Pochrzyn chiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pochrzyn chiński
Dioscorea opposita 004.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd pochrzynowce
Rodzina pochrzynowate
Rodzaj pochrzyn
Gatunek pochrzyn chiński
Nazwa systematyczna
Dioscorea polystachya Turcz.
Bull. Soc. Imp. Naturalistes Moscou 10(7):158. 1837
Synonimy

Dioscorea batatas Decne..
Dioscorea decaisneana Carrière,
Dioscorea opposita auct.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Bulwa

Pochrzyn chiński, jams chiński, chiński ziemniak (Dioscorea polystachya Turcz.) – gatunek rośliny z rodziny pochrzynowatych (Dioscoreaceae). Pochodzi z Azji Wschodniej (Chiny, Japonia, Korea), rozprzestrzenił się też w innych regionach o klimacie tropikalnym[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Pnącze o pędach owijających się wokół podpór i osiągających długość do 8 m.
Liście
Sercowate, ciemnozielone.
Kwiaty
Kwiaty dwupienne, drobne, o zapachu cynamonowym. Mają żółtawy kolor i składają się z 6-działkowego (po 3 w 2 okółkach) okwiatu o działkach zrośniętych u nasady. Kwiaty żeńskie 1-słupkowe i rzadko wyrastające na gałązkach, męskie 6-pręcikowe zebrane w groniaste kwiatostany.
Owoc
3-skrzydlata torebka zawierająca uskrzydlone nasiona.
Część podziemna
Zawierające dużo skrobi bulwy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina uprawna – jadalne bulwy i owoce, uprawiana także w Polsce. Wymaga bardzo ciepłych, słonecznych i wilgotnych stanowisk.
  • Bulwy dziko rosnących pochrzynów były spożywane w czasach głodu. Są jadalne po upieczeniu lub ugotowaniu. Z wysuszonych bulw otrzymuje się też mączkę, która jest gorzka w smaku, ale można ją pozbawić gorzkiego smaku przez wypłukanie w wodzie.
  • Pochrzyny dobrze się przechowują, dlatego były one głównym składnikiem diety na statkach przewożących niewolników z Afryki Zachodniej. Chroniły one przed szkorbutem, choć posiadają stosunkowo niewiele witaminy C.
  • Jest uprawiany (również w Polsce) jako roślina ozdobna. Ze względu na klimat może być u nas uprawiany jako roślina jednoroczna. W ciągu jednego sezonu wegetacyjnego jego pędy osiągają (w Polsce) długość do 2 m.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-08].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.