Lądolód Patagoński Południowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Widok na lodowiec Grey

Lądolód Patagoński Południowy (hiszp. Campo de Hielo Patagónico Sur) – największe kontynentalne pole lodowe poza Antarktydą i Grenlandią. Znajduje się między 48º20' a 51º30' stopniem szerokości geograficznej południowej, w patagońskiej części Andów. W rozciągłości południkowej liczy około 350 km. Z ogólnej powierzchni 16 800 km² na obszarze Chile położone jest 14 200 km², a pozostałe 2600 km² znajduje się na terenie Argentyny.

Lądolód jest reliktem wielkiego plejstoceńskiego zlodowacenia. Spływa z niego 49 bocznych lodowców, w tym największe: Upsala (902 km²), Viedma (978 km²), Perito Moreno (258 km²) – spływające na stronę argentyńską oraz lodowiec Pío XI (1265 km²), Balmaceda, Serrano, Geike, Grey – spływające po stronie chilijskiej. Woda z topiącego się lodu tworzy ogromne jeziora lodowcowe, często nazwane tak samo jak ich macierzyste lodowce, np. jezioro Viedma, Grey lub inne, równie ogromne, jak Argentino (drugie co do wielkości w Patagonii (zaraz po jeziorze Buenos Aires) czy O'Higgins, przechodzące następnie w jezioro San Martin.

Znaczna część lądolodu chroniona jest parkami narodowymi. Fragmenty lodowca obejmują parki: Park Narodowy Bernard O'Higgins i Park Narodowy Torres del Paine w Chile oraz Park Narodowy Los Glaciares w Argentynie.