Próba Romberga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Próba Romberga – jest to element badania neurologicznego mający na celu ocenę zborności ruchów, zwłaszcza gdy zachodzi podejrzenie uszkodzenia móżdżku bądź sznurów tylnych rdzenia kręgowego.

Przeprowadzenie badania[edytuj | edytuj kod]

  • Pacjent jest w pozycji stojącej ze złączonymi stopami. Kończyny górne opuszczone wzdłuż tułowia.
  • Lekarz musi być tak ustawiony, aby w razie potrzeby mógł podtrzymać pacjenta.
  • Poprosić pacjenta, by zamknął oczy.

Wyniki i interpretacja[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  • Próby nie można wykonać gdy pacjent nie może ustać przy otwartych oczach – wskazuje to na zespoły móżdżkowe lub przedsionkowe.
  • Próba daje wynik ujemny świadczący o prawidłowej funkcji móżdżku lub dodatni, mówiący o jego uszkodzeniu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.