Pokłon pasterzy (obraz El Greca z 1614)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy obrazu El Greco. Zobacz też: Pokłon pasterzy innych artystów.
Pokłon pasterzy
Pokłon pasterzy
Autor El Greco
Rok wykonania 1612 - 1614
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 319 x 180 cm
Muzeum Prado

Pokłon pasterzy − jeden z ostatnich obrazów hiszpańskiego malarza pochodzenia greckiego Dominikosa Theotokopulosa, znanego jako El Greco.

Motyw przedstawiony na obrazie został zaczerpnięty z Ewangelii św. Łukasza (2: 15-21) i dotyczy wydarzeń zaraz po narodzeniu Chrystusa[1].

Jest to jeden z ostatnich obrazów El Greca i jedno z najbogatszych kolorystycznie dzieł tego artysty. Również ekstremalnie wydłużone postacie są charakterystyczne dla twórczości artysty w jego ostatnich latach twórczych. Obraz przez wiele lat wisiał w jednej z kaplic klasztoru św. Dominika w Toledo. W 1824 roku został przeniesiony do ołtarza głównego, w miejsce innego dzieła artysty. W 1954 roku obraz trafił do Muzeum Prado.

Opis obrazu[edytuj | edytuj kod]

Tradycyjnie, na białej pieluszce leży Dzieciątko od którego bije blask oświetlający skupionych wokół niego rodziców i pasterzy. Światło mieni się na kolorowych szatach wszystkich zebranych tworząc wrażenie tanecznego ruchu figur. Kontrast pomiędzy jasnymi i ciemnymi fragmentami kompozycji potęguje wrażenie doniosłej chwili. Nad Dzieciątkiem unoszą się aniołowie również pławiący się w świetle małego Jezusa. Ta partia obrazu może przypominać brakujący fragment innego dzieła pt. Otwarcie piątej pieczęci Apokalipsy.

W tym samym roku powstała druga wersja Pokłonu pasterzy znajdujaca się obecnie w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andras Szekely: Malarstwo hiszpańskie. Warszawa: WAiF, 1974.
  • J. Rogelio Buendía: A Basic guide to The Prado. Monterreina Madrid, 1989. ISBN 84-85041-22-4. (ang.)