Gołębiowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gołębiowate
Columbidae[1]
Leach, 1820
Sierpówka (Streptopelia decaocto)
Sierpówka (Streptopelia decaocto)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd gołębiowe
Rodzina gołębiowate
Podrodziny
  • Columbinae
  • Peristerinae
  • Raphinae
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło gołąb w Wikisłowniku

Gołębiowate, gołębie właściwe (Columbidae) – rodzina ptaków z rzędu gołębiowych (Columbiformes). Obejmuje w większości gatunki związane z drzewami, lecz występują również związane ze skałami i naziemne, zamieszkujące cały świat poza okolicami okołobiegunowymi[2].

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:

  • krępa budowa ciała
  • stosunkowo mała głowa i dziób
  • u nasady dzioba nabrzmiała, miękka woskówka
  • miękkie i gęste upierzenie
  • większość lata dobrze i szybko
  • długość ciała 15-75 cm, masa ciała 30-2000 g[3]
  • pokarm roślinny – zasadniczo nasiona, niekiedy bezkręgowce
  • pijąc zanurzają dziób w wodzie i wsysają ją
  • gniazdo stanowi zazwyczaj platforma z drobnych gałązek
  • zazwyczaj dwa jaja w zniesieniu (rzadziej jedno)
  • gniazdowniki
  • oboje rodzice wysiadują jaja i karmią młode
  • pokarm piskląt przez pierwsze dni stanowi ptasie mleczko.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Do rodziny gołębiowatych należą następujące podrodziny[4]:

Rodzaje o niejasnym pokrewieństwie i nieklasyfikowane w żadnej z podrodzin:

  • Microgoura – jedynym przedstawicielem jest wymarły na początku XX wieku[5] Microgoura meekikorończyk.
  • Cryptophaps – jedynym przedstawicielem jest Cryptophaps poecilorrhoarotangowiec.
  • Starnoenas – jedynym przedstawicielem jest Starnoenas cyanocephalamodrogłowik.

Gołąb w kulturze i wierzeniach[edytuj | edytuj kod]

Gołębie z dawna wywoływały dwojakie, często dość sprzeczne skojarzenia i uczucia. Wierność pary gołębi wzbudzała sympatię człowieka, ale gruchanie samców – irytację, gdyż często kojarzono je z bolesnymi jękami duszącego się człowieka. Wyraża to i prorok Izajasz: "Jak pisklę jaskółcze tak kwilę, wzdycham jak gołębica" (Ks. Izajasza 34, 18). Równie często odgłosy te kojarzono ze stosunkiem miłosnym. Zgodę i wzajemną miłość obrazowano nierzadko w postaci dwóch gołębi stykających się dziobami, zaś wdowieństwo symbolizowano czarnymi ptakami. Zwłaszcza w Indiach gołębia o ciemnym upierzeniu uważano za zwiastuna śmierci. Natomiast białego gołębia dość powszechnie uznawano za talizman zdrowia i antidotum na zarazę. Pojawiający się w marzeniu sennym miał wróżyć szczęśliwe wydarzenie.

Antyczni Grecy widzieli w nim dominację duszy nad ciałem (w alchemii gołąb w ołowiu oznaczał ducha w materii), a wiele cywilizacji uznawało go za przewodnika dusz po śmierci. Ptak z różdżką oliwną stanowił oznakę pokoju, a także harmonii. W mitologii grecko-rzymskiej pod postacią gołębicy ukazywano Afrodytę, Wenus – boginię miłości. Sanktuarium Afrodyty w Pafos na Cyprze znane było z gołębi, które określano mianem "ptaków pafijskich". Inne wierzenia widziały w nim symbol arcykobiecej bogini płodności: babilońskiej Isztar, kananejskiej Aszery, fenickiej Tanit, syryjskiej Atargatis, a także małoazjatyckiej Wielkiej Macierzy Bogów Kybele. Zapoznanie Greków z tą rozpowszechnioną wschodnią symboliką tłumaczy mit opowiadający o tym, jak z egipskich Teb miał przylecieć gołąb i usiadłszy na dębie w Dodonie, przemówił ludzkim głosem polecając założyć tam wyrocznię.

Wschodnie narody gołębia kojarzyły zawsze z duchem i duszą, a mieszkańcy Syrii umieszczali nad grobowcami domki dla gołębi, które miały oznaczać ulatującą duszę ludzką. W niektórych tamtejszych krajach obejmowano je zwyczajową ochroną – ich zabicie było czynem nieetycznym. Wśród mahometan cieszyły się życzliwym respektem z uwagi na to, iż pomogły skutecznie odwrócić uwagę nieprzyjaciół proroka Mahometa podczas jego ucieczki do Medyny (hidżra). Nie przeszkadza to temu, iż na Bliskim Wschodzie gołąb (zarówno dziki, jak i udomowiony) jest istotnym źródłem pożywienia od czasów starożytnych. Także w średniowieczu i później w wielu krajach świata uchodził za kulinarny przysmak – nie tylko w kuchni francuskiej, lecz również indonezyjskiej czy chińskiej.

