Psychologia głębi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Psychologia głębi (niem. Tiefenpsychologie) – termin określa różne koncepcje psychologiczne wywodzące się genetycznie z psychoanalizy Zygmunta Freuda, lecz znacznie się od niej różniące. Autorem terminu psychologia głębi był Carl Gustav Jung. Koncepcje te stanowią teoretyczne zaplecze dla różnych form psychoterapii (niekoniecznie psychoanalitycznych).

Wspólnym elementem różnych szkół psychologii głębi są kategorie podświadomości oraz nieświadomości oraz założenie, że są to sfery ludzkiej psychiki znajdujące się w ukryciu, do których dostęp jest możliwy przy pomocy psychoterapii. Psychoterapia jest w psychologii głębi metoda hermeneutyczną polegającą na interpretowaniu snów, swobodnych skojarzeń, przejęzyczeń i konfabulacji badanej (terapeutyzowanej) jednostki[1]. Psychologia głębi kładzie silny nacisk na osobistą relację między terapeutą a pacjentem, łączy zagadnienie terapii z kwestią rozwoju osobistego (stąd terapia bywa zalecana osobom w kategoriach psychiatrycznych zdrowym).

Podstawowe koncepcje psychologiczne wschodzące w skład psychologii głębi to:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wiktor Werner, Historiografia i psychologia głębi. [w:] Krzysztof Ruchniewicz, Jakub Tyszkiewicz, Wojciech Wrzesiński [red.] „Przełomy w historii. Pamiętniki XVI Zjazdu Historyków Polskich (Wrocław 15-18 września 1999).” Tom III, część 1, Toruń 2001, s. 47 - 53

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiktor Werner, Historiografia i psychologia głębi. [w:] Krzysztof Ruchniewicz, Jakub Tyszkiewicz, Wojciech Wrzesiński [red.] „Przełomy w historii. Pamiętniki XVI Zjazdu Historyków Polskich (Wrocław 15-18 września 1999).” Tom III, część 1, Toruń 2001, s. 47 - 53
  • Thompson Clara, Psychoanaliza. Narodziny i rozwój, Warszawa 1965