Próba Romberga

W przebiegu badania neurologicznego próba Romberga służy do badania zborności ruchów zwłaszcza gdy zachodzi podejrzenie uszkodzenia móżdżku bądź sznurów tylnych rdzenia kręgowego.

Przeprowadzenie badania

• Pacjent jest w pozycji stojącej ze złączonymi stopami. Kończyny górne opuszczone wzdłuż tułowia.
• Lekarz musi być tak ustawiony, aby w razie potrzeby mógł podtrzymać pacjenta.
• Poprosić pacjenta, by zamknął oczy.

Wyniki i interpretacja

• Wynik prawidłowy - pacjent stoi przy otwartych i zamkniętych oczach.
• Próba dodatnia - pacjent stoi przy otwartych oczach, a pada, gdy ma zamknięte. Może być objawem:
  1. Uszkodzenia sznurów tylnych rdzenia głównie przez: ucisk na rdzeń, wiąd rdzenia, niedobór witamin z grupy B, zwyrodnienie rdzenia kręgowego.
  2. Neuropatii obwodowej: zespół Guillaina-Barrégo, cukrzyca, choroba Charcota-Mariego-Tootha, mocznica, zatrucia metalami ciężkimi i lekami (winkrystyna, izoniazyd).
  3. Uszkodzenia błędnika lub układu przedsionkowego - pacjent "pada" zawsze na jedną stronę. "Pada" czyli musi się podeprzeć, żeby nie stracić równowagi.
• Pacjent po zamknięciu oczu zaczyna się kiwać w przód i tył ale nie pada: zespół móżdżkowy.

Uwagi

• Próby nie można wykonać gdy pacjent nie może ustać przy otwartych oczach – wskazuje to na zespoły móżdżkowe lub przedsionkowe.
• Próba daje wynik ujemny w chorobach móżdżku.

Bibliografia

• G. Fuller Badanie neurologiczne PZWL 1999 ISBN 83-200-2339-4

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.