Antarktyda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antarktyda
Mozaika zdjęć satelitarnych Antarktydy, bez otaczającego oceanu
Mozaika zdjęć satelitarnych Antarktydy, bez otaczającego oceanu
Państwo brak, roszczenia terytorialne na Antarktydzie:
 Argentyna
 Australia
 Chile
 Francja
 Nowa Zelandia
 Norwegia
 Wielka Brytania
Powierzchnia 14×106 km² [1]
Miejscowości stacje polarne w Antarktyce:
McMurdo, Amundsen-Scott, Eduardo Frei, Mirnyj, Esperanza, Marambio
Wysokość max: 4892 m n.p.m., Masyw Vinsona;
śr.: 2040 m n.p.m.[2];
min: 2870 m p.p.m. pod Lodowcem Byrda[3]
Wydarzenia historyczne Odkrycia i badania Antarktydy
Rodzaj obiektu kontynent
Położenie na mapie Antarktyki
Mapa lokalizacyjna Antarktyki
Antarktyda
Antarktyda
Ziemia 90°S 0°E/-90,000000 0,000000Na mapach: 90°S 0°E/-90,000000 0,000000
Mapa kontynentu
Mapa kontynentu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Nieoficjalna flaga

Antarktydakontynent o powierzchni około 14 mln km², znajdujący się na półkuli południowej Ziemi, prawie w całości w strefie podbiegunowej. Większa część kontynentu pokryta jest polarną czapą lodową, jest on praktycznie niezamieszkany przez ludzi, nie licząc personelu 37 stacji badawczych. Antarktyda jest jedynym kontynentem, na terenie którego nie ma żadnego państwa. Status Antarktydy jest regulowany przez traktat antarktyczny, który zamroził roszczenia terytorialne.

Antarktyda leży w strefie wyjątkowo zimnego i wietrznego klimatu glacjalnego, powoduje to między innymi bardzo skąpą szatę roślinną oraz faunę występującą w zasadzie tylko na wybrzeżach i wyspach. Pod powierzchnią Antarktydy występują nieeksploatowane złoża cennych kopalin (węgiel kamienny, rudy żelaza, miedzi, złota, srebra i ołowiu). Jednakże zgodnie z traktatem antarktycznym ich wydobycie nie jest dozwolone.

Nazwa kontynentu[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pochodzi od greckiego antarktikós – „leżący naprzeciwko północy”. Drugą możliwą etymologią jest łac. ante (przeciw) + arctis (niedźwiedź), czyli „naprzeciwko gwiazdozbioru Wielkiej Niedźwiedzicy”[4]. Po raz pierwszy nazwy „Antarktyda” dla określenia tego kontynentu użył w 1840[5] lub 1841 polarnik Charles Wilkes[4]. Wilkes też jako pierwszy wykonał mapę wybrzeży kontynentu[5].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobne artykuły: AntarktykaOcean Południowy.

Antarktyda leży w obrębie części świata zwanej Antarktyką, obejmującej kontynent i okoliczne wyspy. Kontynent antarktyczny wraz z przyległymi lodowcami szelfowymi ma kształt zbliżony do koła o średnicy ok. 4500 km, z wyróżniającym się długim Półwyspem Antarktycznym. Ze wszystkich stron jest on otoczony przez Ocean Południowy[6]. Antarktydę opływają morza: Morze Weddella, Morze Bellingshausena, Morze Amundsena i Morze Rossa[7]. Naturalną granicą wód Antarktyki jest strefa konwergencji antarktycznej – wąski pas oddzielający zimne wody polarne od cieplejszych i bardziej zasolonych wód oceanów, rozciągający się między 47°S a 62°S. W 2000r. Międzynarodowe Biuro Hydrograficzne ustanowiło sztuczną granicę w na równoleżniku 60°S rozdzielającym także Ocean Południowy od Atlantyku, Pacyfiku i Oceanu Indyjskiego[4].

Wybrzeże Antarktydy jest oddalone od wybrzeży Ameryki Południowej o ok. 1000 km, od Australii o 3100 km, natomiast od Afryki o 3980 km[5].

Ze względu na otoczenie bieguna można wyróżnić tylko jeden ze skrajnych punktów. Najbardziej na północ wysuniętym fragmentem lądu Antarktydy jest przylądek Prime Head położony na końcu Półwyspu Antarktycznego (63°13'S). Najbardziej wysuniętą na północ wyspą Antarktyki jest, w zależności od przyjętych kryteriów, albo Georgia Południowa (54°19'S), wewnątrz strefy konwergencji antarktycznej, albo Orkady Południowe, leżące najbliżej równoleżnika 60°S (ściślej: 60°35′S). Największa rozciągłość kontynentu wynosi 5700 km, natomiast najmniejsza odległość skrajnych punktów to 1540 km[4].

Ukształtowanie powierzchni i linia brzegowa[edytuj | edytuj kod]

Antarktyda składa się z 2 głównych regionów: większa Antarktyda Wschodnia jest niemal w całości pokryta lądolodem i ma bardzo słabo rozwiniętą linię brzegową. W jej obrębie leży biegun południowy Ziemi. Góry Transantarktyczne oddzielają od niej mniejszą Antarktydę Zachodnią, do której przylegają wielkie lodowce szelfowe: Rossa i Ronne. Antarktyda ma największą przeciętną wysokość spośród kontynentów, wynosi ona 2040 m[2].

Powierzchnia pokrywy lodowej[edytuj | edytuj kod]

Lód występuje na kontynencie pod postacią lądolodu antarktycznego, lodowców szelfowych oraz płynących lodowców, zwanych strumieniami lodowymi, które są odpowiednikiem lodowców górskich na innych kontynentach[8].

Powierzchnia lądolodu na Antarktydzie wynosi 13,3 mln km², natomiast objętość 32,4 mln km³. Lądolód antarktyczny skupia 90% światowego lodu oraz 70% wody słodkiej na Ziemi. Średnia miąższość wynosi 2700 m, natomiast maksymalna 4776 m na Ziemi Wilkesa[8]. Strumienie lodowe wyróżniają się z lądolodu poprzez znacznie większą prędkość spływu ku wybrzeżom. Średnia prędkość spływu wynosi 200 m/rok. Największymi strumieniami lodowymi są lodowce: Lamberta, Amundsena, Beardmore'a Dawsona-Lambtona, Demmana i Mertza[8].

Lodowiec szelfowy

Lodowce szelfowe mają powierzchnię 11% lądolodu antarktycznego i miąższość od 200 do 1300 m. Lodowce szelfowe znajdują się u wybrzeży oraz pokrywają zatoki mórz otaczających Antarktydę[8].

