Metalist Charków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Metalist Charków
ФК «Металіст» Харків
Metalist Charków
Pełna nazwa Futbolowy Klub
Metalist Charków
Przydomek жовто-сині (żółto-niebieskie)
Barwy żółto-niebieskie
Data założenia 1925
Liga Premier Liha
Puchar Ukrainy
Liga Europy UEFA
Adres ul.Plechanowska 65
61001 Charków
Stadion Stadion Metalist
Prezes Ukraina Serhij Kurczenko
Trener Ukraina Ihor Rachajew (p.o.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Metalist Charków (ukr. Футбольний клуб «Металіст» Харків, Futbolnyj Kłub "Metalist" Charkiw) – ukraiński klub piłkarski z siedzibą w Charkowie. Założony w roku 1925 jako ChPZ Charków.

Występuje w rozgrywkach ukraińskiej Premier Lihi.

W latach 2006-2009 zawodnikiem tego klubu był reprezentant Polski Seweryn Gancarczyk.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Chronologia nazw[edytuj | edytuj kod]

  • 19251943: ChPZ Charków (ukr. ХПЗ (Харківський паровозобудівний завод) Харків)
  • 19441949: Dzerżyneć Charków (ukr. «Дзержинець» Харків)
  • 19491966: Awanhard Charków (ukr. «Авангард» Харків)
  • 1967—...: Metalist Charków (ukr. «Металіст» Харків)

ZSRR[edytuj | edytuj kod]

Klub powstał w grudniu 1925 roku[1] przy Charkowskim Zakładzie Budowy Lokomotyw, dlatego nazywał się ChPZ Charków . Już rok później zdobył mistrzostwo Charkowa.

W 1936 zespół startował w rozgrywkach Pucharu ZSRR.

Po II wojnie światowej w 1947 roku już jako Dzerżyneć Charków debiutował w Drugiej Grupie, ukraińskiej strefie Mistrzostw ZSRR, w której zajął 9 miejsce. Od 1949 roku klub nazywał się Awanhard Charków. W roku 1959 klub awansował do Klasy A. W 1963 po kolejnej reformie systemu lig ZSRR okazał się w niższej Drugiej Grupie A.

Dopiero w roku 1967 klub otrzymał nazwę Metalist Charków. W 1973 klub zajął przedostatnie 19 miejsce w Pierwszej Lidze i spadł do Drugiej Ligi. W 1975 na rok powrócił do Pierwszej Ligi, jednak nie potrafił utrzymać się w niej.

Dopiero od 1979 roku klub ponownie występuje w Pierwszej Lidze. W 1981 klub zajął pierwsze miejsce i awansował do Wyższej Ligi, w której występował do 1991.

W 1983 roku Metalist Charków dotarł do finału Pucharu ZSRR, gdzie uległ Szachtarowi Donieck. Pięć lat później sięgnął po swój największy sukces - Puchar ZSRR (po pokonaniu Torpedo Moskwa 2:0). W ostatnim sezonie w ZSRR (1991), Metalist grał w najwyższej lidze.

Ukraina[edytuj | edytuj kod]

Klub został przydzielony do Ukraińskiej Wyższej Ligi. Od 1992 roku, gdy wystartowała liga ukraińska Metalist opuścił w niej 5 sezonów, grając na zapleczu ekstraklasy w latach 1994-98 i 2003/04. Na początku XXI wieku w klub zainwestował człowiek z pierwszej dziesiątki najbogatszych Ukraińców - Ołeksandr Jarosławski. W 2004 został wybrany jego honorowym prezesem. Dzięki temu od 2006 roku Metalist jest w czołówce ligi. W sezonie 2006/07 klub stanął po raz pierwszy na podium mistrzostw Ukrainy, zajmując 3 miejsce w lidze. Ten sukces został powtórzony i w następnym sezonie 2007/08. W kolejnych sezonach 2008/09, 2009/10, 2010/11 oraz 2011/12 klub również uzyskiwał trzecią lokatę. Podczas przerwy zimowej sezonu 2012/13 klub opuścił jego prezes i nowym sponsorem została grupa kompanii "GazUkraina"[2]. 7 lutego 2013 roku na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy klubu Metalist obrano nowego Prezesa klubu - Pana Serhija Kurczenka[3]. Sezon 2012/13 był najlepszy w historii. Klub zdobył wicemistrzostwo Ukrainy, rozdzielając tym samym w tabeli dwa największe kluby tego kraju Szachtar Donieck i Dynamo Kijów co dało im prawo udziału w eliminacjach do Ligi Mistrzów UEFA. Jednak okazało się że klub został zamieszany w aferę korupcyjną. Chodziło o mecz przeciwko zespołowi Karpaty Lwów w kwietniu 2008 roku. W związku z tym UEFA 14 sierpnia 2013 podjęła decyzję o wykluczeniu Metalistu Charków z eliminacji Ligi Mistrzów. W związku z powyższym klub odwołał się od decyzji do Sportowego Sądu Arbitrażowego przy Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim, jednak odwołanie zostało odrzucone 16 sierpnia 2013. Dodatkowo klub został pozbawiony 3. miejsca w mistrzostwach Ukrainy w sezonie 2007/2008.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Trofea międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

