Serhij Kandaurow
| Serhij Kandaurow | ||
| Imię i nazwisko | Serhij Wiktorowicz Kandaurow | |
| Data i miejsce urodzenia |
2 grudnia 1972 Żeleznogorsk, Rosyjska FSRR  |
|
| Pozycja | pomocnik/napastnik | |
| Wzrost | 175 cm | |
| Masa ciała | 76 kg | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| 1989 | Metalist Charków | |
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1990–1993 1993–1997 1997–2001 2002 2002–2003 2003–2004 2004–2006 |
Metalist Charków Maccabi Hajfa SL Benfica Metalist Charków FC Aszdod Salgueiros Porto Helios Charków |
35 (3) 84 (29) 67 (12) 10 (0) 20 (1) 3 (0) 47 (28) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1989 1992–2000 |
 ZSRR U-18 Ukraina |
? (?) 6 (0) |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 2007–2008 2009–2010 |
Arsenał Charków Helios Charków |
|
Serhij Wiktorowicz Kandaurow, ukr. Сергій Вікторович Кандауров, ros. Сергей Викторович Кандауров, Siergiej Wiktorowicz Kandaurow (ur. 2 grudnia 1972 w Żeleznogorsku, w obwodzie kurskim, Rosyjska FSRR) – ukraiński piłkarz pochodzenia rosyjskiego, grający na pozycji pomocnika, a wcześniej napastnika, reprezentant Ukrainy, trener piłkarski.
Spis treści |
Kariera piłkarska [edytuj]
Kariera klubowa [edytuj]
W 1990 debiutował w podstawowym składzie Metalista Charków. W 1993 razem z Romanem Pecem został zaproszony do izraelskiego klubu Maccabi Hajfa. W 1997 za 1 mln dolarów przeniósł się do portugalskiej Benfiki. Latem 2001 podpisał kontrakt z angielskim klubem Aston Villa F.C., ale Prezes nie zaakceptował go i Kandaurow został bez klubu. Był zmuszony podtrzymywać formę sportową w klubach Leeds United A.F.C., Birmingham City F.C. i Everton F.C.. Wiosną 2002 powrócił do Metalista, ale już latem ponownie wyjechał za granicę, gdzie bronił barw izraelskiej drużyny FC Aszdod oraz portugalskiej Salgueiros Porto. Karierę piłkarską zakończył w zespole Helios Charków, w którym pełnił funkcje kapitana[1].
Kariera reprezentacyjna [edytuj]
26 sierpnia 1992 debiutował w drużynie narodowej Ukrainy w przegranym 1:2 meczu towarzyskim z Węgrami. Łącznie rozegrał 6 gier reprezentacyjnych. Wcześniej występował w młodzieżowej reprezentacji ZSRR.
Kariera trenerska [edytuj]
Po zakończeniu kariery zawodniczej trenował Arsenał Charków. W kwietniu 2009 objął stanowisko głównego trenera Heliosa Charków[2], w którym pracował do końca września 2010[3].
Sukcesy i odznaczenia [edytuj]
Sukcesy klubowe [edytuj]
- finalista Pucharu Ukrainy: 1992
- mistrz Izraela: 1994
- wicemistrz Izraela: 1995, 1996
- zdobywca Pucharu Izraela: 1995
- brązowy medalista Mistrzostw Portugalii: 1999
Sukcesy reprezentacyjne [edytuj]
- mistrz Europy U-18: 1989
Sukcesy indywidualne [edytuj]
- najlepszy legionista roku w Izraelu: 1995
- wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy roku Ukrainy: 1999 (nr 2)
Odznaczenia [edytuj]
- nagrodzony tytułem Mistrza Sportu ZSRR: 1990
