Rumień wielopostaciowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rumień wielopostaciowy [erythema multiforme]
erythema multiforme
ICD-10 L51
L51.0 Niepęcherzowy rumień wielopostaciowy
L51.1 Pęcherzowy rumień wielopostaciowy
L51.2 Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka [choroba Lyella]
L51.8 Inny rumień wielopostaciowy
L51.9 Rumień wielopostaciowy, nie określony
Zespół Stevensa-Johnsona
Erythema Multiforme w reakcji na antybiotyk

Rumień wielopostaciowy (erythema multiforme, EM) - zespół nadwrażliwości na różnorodne czynniki (infekcyjne, chemiczne, leki) o różnym nasileniu. W zależności od przebiegu rozróżnia się trzy formy:

  • erythema multiforme minor - rumieniowo-obrzękowe zmiany, zazwyczaj w kształcie pierścieni znajdujące się zwykle na dystalnych częściach kończyn, choć mogą również zajmować skórę innych okolic oraz błony śluzowe. Zmiany mogą się ze sobą zlewać. W obrębie zmian mogą pojawiać się pęcherze, które pękając tworzą nadżerki.
  • Zespół Stevensa-Johnsona (erythema multiforme major, ang. SJS - Stevens-Johnson Syndrome) - zmianami pierwotnymi są nietrwałe pęcherze pojawiające się na błonach śluzowych, głównie jamy ustnej i narządów płciowych. Pęcherze pękając tworzą bolesne nadżerki, które utrudniają odżywianie się. Chorobie towarzyszą niespecyficzne objawy ogólne takie jak gorączka, bóle stawowe. Częstość występowania to około 1-3/milion/rok. Śmiertelność wynosi około 5%.[1]
  • Zespół Lyella (toksyczna nekroliza naskórka, TEN, TENS) - najcięższa z postaci rumienia wielopostaciowego. Objawia się erytrodermią. Na skórze pojawiają się pęcherze podnaskórkowe, które po pęknięciu tworzą sączące nadżerki, a naskórek spełza całymi płatami „jak mokra bibuła po szybie”. Częstość występowania to około 1-1,4/milion/rok. Śmiertelność wynosi około 30-35%.[1]

Leczenie zespołu Stevensa-Johnsona i Lyella[edytuj | edytuj kod]

  • intensywny nadzór w centrum leczenia oparzeń
  • kontrola równowagi elektrolitowej i gosp. wodnej (oparzenia powodują utratę wody i elektrolitów)
  • plazmafereza, duże dawki immunoglobulin (400/kg/24h) i cyklosporyny
  • podzielone opinie w kwestii podawania glikokortykosteroidów (wg pracy Fine – zaleca się podanie prednizonu 1-2mg/kg/d pod warunkiem podania w ciągu pierwszych 72h od wystąpienia zespołu)

Rumień wielopostaciowy może być jednym z niepożądanych skutków stosowania wielu leków z różnych grup. Oto niektóre z nich:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Zespoły Stevens-Johnsona i Lyella - występowanie, patogeneza, obraz kliniczny i zasady postępowania - Andrzej Dziedziczko, Michał Przybyszewski, Andrzej Kuźmiński (Katedra i Klinika Alergologii i Chorób Wewnętrznych, Collegium Medicum w Bydgoszczy Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu)
  2. Ernst Mutschler: Kompendium farmakologii i toksykologii Mutschlera. Wrocław: MedPharm Polska, 2008, s. 389. ISBN 978-83-60466-42-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jabłońska, Stefania; Majewski, Sławomir: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006. ISBN 83-200-3367-5.


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.