Pokrywa lodowa Antarktydy się zmniejsza, według szacunków największa była 32–30 mln lat temu i sięgała 100-200 km dalej na północ, natomiast jej miąższość sięgała od 300-400 m na wybrzeżu do 1000-2000 m w interiorze[8]. Po stopieniu całości lodu na Antarktydzie poziom mórz na Ziemi podniósłby się o ok. 73 m[9].

Powierzchnia podłoża lądolodu[edytuj | edytuj kod]

Topografia podłoża kontynentu Antarktydy. Mapa nie ukazuje jak wyglądałby kontynent po stopieniu lodu, gdyż nie uwzględnia wzrostu poziomu morza ani następującego po zniknięciu lodu wynurzania się lądu.
Mapa topograficzna Antarktydy po odsłonięciu pokrywy lodowej.

Antarktyda bez uwzględnienia lądolodu jest jednym z niższych kontynentów, dominują nizinne równiny, nieprzekraczające 300 m ponad obecny poziom morza. Największym regionem fizycznogeograficznym jest Równina Zachodnia, znajdująca się pomiędzy Górami Transantarktycznymi, Ziemią Królowej Maud i Góry Wiernadskiego[8]. Pozostałe równiny to Równina Wschodnia, Równina Schmidta, która znajduje się 2000 m poniżej poziomu morza oraz Równina Byrda z depresją 2555 m. Na terenie Antarktydy znajduje się jedna wyżyna: Wyżyna Wschodnia o wysokości 1000-1500 m[10].

Wychodnie skał ponad czaszę lodową[edytuj | edytuj kod]

Mimo że miąższość lądolodu jest znaczna i w niektórych miejscach przekracza 4000 m, na powierzchni Antarktydy znajdują się nunataki. Większość wychodni znajduje się w zachodniej części kontynentu[9].

Góry Transantarktyczne są największym łańcuchem górskim Antarktydy. Góry te ciągną się od wybrzeży morza Rossa do morza Weddella. Część szczytów wznosi się ponad lodowiec, natomiast najwyższym nunatakiem jest Góra Kirkpatricka(4530 m n.p.m.) Góry te umownie rozdzielają Antarktydę Wschodnią od Zachodniej[10].

Najwyższym łańcuchem górskim są Góry Ellswortha na Antarktydzie Zachodniej, z najwyższym na kontynencie masywem Vinsona o wysokości 4892 m n.p.m.[10]

Linia brzegowa i wybrzeża[edytuj | edytuj kod]

Długość linii brzegowej Antarktydy wynosi 17 968[1] km, przy czym głównym typem wybrzeża są czasze lodowe oraz lodowce szelfowe. Skaliste części wybrzeża mają długość ok. 1500 km. Linia brzegowa jest słabo rozwinięta, wskaźnik rozwinięcia 2,0. Powierzchnia półwyspów stanowi 2,3% powierzchni całkowitej, natomiast wysp mniej niż 1%, co powoduje, że jest to najbardziej zwarty kontynent na Ziemi. Największym półwyspem jest Półwysep Antarktyczny, który oddziela Morze Bellingshausena od Morza Weddela. Największe wyspy to Wyspa Aleksandra, Wyspa Adelajdy, Wyspa Rossa i Joinville; wyspy te, oprócz wyspy Rossa, znajdują się w pobliżu Półwyspu Antarktycznego[6].

Wybrzeża skalne są w dużej mierze wysokie i urwiste. Wybrzeża lodowe tworzą bariery lodowe, o wysokości dochodzącej do 80 m ponad powierzchnię wody[6].

Budowa geologiczna[edytuj | edytuj kod]

Antarktyda leży w środkowej części płyty antarktycznej. Większość kontynentu została ukształtowana w triasie i wchodziła w skład Gondwany. Do oligocenu Antarktyda była połączona z Australią. Na kontynencie znajdują się trzy główne jednostki geologiczne: Prekambryjska platforma antarktyczna, młoda platforma paleozoiczna oraz strefa fałdowań alpejskich[10].

Prekambryjska platforma antarktyczna[edytuj | edytuj kod]

Prekambryjska platforma antarktyczna, jest największą i najstarszą jednostką geologiczną, obejmuje obszar prawie całej Antarktydy Wschodniej. Zbudowana jest głównie ze skał metamorficznych: gnejsów, łupków ale również i marmurów. Skały metamorficzne zawierają inkluzje granitów i gabra[11]. Na skałach prekambryjskich znajdują się skały proterozoiczne, paleozoiczne oraz mezozoiczne, głównie osadowe oraz wulkaniczne. Na Ziemi Enderby występują prawdopodobniej najstarsze skały na Ziemi, enderbity datowane na 3,9 mld lat[12]. Budowa geologiczna jest zbliżona do budowy Afryki, Australii oraz tarczy brazylijskiej, z którymi Antarktyda w przeszłości tworzyła superkontynent Gondwanę[5]. Ze względu na brak aktywności sejsmicznej warstwy skalne są ułożone niemal poziomo[11].

Niemal cała jednostka jest pokryta grubą warstwą lądolodu, wychodnie skał znajdują się jedynie na wybrzeżu[12] oraz szczytach gór i oazach[11].

Młoda platforma paleozoiczna[edytuj | edytuj kod]

Góry Transantarktyczne

Młoda platforma paleozoiczna znajduje się w środkowo-zachodniej części Antarktydy. Jest bardziej urozmaicona niż platforma prekambryjska, gdyż zawiera góry, w tym najstarsze góry na kontynencie, Góry Rossa, powstałe prawdopodobnie w orogenezie kaledońskiej[13]. Góry na Antarktydzie powstały w trakcie tych samych ruchów górotwórczych, które wypiętrzyły Andy w Ameryce Południowej oraz góry w Nowej Zelandii[11]. Platforma ta jest zbudowana ze zmetamorfizowanych skał z proterozoiku (łupki, gnejsy) oraz kambryjskich skał okruchowych; skały te są uzupełnione intruzjami skał magmowych. Na skałach budujących platformę znajdują się, powstałe podczas orogenezy alpejskiej, skały okruchowe (piaskowce, łupki), z których są zbudowane góry Ellswortha, Ziemia Ellswortha oraz Ziemia Coatsów. Młoda platforma paleozoiczna została ostatecznie wykształcona przez wulkanizm, szczególnie we wschodniej części[13].

