Powieka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludzka powieka

Powieka (łac. palpebra) - występujący u kręgowców ruchomy, umięśniony fałd skórny okrywający i chroniący oko.

Do powieki górnej przyczepia się ścięgno mięśnia dźwigacza powieki górnej, który odpowiada za jej ruchy.

Budowa histologiczna[edytuj | edytuj kod]

Warstwy podczas kierowania się od przodu ku tyłowi:

Strukturą utrzymującą prawidłowy szkielet powieki jest tarczka (łac. tarsus), czyli płytka o grubości około 1 mm zbudowana z tkanki łącznej włóknistej. W jej wnętrzu znajdują się gruczoły łojowe i gruczoły potowe, których wydzielina uchodzi na brzeg powieki. Tarczka powieki górnej jest większa niż dolnej.

Od strony wewnętrznej powieka wysłana jest spojówką. Z brzegu występują krótkie, sztywne włosy ułożone w 2 lub 3 rzędy - rzęsy - do których torebek uchodzą ujścia wspomnianych gruczołów.

Obecna po stronie przyśrodkowej wyniosłość (tzw. brodawka łzowa) to miejsce ujścia kanalika łzowego (zobacz też: aparat łzowy).

Funkcja[edytuj | edytuj kod]

Powieki stanowią ochronę gałki ocznej przed urazami i regulują dopływ światła do oka. Ich funkcją jest również rozprowadzanie na powierzchni gałki ocznej cieczy łzowej.

Dotknięcie spojówki powoduje powstanie odruchu spojówkowego zamykającego powieki (łuk odruchowy - część dośrodkowa to nerw oczny, natomiast odśrodkowa to nerw twarzowy).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Histologia. Kazimierz Ostrowski. Warszawa 1995, wydawnictwo PZWL. Strona 833. ISBN 83-200-1869-2

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]