Pocisk podkalibrowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pocisk podkalibrowy stabilizowany brzechwowo z odrzucanym sabotem (APFSDS):
1. sabot;
2. penetrator (rdzeń podkalibrowy);
3. pierścień wiodący.

Pocisk podkalibrowypocisk przeciwpancerny zbudowany z osłony, która odpada po opuszczeniu lufy, oraz z rakietokształtnego rdzenia z bardzo twardego materiału; zazwyczaj jest to zubożony uran lub wolfram. Pociski podkalibrowe najczęściej używane są w armatach czołgowych do niszczenia pojazdów pancernych. Osiągają one prędkość do 1800 m/s (6480 km/h), a zgromadzona w związku z tym ich energia kinetyczna pozwala na przebicie pancerza rdzeniem pocisku. Wewnątrz kadłuba pocisk rozpryskuje się, rażąc załogę atakowanego pojazdu.

Czynnikami decydującymi o wysokiej skuteczności pocisku są:

  • wysoka gęstość pocisku roboczego (prawie 2x większa niż ołów) – większa kumulacja masy (a więc i energii kinetycznej) w jednostce objętości;
  • duża twardość materiału, z którego wykonany jest pocisk roboczy;
  • mały przekrój roboczy, umożliwiający "punktową" kumulację energii lecącego pocisku w czasie penetracji atakowanego pancerza;
  • rozpryskiwanie się i samozapłon we wnętrzu zaatakowanego czołgu (zubożony uran);
  • małe opory aerodynamiczne w czasie lotu.

Z uwagi na wysoką prędkość i mały przekrój, pociski podkalibrowe mają tendencję do odbijania się od pancerzy, jeśli atakowany pancerz znajduje się pod odpowiednio ostrym kątem w stosunku do lecącego pocisku. Ma to związek z nachyleniem płyt pancerza. Zasada ta dotyczy pancerzy stalowych. W wypadku osłon kompozytowych efektywniejsze są płyty pionowe.