Prosownica rozpierzchła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Prosownica rozpierzchła
Milium.effusum.2.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj prosownica
Gatunek prosownica rozpierzchła
Nazwa systematyczna
Milium effusum L.
Sp. pl. 1:61. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Prosownica rozpierzchła (Milium effusum L.) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny wiechlinowatych. Występuje w całej niemal Europie (brak jej tylko nad Morzem Śródziemnym), w Ameryce Północnej i w Azji od Himalajów po Syberię. W Polsce jest pospolity na całym niżu i w górach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Silne, wzniesione i proste źdźbło o wysokości do 1 m. Roślina wytwarza też podziemne czołgające się rozłogi.
Liście
Żywozielonego koloru, szerokości do 1,5 cm. Mają bardzo szorstkie brzegi. Języczek liściowy wyraźny, tępo zakończony.
Kwiaty
Zebrane w jednokwiatowe kłoski tworzące silnie rozpierzchłą wiechę o długości do 20 cm. Gałązki wiechy cienkie, początkowo poziome lub nieco wzniesione, po przekwitnięciu zwieszające się w dół. Zielone kłoski mają jajowaty kształt, dwie plewy bez ości i plewki o długości ok. 2,5 mm, po dojrzeniu szarobrunatne i połyskujące. Kwiat zbudowany jest z 1 słupka o dwóch piórkowatych znamieniach, 3 pręcików o długich nitkach i szczątkowego okwiatu składającego się z dwóch łuszczek.
Owoc
Ziarniak podobny z wyglądu do ziaren prosa (stąd gatunkowa nazwa rośliny).
Morfologia

Biologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od maja do czerwca, jest wiatropylna. Siedlisko: lasy liściaste, szczególnie buczyny, łęgi, grądy. W górach występuje aż do piętro kosówki. Na roślinie żerują gąsienice motyla górówka boruta[2]. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Fagetalia.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-13].
  2. Warmia i Mazury. Informator turystyczno=przyrodniczy. [dostęp 2009-11-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  2. Tadeusz Traczyk: Rośliny lasu liściastego. Warszawa: PZWS, 1959.
  3. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.