Gołąbek pokoju - symbol pokoju między narodami

Gołębia uważa się za jednego z pierwszych ptaków udomowionych. Już starożytni Egipcjanie używali go do przenoszenia wiadomości. Przez długie wieki spełniał rolę dzisiejszej poczty. W Grecji rozpoczęto hodowlę tych ptaków po klęsce floty fenicko-perskiej pod Atos (492 p.n.e.), gdy Persowie wypuścili święte gołębie z klatek. Gwiazdozbiór Plejad wyobrażano sobie jako stado dzikich gołębi, co miało upamiętniać samobójczą śmierć nimfy Plejady, córki Atlasa[6].

Poza tym gołąb symbolizował niebiańską czystość, odrodzenie, uskrzydlone dążenia, natchnienie boskie, prostotę, szczerość, zazdrość, melancholię, pobożność, ofiarę, pokorę, rozkosz, prawdę, mądrość, rozkosz, dumę i niewinność. Jeden z najbardziej znanych rysunków Pabla Picassa to "Gołąb pokoju". W polityce nazwę "gołębi" zazwyczaj odnosi się do zwolenników kompromisu i ugody.


Chrześcijaństwo i judaizm[edytuj | edytuj kod]

Ducha Świętego przedstawia się w postaci białej gołębicy

Od pierwszych wieków chrześcijaństwa gołębica była głównym ikonograficznym symbolem Ducha Świętego, a od nakazu Benedykta XIV[potrzebne źródło] – jedynym. W Biblii pod tą postacią objawił się on podczas chrztu Jezusa Chrystusa (Mt 3,16 ; Mk 1,10). Św. Jan Apostoł pisze o świadectwie Jana Chrzciciela: "Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim" (J 1,32).

W Starym Testamencie gołąb w dziobie przynosi Noemu do arki zieloną gałązkę, co zwiastuje koniec potopu, nowe życie i Miłosierdzie Boże (Ks. Rodzaju 8,10-11). Daje to początek przymierzu zawartemu między Bogiem a rodziną Noego. Z takim samym zdarzeniem (choć o innej symbolice religijnej) można spotkać się w staromezopotamskim (akadyjskim) eposie o Gilgameszu, w którym ocalały z potopu Utnapisztim również posyła najpierw gołębia dla rozpoznania sytuacji. Dla św. Justyna męczennika gołąb stanowi symbol zarówno powrotu klęski potopu, jak i Chrystusa jako drugiego Noego[7].

Gołąb był ulubioną ofiarą Jahwe. U Izraelitów głównie niezamożni składali ofiary z ptaków zamiast z jagniąt. Rodzice Jezusa podczas Jego rytualnego ofiarowania złożyli gołębia jako ofiarę w Świątyni Jerozolimskiej, zgodnie z zaleceniami Księgi Kapłańskiej: "Jeżeli zaś jest zbyt uboga, aby przynieść baranka, to przyniesie dwie synogarlice albo dwa młode gołębie, jednego na ofiarę całopalną i jednego na ofiarę przebłagalną" (Kpł 12,8 ; por. 14,22). Tanach (Biblia hebrajska) wyraźnie stanowi, iż gołębie są pokarmem koszernym, tzn. odpowiednim, zdatnym pod względem rytualnym.

Gołąb (hebr. jonah) to prawdopodobnie najczęściej wspominany ptak w Piśmie Świętym, gdzie nazwa jego występuje ponad 50-krotnie[8]. Zawsze kojarzył się z łagodnością, delikatnością, Zwiastowaniem (gdy trzyma lilię), duszą zmarłego i niewinnością[a]. Św. Mateusz Ewangelista zaleca: "Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie" (Mt 10,16). W sztuce często ukazywano go w trakcie czułych pocałunków lub z podkreśleniem szybkiego lotu. W Psalmach jest symbolem zwinności: "Och, gdybym miał skrzydła jak gołąb!" (Ps 55,7).

Papież św. Grzegorz z symboliczną gołębicą (mal. Matthias Stomer, XVII w.)