Strefa fałdowań alpejskich[edytuj | edytuj kod]

Strefa fałdowań alpejskich jest najmłodszą, najbardziej górzystą, najmniejszą i najbardziej rozczłonkowaną częścią Antarktydy. W jej skład wchodzi Półwysep Antarktyczny. Dalej jednostka ta ciągnie się wzdłuż wybrzeża Oceanu Spokojnego. Strefa fałdowań alpejskich jest zbudowana głównie ze skał metamorficznych paleozoiku i triasu oraz skał okruchowych i węglanowych, sfałdowanych na początku mezozoiku. Powszechnie występują bazalty i andezyty powstałe w kenozoiku. Strefa fałdowań alpejskich jest jedynym obszarem aktywnym sejsmicznie w tej części świata. Trzęsienia ziemi są notowane na archipelagu Sandwich Południowy, na Szetlandach Południowych oraz wzdłuż podmorskich wzniesień południowego Pacyfiku. W strefie fałdowań alpejskich znajduje się jedyny czynny wulkan, Erebus[13]. Strefa fałdowań alpejskich dawniej była traktowana, wraz z młodą platformą paleozoiczną jako część jednostki geologicznej Antarktyda zachodnia[14], obecnie ten termin ma wyłącznie znaczenie geograficzne.

Bogactwa mineralne[edytuj | edytuj kod]

Antarktyda jest bogata w surowce mineralne, głównie węgiel kamienny, szczególnie na Ziemi Wiktorii. Poza węglem zostały odkryte rudy żelaza, miedzi, złota, srebra, ołowiu[14], miki, kryształu, berylu, molibdenu, niklu, cynku i tytanu[2]. Jednakże zgodnie z traktatem antarktycznym ich wydobycie nie jest dozwolone.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Temperatury na kontynencie
Stacja badawcza Wostok, najchłodniejsze miejsce zamieszkane stale przez ludzi
Dziura ozonowa nad Antarktydą (zdjęcia z roku 2006)

Antarktyda ma klimat glacjalny, który jest odmianą klimatu polarnego niewystępującą nigdzie indziej[9]. Na wyspach wysuniętych najbardziej na północ panuje klimat podbiegunowy[13].

Temperatury[edytuj | edytuj kod]

We wnętrzu kontynentu panują najniższe temperatury na Ziemi dochodzące do -90 °C (najniższa zanotowana temperatura to -93,2 °C[15] a w miejscu zamieszkanym stale -89,2 °C[16]). Średnia roczna temperatura wynosi ok. -57 °C. Najcieplejszym miesiącem jest styczeń z temperaturą minimalną -30 °C, natomiast najchłodniejszy jest sierpień, z temperaturami spadającymi do -70 °C. Na wybrzeżu temperatury są wyższe, na wyspach przy północnych krańcach Półwyspu Antarktycznego mogą sięgać powyżej 0 °C[9]. Najniższa średnia temperatura w miejscu stale zamieszkanym przez ludzi wynosi -33 °C (rosyjska stacja badawcza Wostok)[17]. Najwyższą temperaturę na Antarktydzie zanotowano w 1974 roku w stacji nad jeziorem Vanda, osiągnęła +15 °C[16].

Przyczyną niskich temperatur, oprócz szerokości geograficznej, znacznej wysokości bezwzględnej i małej wilgotności powietrza, jest duże albedo pokrywy lodowej, powodujące odbijanie promieni słonecznych. Bilans promieniowania cieplnego wynosi od 1574 MJ/m² rocznie (w stacji Oazis) do -377 MJ/m² na biegunie południowym[17].

Zachmurzenie i opady[edytuj | edytuj kod]

Zachmurzenie we wnętrzu kontynentu Antarktydy jest mniejsze niż w Arktyce, przez 45-65% dni w roku niebo jest zachmurzone w mniej niż 50%. Znacznie bardziej zachmurzone jest wybrzeże[18]. Największe nasłonecznienie występuje w strefie 70-80°S[19]. Opady są bardzo niskie, poniżej 100 mm rocznie[13]; na stacji polarnej Amundsen-Scott na biegunie południowym spadają zaledwie 2 mm/rok[16]. W niektórych miejscach wybrzeża opady dochodzą do 600 mm (rekordowo powyżej 800 mm[16]). To powoduje, że wnętrze kontynentu jest największą na świecie pustynią[20]. Opady występują prawie wyłącznie pod postacią stałą (śnieg lub grad), deszcze zdarzają się bardzo rzadko i tylko podczas lata na wybrzeżach[18].

Ciśnienie atmosferyczne i wiatry[edytuj | edytuj kod]

Wewnątrz kontynentu, w pobliżu bieguna, znajduje się przez znaczną część roku ośrodek wysokiego ciśnienia. Niże przynoszące opady pojawiają się rzadko. Na przybrzeżnych morzach ośrodki niżowe tworzą tzw. bruzdę niskiego ciśnienia. Taki układ baryczny powoduje cyrkulację mas powietrza i bardzo silne wiatry wiejące od bieguna do wybrzeży. Prędkość wiatrów wynosi 50-90 m/s (180-325 km/h). Wiatry silne (powyżej 15 m/s) wieją przez 200-340 dni w roku. Bruzdy niskiego ciśnienia powodują częste sztormy na przybrzeżnych morzach[9].

Dziura ozonowa[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dziura ozonowa.

Od lat 50. XX wieku prowadzone są globalne badania warstwy ozonu chroniącej ziemię przed promieniowaniem UV. Od lat 70. obserwuje się niepokojące zjawisko ubytku w warstwie ozonu. Dziura ozonowa znajdująca się nad Antarktydą powoduje, że tereny te są najbardziej zagrożone promieniowaniem UV. Przyczyną tego zjawiska są atomy chloru, które zbierają się w atmosferze Antarktydy. Zimą cząsteczki te stykają się z polarnymi chmurami, gdzie się kumulują. Kiedy na wiosnę nad kontynentem pojawia się słońce dochodzi do kolejnej reakcji, w której niszczona jest warstwa ozonu[21].

Lądolód i wody[edytuj | edytuj kod]

Antarktyda w interglacjale. Stan podobny do dzisiejszego. Grube linie to działy lądolodu, cienkie to tory jego płynięcia. Szaroniebieski i odcienie niebieskiego obrazują obszary różniące się grubością lodu o 1000 m.

     lodowce szelfowe

     obszary wolne od lodu

Information icon.svg Osobny artykuł: Jeziora Antarktyki.

