Plama lęgowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Plama lęgowa u jaskółki brzegówki

Plama lęgowa (area incubationis) – nieopierzone miejsce na brzuchu ptaków lęgowych, pojawiające się na czas sezonu lęgowego, które jest bardzo dobrze ukrwione i służy do wylęgu jaj. Umożliwia przeniesienie ciepła wylęgującego ptaka bezpośrednio na skorupę, unikając izolującego działania piór. Niektóre gatunki mają jedną plamę (np. jastrzębie, gołębiowate, wiele śpiewających), inne dwie (np. siewkowce, alki, wydrzyki) lub trzy (np. mewy)[1]. Specyficzną plamę lęgową mają pingwiny niegniazdujące, tj. pingwin cesarski i królewski[2], u których jest ona przykryta fałdem skóry. Z kolei niektóre ptaki jej nie mają w ogóle, ogrzewając jaja stopami (wielu przedstawicieli pełnopłetwych, z rodzin takich jak pelikanowate, głuptakowate czy kormoranowate[3]) lub nie ogrzewając ich samodzielnie (np. pasożyty lęgowe).

Przypisy

  1. Paul R. Ehrlich, David S. Dobkin, Darryl Wheye: Brood Patches (ang.). W: Birds of Stanford [on-line]. Stanford University. [dostęp 2010-04-27].
  2. Penguins. Reproduction. (ang.). SeaWorld/Busch Gardens. [dostęp 2010-04-27].
  3. J. Bryan Nelson: Pelicans, Cormorants, and Their Relatives: The Pelecaniformes. Oksford: Oxford University Press., 2006, seria: Bird Families of the World. ISBN 0-19-857-727-3.