Święty Augustyn nawoływał, że "jeśli [ktoś] ma Ducha Świętego, musi być prosty jak gołębica", bo ta jest prosta, niewinna, bez żółci, nieostra w pazurkach. Niekiedy śmierć męczenników obrazowano jako opuszczenie duszy z ciała poprzez usta w postaci gołębia – tak jest w przypadku opowieści o św. Polikarpie, św. Eulalii i św. Scholastyce. Ptak stał się atrybutem wielu świętych: św. Agnieszki z pierścieniem, siedzący na ramieniu Dawida, na głowie św. Ennurcha, przy uchu piszącego św. Grzegorza Wielkiego (dając mu natchnienie), towarzyszy też św. Teresie z Avila, Janowi Złotoustemu, Tomaszowi z Akwinu. Mozaiki wczesnochrześcijańskich katakumb i starożytne wizerunki nagrobne prezentowały gołębie pijące z naczyń, czyli źródeł pamięci (również o zmarłych), co odnosiło się do dusz karmiących się zdrową nauką Kościoła. Podobnie przedstawienia tych ptaków dziobiących winne grono stanowią symbol duszy cieszącej się rajskim szczęściem. Gołąb uosabiał bowiem owoce Ducha Świętego: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, umiar, ale i sam Kościół. Z tego powodu powiązany był z cyfrą 7 (dary Ducha Świętego) i 12 (liczba apostołów)[9]. Symbolizuje umiarkowanie – jedną z 4 cnót kardynalnych ; z wawrzynem lub koroną męczeńską w dziobie – człowieka ochrzczonego albo męczennika[10]

Często od XVI wieku w przedstawieniach Trójcy Świętej Bóg Ojciec i Syn Boży siedzą obok siebie, a nad nimi unosi się w postaci ptaka Duch Święty[11]. Podobizny gołębia zdobią też zazwyczaj naczynia na święte oleje służące do przekazywania mocy Ducha Świętego. Również pradawne tabernakula wykonywano w kształcie gołębicy, co być może wyjaśnia użyte przez Tertuliana określenie kościoła jako columbae domus[12].

W literaturze[edytuj | edytuj kod]

Król Anniusz w Metamorfozach Owidiusza opowiada, jak jego córki prześladowane przez zwycięskich Greków zamieniły się w gołębie dzięki bóstwu płodności Bachusowi. Homer wspomina o dzikim gołębiu skalnym (gr. peleides). Homer w dziele Szekspira[potrzebne źródło]wypowiada słowa: "Muszę mieć chyba wnętrzności gołębia i brak zupełny żółci, nadającej gorycz poczucia krzywdy".

W Żonie modnej Ignacego Krasickiego "synogarlica jęczy, a gołąbek grucha”. W Pieśni nad pieśniami urodę gołębia przyrównuje się do wdzięku kobiety, Oblubienicy: „To tyś jest piękna, oczy twoje jak gołębicy” ; „Piękne są jagody lica twego jako synogarlicy” ; „Gołębico moja (…), oblicze twoje piękne”. W Panu Tadeuszu Adama Mickiewicza czytamy: "Przodem gołębie białe, które w biegu płoszy, leciały jak przed wozem bogini rozkoszy" (Afrodyty). Jeden z wierszy Juliusza Słowackiego jest zatytułowany „Duchu Święty, gołębico, zleć!” , a w wierszu Roztaczanie ptak ten symbolizuje smutek: "Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku i nosi ciągłe wieści".

Uwagi

  1. Wszystkie te cechy i dalsze, wymienione poniżej, nie kojarzą się zbytnio z charakterem i zwyczajami naszego gołębia miejskiego, ponieważ źródłem tych biblijnych porównań były znacznie różniące się od nich gatunki gołębi bliskowschodnich (por. również z dzis. synogarlicami: sierpówką, turkawką). Stąd też świadome stosowanie określenia "synogarlica"(zamiast "gołąb", "gołębica") w dawniejszych przekładach Biblii.

Przypisy

  1. Columbidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Frank Gill, David Donsker: Family Columbidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.1. [dostęp 2014-02-12].
  3. L. F. Baptista, P. W. Trail, H. M. Horblit: Family Columbidae (Pigeons and Doves). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 4: Sandgrouse to Cuckoos. Barcelona: Lynx Edicions, 1997. ISBN 84-87334-22-9. (ang.)
  4. Systematyka i nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Columbidae Leach, 1820 - gołębiowate - Pigeons (wersja 2013-09-25). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2014-02-12].
  5. Microgoura meeki. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2014-02-13]
  6. Symbole w utworach literackich.... [dostęp 2010-08-17].
  7. M. Lurker, Słownik..., dz. cyt. poniżej, s. 61.
  8. Ks. A. Lipiński, dz. cyt. poniżej, s. 64.
  9. Np. na mozaice z kościoła św. Klemensa w Rzymie (Podręczna encyklopedya kościelna, dz. cyt. poniżej, s. 231).
  10. Leksykon symboli Herdera, dz. cyt. poniżej, s. 82.
  11. Natalia Budzyńska: Biała gołębica. Poznań: Przewodnik Katolicki, nr 21/2010, s. 42.
  12. Ks. A. Lipiński, dz. cyt., s. 66, przyp. 1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gołąb [w] Leksykon symboli Herdera, Warszawa 2009
  • Gołąb [w] Manfred Lurker, Słownik obrazów i symboli biblijnych, Poznań 1989
  • Podręczna encyklopedya kościelna, t. XIII-XIV (Warszawa 1907), s. 231
  • Ks. Aleksander Lipiński, Archeologia biblijna, Warszawa 1911, ss. 64-66