Prawie cały obszar Antarktydy (95,5% powierzchni) pokryty jest największym na kuli ziemskiej lądolodem, o średniej grubości ok. 2300 m, maksymalnie ok. 4800 m. Objętość masy lodowej szacowana jest na ok. 30 mln km³[22]. Lądolód ten na znacznych obszarach wkracza w obszary morskie, tworząc rozległe lodowce szelfowe[14]. Niewielkie obszary Antarktydy nie pokryte lodem, zwane są oazami antarktycznymi[22]. Znajdują się w nich jeziora odmarzające w lecie i małe strumyki[23]. Do oaz nizinnych należą m.in.: Oaza Grearsona, Oaza Bungera i Oaza Vestfold, do górskich należą Suche Doliny McMurdo: dolina Taylora, Wiktorii oraz Wrighta, w której płynie rzeka Onyx. Ma ona długość 30 km i jest zasilana wodami z topniejącego lodowca Wrighta w pobliżu Lodowca Szelfowego Rossa.

Pod lądolodem Antarktydy do 2012 roku odkryto 379 słodkowodnych jezior[24]. Jeziora te znajdują się obniżeniach terenu: misach wyżłobionych przez lodowce, pod płynącymi strumieniami lodowymi, a także w rowach tektonicznych. Ta ostatnia grupa obejmuje bardzo głębokie jeziora. Największym z nich jest odkryte w 1996 jezioro Wostok, położone ok. 4000 m pod rosyjską stacją badawczą o tej samej nazwie[25], ma ono 870 m głębokości i należy do najgłębszych jezior świata.

Flora i fauna[edytuj | edytuj kod]

Śmiałek antarktyczny
Information icon.svg Osobny artykuł: Organizmy antarktyczne.

Flora[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Państwo antarktyczne.

Świat roślinny Antarktydy jest skrajnie ubogi gatunkowo. Skąpa roślinność pojawia się jedynie na skrawkach lądu wolnych od pokrywy lądolodu, najczęściej w nadmorskich oazach. Niektóre gatunki porostów i glonów występują również na nunatakach, czyli skalistych wyniosłościach wyrastających spod powierzchni otaczającego je lodowca. W sumie na Antarktydzie występuje ponad 100 gatunków glonów i porostów oraz ok. 30 mchów i wątrobowców. Rodzime dla Antarktydy są tylko 2 gatunki roślin naczyniowych (śmiałek antarktyczny i kolobant antarktyczny)[23]. Na obszarach morskich występuje fitoplankton i makrofity będące pokarmem dla zooplanktonu. Produkcja fitoplanktonu jest szacowana na ok. 610 mln ton rocznie[26].

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Antarktis.
Pingwiny Cesarskie
Młody słoń morski w Południowej Georgii

Ze względu na trudne warunki klimatyczne oraz znikomą pokrywę roślinną fauna jest słabo rozwinięta. Dominują w niej zwierzęta wodne i pingwiny. Nie występują żadne gatunki gadów, płazów[26], ssaków lądowych, owadów latających, a także ryb słodkowodnych[27].

Urozmaicona jest fauna przybrzeżna – żyją tu gatunki rozgwiazd, jeżowców, gąbek, meduz, krewetek i głowonogów[27].

Plankton[edytuj | edytuj kod]

Największą część zooplanktonu stanowi kryl, który jest również odławiany przez człowieka. Zooplankton stanowi główne pożywienie dla pozostałych zwierząt. Wody antarktyczne zamieszkują różne gatunki ryb, kalmarów, wielorybów i ptaków morskich[26].

Ptaki[edytuj | edytuj kod]

Najliczniejszą grupę ptaków morskich stanowią trzy gatunki pingwinów, w tym największe – pingwiny cesarskie. Pingwiny są jedynymi zwierzętami, które rozmnażają się na lądzie, lecz miejsce ich gniazdowania ogranicza się praktycznie wyłącznie do przybrzeżnych oaz[26].

Ssaki[edytuj | edytuj kod]

Najliczniejszą grupą ssaków są foki antarktyczne. Populacja fok krabojadów, które są najliczniejsze spośród fok antarktycznych jest szacowana na ok. 15 mln osobników. Największymi fokowatymi, żyjącymi na Antarktydzie są słonie morskie, których populacja spada[26]. Największymi ssakami są walenie fiszbinowe. Walenie nie są jednak gatunkami endemicznymi. Fiszbinowce w czasie antarktycznej zimy (lipiec-sierpień) migrują na północ, do cieplejszych wód nawet równikowych[26]. W małej liczbie w wodach antarktycznych występują wieloryby, które zostały niemal doszczętnie wytępione przed II wojną światową[28].

Historia odkryć[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Odkrycia i badania Antarktydy.

Przed odkryciem Antarktydy[edytuj | edytuj kod]

Terra Australis na mapie Merkatora, 1597

Od starożytności do oświecenia wierzono w istnienie lądu stałego wokół bieguna południowego. Nazywano go Terra Australis Incognita, czyli Nieznana Ziemia Południowa. W tym samym miejscu, co Antarktyda, ale sięgającym strefy klimatu umiarkowanego. Ów kontynent miał równoważyć masę lądów półkuli północnej. Po odkryciu Australii zaprzestano wypraw na południe. Na przełomie XVII i XVIII w. eksploracja południowych brzegów Ameryki, Afryki i Australii udowodniła, że hipotetyczny południowy kontynent nie jest połączony z żadnym z nich.

Odkrycia wysp antarktycznych[edytuj | edytuj kod]

Fabian Bellingshausen, do 1940 uważany za pierwszego człowieka na Antarktydzie

Ze względu na brak dowodów, odkrycia wysp przed XVIII w. nie są pewne, relacje odkrywców są sprzeczne przez co nie można powiedzieć kto, co i kiedy odkrył. Niektórzy badacze twierdzą, że już w 1502 Amerigo Vespucci dopłynął do wyspy Georgia Południowa, w 1599 Holender Dirck Gerritsz dotarł do wysepki w archipelagu Szetlandów Południowych. Część badaczy przypisuje odkrycie Georgii Południowej wyprawie Anthony'ego de la Roché z 1675[29].

