Sarusofon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sarrusophone.jpg

Sarusofon (od: nazwiska wynalazcy Pierre'a Augusta Sarrusa; gr. phoné - dźwięk) - instrument z grupy dętych drewnianych, wynaleziony w 1863 roku przez Pierre'a Augusta Sarrusa, kapelmistrza orkiestry wojskowej w Paryżu.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Budowa sarusofonu przypomina długa, metalową rurę, zwiniętą trzykrotnie i zakończoną niewielką czarą głosową. Instrument ten posiada osiemnaście otworów bocznych zamykanych klapami i podwójny stroik typu obojowego. Z powodu stroika zaliczany jest go grupy instrumentów drewnianych.

Budowany jest w siedmiu różnych wielkościach:

  • sarusofon mały sopranowy
  • sarusofon sopranowy
  • sarusofon altowy
  • sarusofon tenorowy
  • sarusofon barytonowy
  • sarusofon basowy
  • sarusofon kontrabasowy

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Sarusofon używany jest w prawie wyłącznie w orkiestrach dętych, w orkiestrze symfonicznej pojawia się sporadycznie. Jedynie sarusofon kontrabasowy, o skali chromatycznej B² - g, bywa używany przez kompozytorów francuskich (np. Camille Saint-Saëns). Zastępuje wtedy kontrafagot, który przewyższa czystością dźwięku i możliwościami technicznymi.

Źródła/Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6