Rekonesans

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Rekonesans – wstępne zapoznanie się z czymś w określonym terenie; w terminologii wojskowej oznacza rozpoznanie stanowisk i sił przeciwnika, w kartografii - dokonanie elementarnych pomiarów i obliczeń terenu. Również zapoznanie się z porządkiem i przebiegiem ćwiczeń itp.

Czas, miejsce i sposób przeprowadzenia rekonesansu podporządkowany jest jego celowi oraz rozpatrywanej w nim problematyce. Elementem determinującym przebieg rekonesansu jest styl pracy dowódcy, jego doświadczenie i osobowość. Dowódca decyduje, w jakim celu, kiedy, gdzie i z kim uda się w teren. Szef sztabu opracowuje szczegółowe wytyczne dotyczące przeprowadzenia rekonesansu. Uwzględnia go w planie pracy sztabu. Wytyczne te są przekazywane podczas informowania operacyjnego lub odprawy koordynacyjnej.

Rekonesans ma na celu konfrontację przyjętej koncepcji rozegrania walki z warunkami terenowymi, oraz udokładnienie zadań i ich koordynację.

Przejazd oraz wykonywanie czynności w punkcie pracy powinny odbywać się z zachowaniem zasad maskowania i bezpieczeństwa. Skład i środki grup rekonesansowych do wyjazdu w teren powinny być ograniczone do niezbędnego minimum, a drogi dojazdu winny zapewnić warunki maskowania. Punkty pracy grup rekonesansowych należy maskować i chronić.

Plan rekonesansu[edytuj | edytuj kod]

Plan rekonesansu wykonuje się w formie dokumentu pisemno-graficznego.

Część pisemna obejmuje:

  • cel i organizację rekonesansu
  • skład i wyposażenie grup rekonesansowych
  • organizację łączności, ochrony i ubezpieczenia w czasie dojazdu i pracy w punktach
  • układ i treść rozpatrywanych zagadnień

Część graficzna zawiera:

  • drogi dojazdu
  • punkty pracy i spotkania z innymi uczestnikami
  • rejony przyszłych działań
  • plan walki oddziału

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. Sobolewski, J. Lasota; Praktyczne aspekty rekonesansu Przegląd Wojsk Lądowych. 02/2010
  • "Leksykon wiedzy wojskowej"; Wydawnictwo MON. Warszawa 1979
  • Stanisław Koziej: "Teoria sztuki wojennej". Warszawa 1993.