W XVIII wieku odkryć na obszarze Antarktyki dokonywały wyprawy żeglarzy francuskich: w 1739 Jean-Baptiste Charles Bouvet de Lozier, w 1772 Dufresne'a i Crozeta (dopłynęli do Wysp Księcia Edwarda) i w tym samym roku Kerguelena (odkrył wyspy nazwane jego imieniem). W latach 17721775 wyprawa Jamesa Cooka dotarła najdalej na południe, do 71°10’S, przekraczając 3-krotnie południowe koło polarne (odkryto m.in. ponownie wyspę Georgia Południowa i grupę wysp Sandwich Południowy). W ekspedycji tej brał udział badacz polskiego pochodzenia Johann Reinhold Forster wraz z synem Jerzym Forsterem[29]. Ze względu na trudności w przebiciu się przez barierę lodową dalszych wypraw zaniechano, z wyjątkiem jednej. W 1810 Frederick Hasselborough odkrył Wyspy Campbella i Macquarie[30].

W 1819 wyprawa rosyjska pod dowództwem Fabiana Bellingshausena i Michaiła Łazariewa została wysłana w Antarktykę w celu przeprowadzenia badań naukowych. Członkowie wyprawy widzieli Ziemię Królowej Maud, jednakże ze względu na zaporę lodową nie dopłynęli do lądu. Oprócz tego Bellingshausen jako pierwszy zbadał Georgię Południową oraz odkrył Ziemię Aleksandra I (obecnie Wyspa Aleksandra). Początkowo sądzono, że wyspa ma połączenie z Antarktydą i do 1940 Bellinghausen był uważany za pierwszego człowieka, który stanął na Antarktydzie. Rosyjska wyprawa wzmogła zainteresowanie eksploracją nowego kontynentu, ze względu na liczne foki i wieloryby pływające na morzach przybrzeżnych[30].

Latem 1819/1820 wyprawa brytyjska kierowana przez Edwarda Bransfelda dotarła w rejon Ziemi Grahama (Półwysep Antarktyczny). Jednakże ze względu na trudności nawigacyjne kapitan nie wiedział czy dotarł do kontynentu czy do jednej z wysp. Rok później Nathaniel Palmer, polując na foki zetknął się z wyprawą Bellingshausena, analiza dzienników pokładowych może sugerować, że Amerykanin dotarł jako pierwszy do Ziemi Grahama. Na pewno rok później dotarł do Orkadów Południowych[31].

W tym samym czasie angielski łowca fok James Weddell dotarł do 74°15' oraz zbadał Szetlandy Południowe, Georgię Południową i Orkady Południowe[31].

Odkrycie Antarktydy[edytuj | edytuj kod]

Charles Wilkes, twórca pierwszej mapy wybrzeży Antarktydy

W pierwszej połowie XIX wieku rozwinęły się także powietrzne badania naukowe Antarktyki, zwłaszcza dzięki 3 wielkim ekspedycjom: Francuza d'Urville'a, Amerykanina Wilkesa i Anglika Rossa, odbytych prawie równocześnie w latach 18381843. Celem głównym tych wypraw było ustalenie położenia bieguna magnetycznego południowego i sporządzenie map magnetycznych mórz południowych, jednakże równocześnie odkryto nowe wyspy i części kontynentu: Wyspy i Ziemię Adeli (Dumont d'Urville), Ziemię Clarie (Wilkes), Ziemię Wiktorii, wulkany Terror i Erebus na Wyspie Rossa oraz Lodowiec Szelfowy Rossa (Ross)[31]. Ross dotarł do 71°30'S jednakże zbliżył się tak bardzo do bieguna magnetycznego, że igła magnetyczna w kompasie stała niemalże pionowo. Po wyprawie Rossa nastąpił zastój w wyprawach antarktycznych[32].

Kolejna wyprawa 18721876 pod dowództwem G.S. Naresa ostatecznie potwierdziła istnienie kontynentu Antarktydy. Jako pierwszy, po 75 latach od ujrzenia Antarktydy, dotarł 23 stycznia 1895 do jej wybrzeży (przylądek Adare) norweski uczony Carsten Borchgrevink. Na przełomie XIX wieku i XX wieku nastąpił okres licznych podróży naukowych na Antarktydę. W latach 18971899 odbyła się słynna wyprawa statku "Belgica" pod dowództwem de Gerlache'a. Ekspedycja, w której brali udział 2 Polacy: Henryk Arctowski (kierownik naukowy wyprawy) i Antoni Bolesław Dobrowolski, przymusowo przezimowała na Antarktydzie, uwalniając się dopiero po roku z lodów. W latach 18981900 C. Borchgrevink z wyprawą norwesko-angielską po raz pierwszy w sposób zamierzony zimował na kontynencie Antarktydy[32].

Wyprawa na biegun[edytuj | edytuj kod]

Roald Amundsen, pierwszy człowiek na biegunie

W 1909 (6 kwietnia) został zdobyty biegun północny, który ze względu na nieco wyższą temperaturę jest łatwiejszy do zdobycia. Zdobycie bieguna północnego dało jednak impuls do przyspieszenia dążeń do zdobycia drugiego z biegunów.

Na Międzynarodowych Kongresach Geograficznych w Londynie (1895) i w Berlinie (1899) ustalono, że aby zdobyć biegun południowy potrzeba współpracy międzynarodowej. W latach 19011905 zorganizowano 5 wielkich wypraw naukowych w celu przeprowadzenia badań w zakresie magnetyzmu ziemskiego, meteorologii, glacjologii i paleontologii. Ekspedycjami kierowali znani naukowcy i polarnicy: Robert Falcon Scott, Erich von Drygalski, Otto Gustav Nordenskiöld, William Speirs Bruce, Jean-Baptiste Charcot, Wilhelm Filchner[32].

W 1902 Robert Scott podjął pierwszą, nieudaną, próbę dotarcia do bieguna południowego; następna wyprawa w tym celu zorganizowana w latach 19081909 przez E. Shackletona dotarła do 88°23’S, zdobywając biegun magnetyczny. W latach 19111912 przeprowadzono 2 wyprawy na biegun południowy. Pierwszy dotarł doń Roald Amundsen (14 grudnia 1911), drugim był Scott (18 stycznia 1912). Wyprawa Scotta skończyła się tragicznie z powodu złej pogody oraz kuców islandzkich, które nie radziły sobie w antarktycznych warunkach. Z tego powodu 7 z 12 członków wyprawy musiało zawrócić nie zdobywając bieguna. Wyprawa Scotta dotarła na biegun w miesiąc po Amundsenie. W drodze powrotnej najpierw zginęło 2 polarników, natomiast 3-osobowa grupa zginęła podczas burzy śnieżnej zaledwie 20 km od obozowiska. Ostatnią datą zapisaną przez Scotta był 29 marca 1912[33].

