Shih tzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Shih Tzu)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Shih tzu
Shih-tzu-Fibi.jpg
Shih tzu
Inne nazwy Shi tsu Shi-Tzu Szi-cu
Chrysanthemum Dog
Kraj patronacki Wielka Brytania
Kraj pochodzenia Tybet
Wymiary
Wysokość 23–27 cm
Masa 4,5–9 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 5,
nr wzorca 208
AKC Toy
ANKC Grupa 7 (Non-Sporting)
CKC Grupa 6 – Non-Sporting
KC(UK) Utility
NZKC Non-sporting
Wzorce rasy
AKC ANKC KC(UK) NZKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Shih tzu – jedna z ras psa, należąca do grupy psów do towarzystwa[1], zaklasyfikowana do sekcji psów tybetańskich. Typ jamnikowaty[2]. Nie podlega próbom pracy[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Istniały teorie, według których shih tzu powstał ze skrzyżowania pekińczyka z lhasa apso, jednakże analizy DNA wskazują, że shih tzu jest znacznie starszą rasą. Nazwa „shih tzu” pochodzi z języka chińskiego i oznacza dosłownie „lwi pies” (chin. upr. 狮子狗, chin. trad. 獅子狗, pinyin shīzi gǒu)[4].

Do Europy (Wielka Brytania) trafił w latach trzydziestych XX wieku, jako podarunek.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Szczenię rasy shih tzu

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Włos u shih tzu jest długi, miękki i po wyczesaniu łatwy do usunięcia. Występuje w różnych kolorach: włączając biały, beżowy, tricolor i – czasem – czarny. Charakterystyczny dla rasy jest przodozgryz.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Shih tzu jest psem niezależnym, inteligentnym, towarzyskim i wesołym. Nie przejawia skłonności do włóczęgostwa. Nadaje się do hodowania w rodzinie z dziećmi, toleruje inne zwierzęta domowe, a jego charakter przeważnie dostosowuje się do trybu życia rodziny. Lubi spacery i zabawy ruchowe z udziałem innych domowników.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Pielęgnacja włosa jest wymagana. Aby uniknąć jej skołtunienia, musi być czesana codziennie. Oczy i uszy wymagają starannej pielęgnacji, czasami nawet z użyciem medykamentów. Może być także wymagane codzienne przemywanie oczu specjalistycznymi środkami dla psów. Przeciętna długość życia psów rasy shih tzu to ok. 15–20 lat.

Choroby, na które jest podatna rasa[edytuj | edytuj kod]

  • Autoimmunologiczne zapalenie tarczycy – w przebiegu tej choroby dochodzi do zniszczenia gruczołu tarczowego (tarczycy) przez autoprzeciwciała, wytwarzane w organizmie zwierzęcia. Objawy to wypadanie włosa, sucha, łuskowata skóra i utrata wagi. Choroba ta uwarunkowana jest genetycznie.
  • Entropium – jest to podwinięcie brzegu powiek, powodujący drażnienie przez rzęsy gałki ocznej. Zazwyczaj jest to cecha wrodzona i wymaga interwencji chirurgicznej.
  • Niedoczynność nadnerczy – objawy to osowiałość, osłabienie, suchość i wypadanie włosa, z czasem dochodzi do odwodnienia organizmu i upośledzenia czynności nerek.
  • Niedrożność kanalika łzowego – skutkiem tego schorzenia jest bezustanne wyciekanie łez z oczu, powodując zacieki.
  • Choroby serca – niedorozwój zastawki trójdzielnej. Objawami są: apatia, brak apetytu i utrata wagi, ponadto szmery w sercu. Prowadzi do śmierci z wyniszczenia i osłabienia.
  • Niewydolność nerek – choroba specyficzna dla shih tzu. Spowodowana jest niedostatecznym rozwojem tkanki miąższowej nerek. Objawy występujące już u szczeniąt to nadmierne picie i częste oddawanie moczu. Rokowanie jest niepomyślne, choroba często prowadzi do śmierci.
  • Udar cieplny – zagraża wszystkim psom o krótkich pyskach.
  • Zwężenie nozdrzy – jest to uwarunkowana genetycznie, wrodzona wada u shih tzu. W cięższych przypadkach widoczna już po urodzeniu i połączona z deformacją nosa. Szczeniak nie jest w stanie oddychać przez nos, nie ssie i ciągle piszczy. Istnieje konieczność karmienia go sondą i trzymania w cieple, w ciągu mniej więcej dwóch tygodni zagrożenie dla życia mija, a nos wraca do prawie prawidłowego kształtu po kilku miesiącach. Pies ma jednak stałe trudności z oddychaniem.
  • Zespół Cushinga – połączenie niektórych objawów powyższych chorób.

Przypisy

  1. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 181.
  2. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 174.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 346.
  4. Shih tzu (ang.). britannica.com. [dostęp 2010-12-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.