FIFA Logo(2010).svg Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 31-05-2012)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
UEFA Cup (adjusted).png
Puchar UEFA/ Liga Europy
zdobywca 0
finalista 0
1/4 finału 1 2011/12
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 0
finalista 0
II runda
(1/8 finału)
1 1988/89

Trofea krajowe[edytuj | edytuj kod]

Ukraina
Ukraina Zdobyte trofea w rozgrywkach Ukrainy
(Stan na 31-05-2012)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)


Logo of Football Federation of Ukraine.svg
Mistrzostwo
I miejsce 0
II miejsce 1 2013
III miejsce 5 2007, 2008*, 2009, 2010, 2011, 2012
2008 Ukrainian Cup.jpg
Puchar
zdobywca 0
finalista 1 1992

II liga
I miejsce 0
II miejsce 1 2004
III miejsce 1 1998
ZSRR
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Zdobyte trofea w rozgrywkach ZSRR
(Stan na 1-01-1992)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)


URSS Top League.png
Mistrzostwo
I miejsce 0
II miejsce 0
III miejsce 0
6 miejsce 1 1961

Puchar
zdobywca 1 1988
finalista 1 1983
Supercup.png
Superpuchar
zdobywca 0
finalista 1 1989
Supercup.png
Puchar Ligi
zdobywca 0
finalista 1 1987

II liga
I miejsce 1 1981
II miejsce 1 1968 (2 grupa)
III miejsce 4 1957 (1 grupa), 1959 (2 grupa), 1965, 1969 (3 grupa)

* został pozbawiony 3 miejsca zgodnie z decyzją Sportowego Sądu Arbitrażowego w Lozannie od 2.08.2013 [4].

Inne trofea[edytuj | edytuj kod]

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Od 1926 roku klub rozgrywa swoje mecze domowe na stadionie Metalist (do 1967 nazywał się Traktor, a potem Dzierżyniec), który po rekonstrukcji na Euro 2012 może pomieścić 38 633 widzów i ma wymiary 105 x 68 metrów.

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 11.03.2014[5]
Nr Poz. Piłkarz
3 OB Argentyna Cristian Villagra
4 OB Ukraina Andrij Berezowczuk
5 PO Ukraina Ołeh Szełajew
8 PO Ukraina Edmar
10 PO Brazylia Cleiton Xavier
13 OB Brazylia Rodrigo Moledo
14 NA Ukraina Wołodymyr Homeniuk (wypożyczony z Arsenału Kijów)
15 PO Argentyna Alejandro Gómez
16 OB Ukraina Denys Barwinko
17 OB Ukraina Serhij Pszenycznych
19 PO Argentyna Juan Manuel Torres
20 OB Brazylia Márcio Azevedo
21 PO Ukraina Andrij Bohdanow
23 PO Argentyna Sebastián Blanco
Nr Poz. Piłkarz
24 PO Nigeria Ayila Yussuf (wypożyczony z Dynama Kijów)
25 PO Brazylia Marlos
29 BR Ukraina Ołeksandr Horiainow
30 OB Senegal Papa Gueye (kapitan)
32 PO Ukraina Ołeh Krasnopiorow
35 BR Ukraina Bohdan Szust
36 PO Ukraina Władysław Krajew
46 NA Ukraina Artem Radczenko
62 OB Ukraina Wołodymyr Szopin
77 PO Ukraina Pawło Ksionz (wypożyczony z Karpat Lwów)
81 BR Ukraina Vladimir Dišljenković
88 PO Ukraina Ołeksandr Nojok
99 BR Ukraina Ihor Szuchowcew

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
NA Argentyna Jonathan Cristaldo (wypożyczony do Bologna FC)
BR Ukraina Artur Denczuk (wypożyczony do PFK Sumy)
PO Ukraina Dmytro Jeremenko (wypożyczony do Bohemians 1905)
PO Ukraina Jewhen Łozowy (wypożyczony do Heliosu Charków)
OB Ukraina Andrij Oberemko (wypożyczony do Illicziwca Mariupol)
PO Argentyna José Ernesto Sosa (wypożyczony do Atletico Madryd)
7 NA Brazylia Diego Souza (wypożyczony do Vasco da Gama)
PO Ukraina Wjaczesław Szarpar (wypożyczony do Howerły Użhorod)
OB Argentyna Marco Torsiglieri (wypożyczony do UD Almeria)
NA Brazylia Willian (wypożyczony do Cruzeiro)

Trenerzy od lat 40.[edytuj | edytuj kod]

Lista do uzupełnienia

...

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Jubileuszowe bramki w Wyszczej Lidze Ukrainy[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]