W 1928 G.H. Wilkins pierwszy użył samolotu do badań Antarktydy (lot z Szetlandów Południowych na Ziemię Grahama), 1929 R.E. Byrd dokonał pierwszego przelotu nad biegunem południowym (samolot pilotował B. Balchen). W latach 19281947 podjęto cztery wyprawy badawcze pod kierownictwem Byrda, podczas których sfotografowano 700 tys. km² kontynentu i 200 tys. km² mórz oraz odkryto tzw. oazy ciepła (obszary wolne od lodu)[34].

Ostatnie odkrycia[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Wostok

Po okryciu bieguna oraz skartowaniu kontynentu, badania Antarktyki nie skończyły się. Nadal prowadzone były badania czapy lodowej poprzez odwierty, zdjęcia satelitarne oraz badania klimatyczne. W latach 70. podejrzewano iż w pobliżu stacji Wostok znajduje się jezioro wody w stanie ciekłym. Ostateczny dowód na to dały badania satelitarne z 1996. Zbiornik ten jest największym nowo odkrytym zbiornikiem wodnym od 1858, kiedy to John Speke odkrył Jezioro Wiktorii w Afryce[25].

Badania Antarktydy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Stacje polarne w Antarktyce.
Stacja naukowa Ohridski-Livingstone

Niemal od początku jednym z celów wypraw odkrywców Antarktydy były badania naukowe. W 1898 po raz pierwszy ludzie, uwięziona załoga Belgiki, na której pokładzie był między innymi Arctowski, spędzili zimę na Antarktydzie, a dokładniej na wodach Antarktyki[34].

W 1933 po raz pierwszy, admirał Richard E. Byrd zimował na kontynencie, w zbudowanej przez siebie chacie na szerokości 80°08'S. Byrd prowadził podczas tego zimowana badania naukowe[35]. II wojna światowa przerwała badania Antarktydy[36].

W 1946, kiedy rozpoczęła się rywalizacja pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, badania Antarktydy miały charakter nie tylko naukowy ale również polityczny (podobna sytuacja była kilka lat później w zdobywaniu kosmosu)[36]. Od 1946 działa na Antarktydzie wielka stacja amerykańska McMurdo. Do 1956 r. powstały również stacje naukowe należące do Norwegii, Nowej Zelandii, Wielkiej Brytanii, Argentyny, Chile, Francji i Australii. Łącznie na Antarktydzie zorganizowano 54 stacje badawcze, prowadzące badania kartograficzne, geologiczne, oceanograficzne, glacjologiczne, meteorologiczne i z zakresu magnetyzmu ziemskiego[37].

Nowy etap poznania Antarktyki rozpoczął się w związku z Międzynarodowym Rokiem Geofizycznym (1957–1958) i powołaniem w 1958 Komitetu Naukowego Badań Antarktycznych (Scientific Committee on Antarctic Research – SCAR), skupiającego 12 państw (Argentyna, Australia, Belgia, Chile, Francja, Japonia, Nowa Zelandia, Norwegia, RPA, USA, Wielka Brytania i ZSRR). W 1958 wyprawa pod dowództwem V.E. Fuchsa dokonała pierwszego przejścia w poprzek całego kontynentu, od Morza Weddella do Morza Rossa, w odwrotnym kierunku wyruszyła wyprawa E. Hillary'ego, która dotarła do bieguna południowego i powróciła drogą powietrzną. W tymże roku polarna wyprawa radziecka osiągnęła biegun niedostępności[37].

W 1959 w Waszyngtonie odbyła się konferencja z udziałem przedstawicieli państw, które posiadają bazę naukową na Antarktydzie. Efektem konferencji był Układ Antarktyczny, regulujący statut Antarktydy. Do układu mogło przystąpić każde państwo będące członkiem ONZ, które posiada bazę naukową powyżej 60°S. Pierwszym państwem, które weszło do układu była Polska[37].

Od 1990 działa Międzynarodowa Komisja Badań nad Antarktyką (IASC), która koordynuje badania w tym rejonie, a od 1991 zespół Programu Obserwacji Antarktyki i Danych Szacunkowych. W 1997 po raz pierwszy samotnie przeszedł Antarktydę Norweg B. Ousland.

Polska obecność w Antarktyce[edytuj | edytuj kod]

Wejście do polskiej stacji badawczej im. Arctowskiego

W 1959 r. wyprawa Polskiej Akademii Nauk pod kierunkiem W. Krzemińskiego przejęła od ZSRR stację naukową Oazis w Oazie Bungera, nazwaną imieniem A.B. Dobrowolskiego, w której prowadziły badania: 1958–1959 I i 1966–1967 II Polska Wyprawa Antarktyczna. W 1975 r. wyruszyły na Antarktydę dwa statki I Polskiej Ekspedycji Morskiej PAN, rok później II Polskiej Ekspedycji Krylowej, prowadzące prace biologiczne nad krylem[38].

Badania Antarktyki prowadzono również w latach 19641974 w ramach Międzynarodowego Programu Biologicznego oraz kontynuowanego do dziś programu UNESCO Człowiek i Biosfera. Z inicjatywy S. Rakusy-Suszczewskiego w 1977 r. na Wyspie Króla Jerzego (Szetlandy Południowe) założono polską stałą Stację im. Henryka Arctowskiego, dzięki czemu Polska stała się 13. członkiem Porozumienia Antarktycznego (podpisanego w 1959, weszło w życie w 1961). Stacja Arctowski nadała pierwszy telegram 26 lutego 1977[39]. W latach 19781979 w stacji im. Dobrowolskiego przebywała ostatnia wyprawa naukowa, prowadząc m.in. badania geodezyjne, geomorfologiczne, meteorologiczne, potem nie używano jej z uwagi na trudności w dostępie (tylko drogą powietrzną). Stacja ta jednakże została zakonserwowana i zabezpieczona. Co jakiś czas jednak jest odwiedzana nie tylko przez polskich badaczy[38]. Stacja im. Arctowskiego działa stale, z załogą zimową liczącą ok. 19 osób, w lecie znacznie liczniejszą. Prowadzone są w niej badania z zakresu m.in.: biologii, hydrologii, oceanologii, geologii, geomorfologii i medycyny[39].

W grudniu 1995 do bieguna południowego na Antarktydzie dotarł samotnie Polak – Marek Kamiński (w tym samym roku zdobył również biegun północny)[40].

