SS Great Eastern

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
"Great Eastern" od strony rufy, z przycumowanymi obok mniejszymi jednostkami
SS Great Eastern diagram.jpg

SS Great Eastern (wstępna nazwa Lewiatan) – statek parowy zaprojektowany przez Isambarda Kingdoma Brunela, zwodowany w 1858. Był to wówczas największy na świecie parowiec.

Jego pojemność wynosiła 18 914 BRT, długość – 211 metrów, szerokość – 25 metrów, wysokość – 18 metrów (dla porównania wymiary zatopionego przez górę lodową "Titanica": długość – 269 metrów, szerokość – 29 metrów, wysokość kadłuba – 18 metrów).

SS Great Eastern posiadał podwójne stalowe poszycie oraz dwa pędniki – czterołopatkową śrubę napędową i dwa koła łopatkowe średnicy 17 m. Jako napęd pomocniczy posiadał także możliwość rozpięcia ożaglowania. Umożliwiał przewiezienie w rejsie dookoła świata bez zawijania do portów 4000 pasażerów.

Kłopoty ze znalezieniem dostatecznej liczby pasażerów sprawiły, że został przerobiony na statek towarowy do kładzenia telegraficznego kabla podmorskiego i posłużył w 1865 do ułożenia 4200 kilometrów kabla na dnie Atlantyku. Zezłomowany w 1889.

Rejs Great Eastern w 1867 posłużył pisarzowi Juliuszowi Verne'owi za inspirację do napisania książki Pływające miasto wydanej przez Pierre'a Jules'a Hetzla w cyklu Niezwykłe podróże.

Commons in image icon.svg