku jest urzędnikiem magistratu z wieloletnim stażem. To typowy biurokrata, który po wielu latach nienagannej pracy dochrapał się stanowiska dyrektora wydziału. Jego życie jest szare i monotonne, dzień nie różni się jeden od drugiego. Pewnego dnia dowiaduje się, że jest chory na raka żołądka i pozostało mu zaledwie kilka miesięcy życia. Ta straszliwa wiadomość zmusza go do dogłębnego zastanowienia się nad swoim dotychczasowym bytem. Wybiera z konta oszczędności całego życia i postanawia zaszaleć. Wraz z przygodnie poznanym w jednej z knajp niespełnionym pisarzem spędza po raz pierwszy w życiu noc poza domem, oddając się rozrywkom nocnego życia wielkiego miasta. Nawiązuje bliską znajomość z jedną ze swoich podwładnych, młodą i piękną Toyo. W zamian za towarzystwo dziewczyny obsypuje ją prezentami, narażając się synowi i synowej. Pod wpływem pełnej energii i tryskającej młodością Toyo postanawia jednak dokonać czegoś dobrego i pożytecznego, czegoś będącego zaprzeczeniem jego dotychczasowego życia – sięga po dawno zapomniany projekt utworzenia niedużego parku w dzielnicy biedoty. Pokonując liczne biurokratyczne przeszkody, narażając się przełożonym, a nawet gangsterom pragnącym w miejscu planowanego parku otworzyć restaurację, w końcu doprowadza do realizacji projektu. Nie zważając na coraz bardziej pogarszający się stan zdrowia osobiście odwiedza plac budowy by dopilnować inwestycji. Gdy w końcu park zostaje uroczyście otwarty, w noc po tym, Watanabe umiera na jednej z parkowych huśtawek, nucąc swój ulubiony szlagier z młodzieńczych lat. Na stypie jaka ma miejsce w jego domu, koledzy urzędnicy wspominający zmarłego i jego poświecenie dla budowy parku, zainspirowani przykładem Watanabe, postanawiają solennie zmienić swój dotychczasowy stosunek do załatwianych spraw i od tej pory być rzetelnymi urzędnikami służącymi ludności. Jednak zapewnienia te kończą się wraz z ich powrotem do pracy.
Role [edytuj]
- Takashi Shimura – Kanji Watanabe
- Nobuo Kaneko – Mitsuo Watanabe (syn Kanji)
- Kyoko Seki – Kauze Watanabe (synowa Kanji)
- Miki Odagiri – Toyo (podwładna Watanabe)
- Kamatari Fujiwara – Ono
- Makoto Kobori – Kiichi Watanabe (brat Kanji)
- Kumeko Urabe – Tatsu Watanabe (zmarła żona Kanji)
- Yoshie Minami – gosposia
- Nobuo Nakamura – zastępca burmistrza
- Minosuke Yamada – Saito
- Haruo Tanaka – Sakai
- Bokuzen Hidari – Obara
- Minoru Chiaki – Noguchi
- Shinichi Himori – Kimura
- Kauzo Abe – urzędnik
- Masao Shimizu – lekarz
- Yunosuke Ito – pisarz
- Ko Kimura – asystent lekarza
- Atsushi Watanabe – pacjent
- Yatsuko Tanami – prostytutka
- Seiji Miyaguchi – gangster
- Daisuke Kato – gangster
- Ichiro Chiba – policjant
- Toranosuke Ogawa – dozorca parkowy
- Akira Tani – starzec w barze
O filmie [edytuj]
W rankingach prestiżowego, brytyjskiego periodyku filmowego Empire film znalazł się na liście 500 najlepszych filmów wszech czasów (poz. 459) w roku 2008[1] i 100 najlepszych filmów światowego kina (poz. 44) w roku 2010[2].
Bibliografia [edytuj]
- Adam Garbicz, Jacek Klinowski: Kino, wehikuł magiczny. Przewodnik osiągnięć filmu fabularnego. Podróż druga. 1950-1959. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1987, s. 92-93. ISBN 83-08-01377-5. (pol.)
Przypisy
- ↑ The 500 Greatest Movies Of All Time (ang.). W: Empire [on-line]. [dostęp 2011-04-23].
- ↑ The 100 Best Films Of World Cinema (ang.). W: Empire [on-line]. [dostęp 2011-04-23].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Piętno śmierci w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Piętno śmierci w bazie filmweb.pl (pol.)
|
||||||||||||||||||||||