Badania rakietowe[edytuj | edytuj kod]

Antarktyda od 1962 roku jest miejscem wysyłania rakiet sondażowych, wystrzeliwanych przez różne państwa w celach naukowych. Do tej pory rakiety wystrzeliwano z 6 stacji[41]:

Ludność i gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Turyści na Antarktydzie

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Antarktyda jest jedynym kontynentem bez rdzennej ludności. Zamieszkiwana jest tylko przez pracowników stacji badawczych (około 1000, prawie wyłącznie mężczyźni). Latem na kontynencie liczba ludzi wzrasta do około 4000. Głównie ze względu na wymianę załóg, zaopatrzenie oraz w ostatnich latach rozwój turystyki ekstremalnej, na kontynent zaczęli przyjeżdżać również turyści, których liczba przekracza 10 000 rocznie[42].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Antarktyda nie prowadzi gospodarki takiej jak na innych kontynentach. Jedynymi formami gospodarki są rybołówstwo na wodach przybrzeżnych oraz turystyka[43]. Turystyka jest jednym ze źródeł finansowania stacji badawczych, głównie rosyjskich[25].

Rybołówstwo jest wprawdzie dozwolone, jednakże są liczne ograniczenia. Oficjalnie połowy wynoszą w sumie około 100 tysięcy ton ryb i skorupiaków rocznie. Istnieją podejrzenia, że zarówno limity jak i ochrona niektórych gatunków zwierząt nie są przestrzegane, zwłaszcza w cieśninie Drake'a oraz na południowym Atlantyku[43].

Turystyka na Antarktydzie pojawiła się w 1957 podczas Międzynarodowego Roku Geofizyki, jednak (oprócz 1958 roku) następni turyści pojawili się na tym kontynencie dopiero w 1965. Początkowo ruch turystyczny był niewielki, około 150 osób. Jednakże od 1969 ich liczba stopniowo wzrastała i w latach 80. przekraczała 5000 osób rocznie. W rekordowym lecie 2002/2003 liczba turystów wyniosła 13 500 osób. Turyści mieszkają głównie na statkach. Duży ruch turystyczny w relatywnie krótkim okresie (10-12 tygodni) jest dużym zagrożeniem dla środowiska kontynentu, gdyż możliwości jego regeneracji są bardzo niewielkie[43].

Antarktyda jest bogata w surowce mineralne, głównie węgiel kamienny szczególnie na Ziemi Wiktorii. Poza węglem zostały odkryte rudy żelaza, miedzi, złota, srebra i ołowiu[14]. W szelfie Morza Rossa prawdopodobnie są duże pokłady ropy naftowej i gazu ziemnego. Dodatkowym zasobem, choć aktualnie nie posiadającym większego znaczenia gospodarczego, jest bardzo czysta woda słodka[44]. Zgodnie z Traktatem antarktycznym ich wydobycie nie jest dozwolone[14]. Wielkość złóż, ze względu na brak możliwości wykonywania odwiertów, nie jest dokładnie znana[44].

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze ustalenia w sprawie Antarktydy[edytuj | edytuj kod]

Po drugiej wojnie światowej w obliczu zimnej wojny, wciąż niejasna była sprawa ewentualnego podziału Antarktydy. Impulsem do podjęcia działań w tej kwestii było odkrycie surowców mineralnych, które zalegały pod lądolodem. Dodatkowo przez Antarktydę biegła najkrótsza droga pomiędzy Ameryką Południową a Australią. Przeloty tą trasą mogły jednak bardzo szybko zniszczyć delikatny ekosystem kontynentu. W 1948 Departament Stanu USA (odpowiednik rządu) zaprosił do rozmów kraje zgłaszające roszczenia terytorialne. Rozmowy zostały zerwane z powodu konfliktu dyplomatycznego pomiędzy Wielką Brytanią a Chile. Dodatkowo na rozmowy nie został zaproszony przedstawiciel ZSRR i w efekcie plany ustalenia statusu Antarktydy zostały zaniechane[45].

Traktat antarktyczny[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Traktat antarktyczny.

Traktat antarktyczny został podpisany 1 grudnia 1959 w Waszyngtonie podczas Konferencji Antarktycznej, Wszedł on w życie 23 czerwca 1961. Sygnatariuszami było dwanaście państw, które podczas III Międzynarodowego Roku Geofizycznego (1957–1958) prowadziły badania geograficzne na Antarktydzie. Były to: Argentyna, Australia, Belgia, Chile, Francja, Japonia, Nowa Zelandia, Norwegia, Republika Południowej Afryki, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich[32].

Głównym celem paktu jest leżące w interesie całej ludzkości zapewnienie wykorzystania Antarktydy jedynie do celów pokojowych, tak, aby nigdy nie stała się ona przyczyną międzynarodowych konfliktów. Traktat zabrania jakichkolwiek działań o charakterze militarnym, lecz nie wyklucza przebywania na terytorium antarktycznym pracowników wojskowych. Dokument nie rozstrzyga kwestii związanych z roszczeniami terytorialnymi, ale je zamraża. Badania naukowe mają być efektem współpracy, a ich wyniki są dostępne dla wszystkich. Zabrania się przeprowadzania prób z bronią atomową oraz zanieczyszczania tego rejonu świata. Obszar objęty traktatem antarktycznym wynosi 52,5 mln km². Początkowo traktat miał obowiązywać przez 30 lat – do 1991, jednak na mocy Protokołu o ochronie środowiska naturalnego do traktatu antarktycznego (tzw. protokół madrycki) jego obowiązywanie przedłużono o kolejnych 50 lat.

     sygnatariusze, państwa wysuwające roszczenia terytorialne do konkretnych terenów

     sygnatariusze, państwa zachowujące prawa do roszczeń

     sygnatariusze, pozostałe państwa mające bazy naukowe na Antarktydzie

     kandydaci, państwa niemające jeszcze baz naukowych

     Pozostałe kraje


Mimo nieposiadania stałej ludności, Antarktyda ma przypisaną domenę internetową: .aq (używają jej organizacje badawcze), kod samochodowy: ARK (nie jest on używany) i telefoniczny kod kraju: +672.

