Receptor komórek T

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schemat TCR (łańcucj TCR-α i TCR-β oraz łańcych ζ - dodatkowa molekuła). Niebieskie segmenty - ITAMs. Obok TCR znajdują się 4 łańcuchy CD3 oraz łańcuch CD4 lub CD8

Receptor komórek T, receptor limfocytów T, (TCR z ang. T Cell Receptor) – receptor obecny na powierzchni limfocytu T, zdolny do swoistego rozpoznania antygenu. TCR nie posiada zdolności przekazywania sygnału i aktywacji limfocytu T. Jest to możliwe dopiero w połączeniu z białkiem CD3.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Jest receptorem glikoproteinowym, którego białkowa część przenika całkowicie błonę - jest białkiem transbłonowym o strukturze podobnej do immunoglobulin. Składa się z łańcuchów α i β (rzadziej: γ i δ; wyjątkowo: γ i γ, β i β, β i δ) posiadających część zmienną i stałą. Część zmienna posiada trzy CDR (ang. complementarity determining region – region determinujący komplementarność/regiony determinujące dopasowanie/region hiperprzemienny).

Funkcja[edytuj | edytuj kod]

W błonie komórkowej obok TCR znajduje się glikoproteina CD3, która łączy się z receptorem i kompleks ten po związaniu antygenu wspólnie przekazuje sygnał do wnętrza komórki. W efekcie następuje aktywacja kinazy tyrozynowej i dalsze przekazanie sygnału. Wraz z glikoproteinami CD4 lub CD8 TCR uczestniczy w rozpoznawaniu antygenów białkowych w proesie prezentacji antygenu przez odpowiednie komórki za pośrednictwem MHC. TCR rozpoznaje też antygeny lipidowe i glikolipidowe prezentowane w obecności cząsteczek z grupy CD1. Limfocyty Tγδ rozpoznają fosfoantygeny bez udziału MHC.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jakub Gołąb, Marek Jakóbisiak, Witold Lasek, Tomasz Stokłosa: Immunologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 48 - 49. ISBN 978-83-01-15154-6.

Zobacz tez[edytuj | edytuj kod]