Robley Evans

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Robley D. Evans
Fighting Bob
Robley D. Evans
Rear Admiral
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1846
Floyd County, Wirginia
Data i miejsce śmierci 3 stycznia 1912
Waszyngton
Przebieg służby
Lata służby 1863–1908
Siły zbrojne US Navy
Główne wojny i bitwy wojna secesyjna
wojna amerykańsko-hiszpańska

Robley Dunglison Evans (ur. 18 sierpnia 1846 we Floyd County, zm. 3 stycznia 1912 w Waszyngtonie) – amerykański wojskowy, kontradmirał United States Navy, uczestnik wojny secesyjnej oraz wojny amerykańsko-hiszpańskiej, pierwszy dowódca Floty Azjatyckiej, dowódca Wielkiej Białej Floty w pierwszej fazie jej wokółziemskiego rejsu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Robley D. Evans studiował w Akademii Marynarki Wojennej w latach 1860–1864. Jeszcze przed jej ukończeniem, w 1863 roku został promowany tymczasowo na najniższy stopień oficerski, Ensign. Wziął udział w wojnie secesyjnej po stronie Unii, służąc na pokładzie fregaty parowej "Powhatan". Brał także udział w walkach na lądzie, wyróżniając się podczas szturmu na Fort Fisher 15 stycznia 1865 roku. Odniósł tam poważną ranę, która stała się przyczyną odejścia ze służby w roku następnym.

Powrócił do marynarki w 1867 roku, w stopniu kapitana (Lieutenant). Na przełomie lat 60. i 70. XIX wieku służył na wodach azjatyckich, następnie pracował w Washington Navy Yard oraz jako wykładowca w Naval Academy. W latach 1873–1875 służył w European Squadron, na slupach "Shenandoah" i "Congress". Później powrócił do waszyngtońskiej stoczni a w latach 1878–1880 dowodził okrętem szkolnym "Saratoga". W kolejnej dekadzie obejmował różne stanowiska liniowe i lądowe. W latach 1891–1892 brał udział w interwencji podczas kryzysu w Chile, zyskując przydomek "Fighting Bob" Evans.

W czerwcu 1893 roku awansował do stopnia komandora (Captain). W latach 1894–1895 dowodził krążownikiem pancernym "New York", 1895–1897 pierwszym amerykańskim pancernikiem "Indiana". Podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej dowodził pancernikiem "Iowa", wyróżniając się w bitwie pod Santiago de Cuba 3 lipca 1898 roku. W lutym 1901 roku awansował do stopnia kontradmirała (Rear Admiral).

W latach 1902–1904 dowodził nowo utworzoną Flotą Azjatycką, od marca 1905 roku Flotą Północnoatlantycką. Pod koniec 1907 roku objął dowództwo Wielkiej Białej Floty i pełnił je do maja 1908 roku, kiedy zszedł z pokładu po opłynięciu Ameryki Południowej i dotarciu do Kalifornii, w związku ze złym stanem zdrowia. W sierpniu 1908 roku, po osiągnięciu wieku emerytalnego, przeszedł w stan spoczynku, ale działał jako członek Rady Głównej Marynarki (General Board). Zmarł w Waszyngtonie 3 stycznia 1912 roku.

Na jego cześć zostały nazwane dwa niszczyciele US Navy: "Evans" (DD-78) oraz "Evans" (DD-552).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]