Roszczenia terytorialne[edytuj | edytuj kod]

Roszczenia terytorialne. Czerwone kropki to stacje całoroczne, czerwone okręgi to stacje letnie
Antarctica, Argentina territorial claim.svg Antarctica, Australia territorial claim.svg Antarctica, Chile territorial claim.svg Antarctica, France territorial claim.svg Antarctica, New Zealand territorial claim.svg Antarctica, Norway territorial claim.svg Antarctica, United Kingdom territorial claim.svg
Argentyna Australia Chile Francja Nowa Zelandia Norwegia Wielka Brytania
flaga terytorium państwo południki rok
Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne Wybrzeże Adeli  Francja od 142°02'E do 136°11'E 1924
Bandera de la Provincia de Tierra del Fuego.svg Antarktyda Argentyńska  Argentyna od 25°W do 74°W 1943
Australia Australijskie Terytorium Antarktyczne  Australia od 160°E do 142°02'W
oraz od 136°11'W do 44°38'E
1933
Flag of Magallanes, Chile.svg Chilijskie Terytorium Antarktyczne  Chile od 53°W do 90°W 1940
Brytyjskie Terytorium Antarktyczne Brytyjskie Terytorium Antarktyczne  Wielka Brytania od 20°W do 80°W 1908
Norwegia Ziemia Królowej Maud  Norwegia od 44°38'E do 20°W 1939
Wyspa Piotra I 68°50′S 90°35′W/-68,833333 -90,583333 1929
Dependencja Rossa Dependencja Rossa  Nowa Zelandia od 150°W do 160°E 1923
brak roszczeń (wycinek pomiędzy roszczeniami Chile i Nowej Zelandii) od 90°W do 150°W (poza Wyspą Piotra I)

Stany Zjednoczone i Rosja (wcześniej Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich) nie mają roszczeń do konkretnych terenów, jednakże zachowują sobie prawo do części ziem w przypadku podziału kontynentu. Obecnie wszystkie roszczenia są zamrożone ze względu na ważność traktatu antarktycznego[46].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Antarctica (ang.). W: World Factbook [on-line]. CIA. [dostęp 2014-02-05].
  2. 2,0 2,1 2,2 Kowalczyk i in. 1988 ↓, s. 163.
  3. P. Fretwell, H.D. Pritchard i in.. Bedmap2: improved ice bed, surface and thickness datasets for Antarctica. „The Cryosphere”. 7, s. 375-393, 2013. doi:10.5194/tc-7-375-2013 (ang.). 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Makowski 2004 ↓, s. 294.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Mityk 1982 ↓, s. 472.
  6. 6,0 6,1 6,2 Makowski 2004 ↓, s. 295.
  7. Pernetta 1996 ↓, s. 167.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 Makowski 2004 ↓, s. 296.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 Mityk 1982 ↓, s. 476.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 Makowski 2004 ↓, s. 298.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Mityk 1982 ↓, s. 473.
  12. 12,0 12,1 Makowski 2004 ↓, s. 299.
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 Makowski 2004 ↓, s. 300.
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 14,4 Mityk 1982 ↓, s. 474.
  15. NASA-USGS Landsat 8 Satellite Pinpoints Coldest Spots on Earth. NASA, 2013-12-09. [dostęp 2013-12-29].
  16. 16,0 16,1 16,2 16,3 Global Weather & Climate Extremes (ang.). World Meteorological Organization. [dostęp 2013-12-28].
  17. 17,0 17,1 Martyn 1995 ↓, s. 306.
  18. 18,0 18,1 Martyn 1995 ↓, s. 309.
  19. Martyn 1995 ↓, s. 305.
  20. Mityk 1982 ↓, s. 477.
  21. Allen Carroll. Atmosferyczny krater nad Antarktydą zagraża całemu światu. „National Geographic”. 12/2001, s. -4. National Geographic Polska. ISSN 1507-5966. 
  22. 22,0 22,1 Mityk 1982 ↓, s. 475.
  23. 23,0 23,1 Makowski 2004 ↓, s. 301.
  24. Andrew Wright, Martin Siegert. A fourth inventory of Antarctic subglacial lakes. „Antarctic Science”. 24 (6), s. 659–664, 2012. doi:10.1017/S095410201200048X. 
  25. 25,0 25,1 25,2 Roff Smith. Ziemia w bieli. „National Geographic”. 12/2001, s. 10-43. National Geographic Polska. ISSN 1507-5966. 
  26. 26,0 26,1 26,2 26,3 26,4 26,5 Pernetta 1996 ↓, s. 164.
  27. 27,0 27,1 Kowalczyk i in. 1988 ↓, s. 164.
  28. Pernetta 1996 ↓, s. 169.
  29. 29,0 29,1 Długosz 2002 ↓, s. 253.
  30. 30,0 30,1 Długosz 2002 ↓, s. 254.
  31. 31,0 31,1 31,2 Długosz 2002 ↓, s. 255.
  32. 32,0 32,1 32,2 32,3 Długosz 2002 ↓, s. 256.
  33. Długosz 2002 ↓, s. 261.
  34. 34,0 34,1 Długosz 2002 ↓, s. 259.
  35. Długosz 2002 ↓, s. 263.
  36. 36,0 36,1 Długosz 2002 ↓, s. 264.
  37. 37,0 37,1 37,2 Długosz 2002 ↓, s. 265.
  38. 38,0 38,1 Arctowski.pl - Z wyprawami radzieckimi (pol.). arctowski.pl. [dostęp 2011-10-06].
  39. 39,0 39,1 Arctowski.pl - Budowa stacji "Arctowski" (pol.). arctowski.pl. [dostęp 2011-10-06].
  40. Katarzyna Wierzba: Zdobywcy Świata. Kraków: Esprit, 2004, s. 52.
  41. Encyclopedia Astronautica
  42. Makowski (red.) 2006 ↓, s. 298.
  43. 43,0 43,1 43,2 Makowski (red.) 2006 ↓, s. 299.
  44. 44,0 44,1 Makowski (red.) 2006 ↓, s. 297.
  45. Prawa do białego lądu. „Rejsy”. 12/1949, s. 1, 1949-03-20. Gdańsk: Dziennik Bałtycki. 
  46. Witold Mizerski, Jan Żukowski (red.): Tablice geograficzne. Warszawa: Adamantan, 2001, s. 432.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Długosz: Historia odkryć geograficznych i poznania Ziemi. Warszawa: PWN, 2002.
  • Antarktyda. W: Halina Kowalczyk, Jan Łysek, Ryszard Najderski, Ewa Rybarska: Polityczny atlas świata. Warszawa: Nowe Czasy, 1988, s. 163.
  • Jerzy Makowski: Geografia fizyczna świata. Warszawa: PWN, 2004.
  • Jerzy Makowski (red.): Geografia regionalna świata Wielkie regiony. Warszawa: PWN, 2006.
  • Danuta Martyn: Klimaty kuli ziemskiej. Warszawa: PWN, 1995.
  • Jan Mityk: Geografia fizyczna części świata. Warszawa: PWN, 1982.
  • John Pernetta: Atlas Oceany. Warszawa: Muza, 1996, s. 167.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]