Rusznikarstwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Współczesny rusznikarz przy pracy
Dawny zakład rusznikarski, rok 1568

Rusznikarstwo – zawód i rzemiosło rusznikarza, tzn. wyrób, naprawa i konserwacja ręcznej broni palnej.

Rusznikarstwo to zawód pozaszkolny, wykonywać go więc można po ukończeniu praktyk czeladniczych i uzyskaniu uprawnień czeladnika lub mistrza[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W dawnej Polsce była to gałąź rzemiosła, zajmująca się produkcją i naprawą ręcznej broni palnej. Na ziemiach polskich pojawiło się w XV wieku. Rusznikarze wchodzili przeważnie w skład cechów ślusarskich i ślusarsko-kowalskich. Od XVI wieku powstawały osobne cechy rusznikarzy. Często tworzyli wspólne cechy wraz z puszkarzami i łożownikami. Największymi ośrodkami rusznikarstwa były Gdańsk, Kraków, a na Śląsku Wrocław[2]. Cech rusznikarzy jest wymieniany jako jeden z ponad sześćdziesięciu cechów obecnych w Poznaniu w XVI w.[3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. strona Związku Rzemiosła Polskiego – pkt 7 "rusznikarz". [dostęp 2010-08-30].
  2. Maurycy Horn, Rusznikarstwo, w: Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, Warszawa 1981, t. II, s. 221
  3. Księga Pamiątkowa Miasta Poznania- Przegląd dziejów miasta Poznania, Nakładem Magistratu Stołecznego Miasta Poznania, Poznań, 1929, s. 56