Chlorek winylu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chlorek winylu
Chlorek winylu Chlorek winylu
Chlorek winylu
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C2H3Cl
Inne wzory CH2=CHCl
Masa molowa 62,50 g/mol
Wygląd bezbarwny gaz[4][6] o słodkim zapachu[3]
Identyfikacja
Numer CAS 75-01-4
PubChem 6338[7]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Chlorek winylu, chloroetenorganiczny związek chemiczny, chlorowcopochodna etenu. Stosowany głównie jako monomer do otrzymywania polichlorku winylu oraz kopolimerów[4].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Metody historyczne[edytuj | edytuj kod]

Chlorek winylu został po raz pierwszy uzyskany w 1835 roku przez Justusa von Liebiga oraz jego studenta – Henriego Regnaulta. Otrzymali go traktując 1,2-dichloroetan roztworem KOH w etanolu.

W 1912 opatentowana została metoda produkcji chlorku winylu z acetylenu i chlorowodoru wobec chlorku rtęci(II) jako katalizatora. W Polsce w latach dwudziestych XX w. chlorek winylu oraz jego polimery otrzymał technolog Kazimierz Smoleński.[8].

Metoda współczesna[edytuj | edytuj kod]

Obecnie chlorek winylu produkowany jest głównie w kilkuetapowym procesie technologicznym z etylenu i chloru, z wykorzystaniem chlorowodoru powstającego jako produkt uboczny do wytwarzania chlorku winylu w reakcji oksychlorowania.

1. Chlorowanie etylenu w obecności FeCl3 jako katalizatora

CH2=CH2 + Cl2 → ClCH2CH2Cl

2. Piroliza chlorku etylenu z etapu 1 lub 3

ClCH2CH2Cl → CH2=CHCl + HCl

3. Oksychlorowanie etylenu

CH2=CH2 + 2HCl + ½O2 → ClCH2CH2Cl + H2O

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Chlorek winylu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
  2. 2,0 2,1 2,2 Chlorek winylu (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2012-06-30].
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 Chlorek winylu (ang.). The Chemical Database. The Department of Chemistry, University of Akron. [dostęp 2012-06-30].
  4. 4,0 4,1 4,2 Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 73. ISBN 8371832400.
  5. 5,0 5,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji wg Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: Chlorek winylu (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2012-06-30].
  6. Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska VIII. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491. ISBN 978-8388157-53-0.
  7. Chlorek winylu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  8. "Przemysł Chemiczny", Tom 37 nr 4/1958, artykuł Kazimierz Smoleński (1876-1943)" str. 283.