Slow Food
Slow Food - organizacja i jednocześnie ruch społeczny skupiający osoby zainteresowane ochroną tradycyjnej kuchni różnych regionów świata i związanych z tym upraw rolnych i nasion, zwierząt hodowlanych i metod prowadzenia gospodarstw, charakterystycznych dla tych regionów.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Organizacja założona została w 1986 roku przez Carlo Petriniego w USA jako opór przeciwko rosnącej popularności barów fast food (mówi się, iż decyzja zapadła po tym, jak sieć McDonald's otworzyła lokal w zabytkowej części Rzymu), ale wkrótce rozprzestrzeniła się na 50 krajów i obecnie zrzesza ponad 80 tys. członków. Siedzibą organizacji jest miejscowość Bra w Piemoncie, we Włoszech, gdzie pracuje około 100 osób, zaś lokalnymi oddziałami Slow Food na całym świecie kieruje dodatkowo 800 wolontariuszy.
Obecnie ruch ten opisuje siebie samego jako ekogastronomiczna frakcja w ruchu ekologicznym, chociaż wielu mówi również o kulinarnym skrzydle ruchu alterglobalistów. Jednym z jego najważniejszych haseł jest "Obrona prawa do smaku!"[1].
Od czasu do czasu Slow Food dokonuje bezpośrednich interwencji w transakcje rynkowe, na przykład chroniąc cztery tradycyjne rasy indyków amerykańskich poprzez zakup 4000 jaj i zlecenie wyhodowania z nich dorosłych zwierząt, które następnie trafiły na rynek.
[edytuj] Program
Głównymi punktami programu ruchu Slow Food są:
- Ochrona i promocja lokalnych i tradycyjnych sposobów produkcji żywności oraz jej producentów.
- Promowanie kultury spożywania żywności, czyli celebrowania i delektowania się posiłkami zamiast szybkiego napełniania żołądków, zgodnie z zasadą "jeść dla przyjemności, a nie odżywiać się".
- Kupowanie żywności ze źródeł lokalnych, wytworzonej z użyciem tradycyjnych receptur i metod wytwarzania, wymagających czasu i odpowiedniego nakładu pracy.
- Organizowanie
- banków nasion w celu zachowanie naturalnej różnorodności upraw,
- niewielkich wytwórni żywności, zwłaszcza szybkopsującej się (np. rzeźnie),
- obchodów dni lokalnej kuchni dla chronionych regionów produkcyjnych.
- Edukacja
- konsumentów o ukrytym ryzyku spożywania fast food,
- lokalnych społeczności o ukrytym ryzyku agrobiznesu i farm przemysłowych,
- o ryzyku upraw monokulturowych i opieraniu się na zbyt jednolitych genetycznie źródłach upraw,
- także poprzez naukę ogrodnictwa, zwłaszcza wśród studentów i więźniów.
- Lobbing
- na rzecz zmian w polityce rolnej, mających na celu wsparcie dla farm organicznych,
- przeciw genetycznym modyfikacjom żywności,
- przeciw używaniu pestycydów,
- różnorodne programy polityczne wspierające rodzinne farmy.
[edytuj] Uniwersytet Nauk Gastronomicznych
Od października 2004 roku działa Uniwersytet Nauk Gastronomicznych w Pollenzo, w Piemoncie. Czołowymi postaciami zaangażowanymi w to przedsięwzięcie są Carlo Petrini i Massimo Montanari, których celem jest promowanie świadomości dobrej żywności i prawidłowego odżywiania się.
[edytuj] Arka Smaku
W XX wieku w Europie zanikło 75% produktów spożywczych (warzyw, owoców, zbóż, odmian żywca)[potrzebne źródło]. W tym samym okresie w Ameryce spotkało to aż 93% produktów. Stąd też organizacja powołała program odbudowy bioróżnorodności, nazwany Arką Smaku. Tak jak na Arce Noego mają się znaleźć w nim zagrożone zagładą rośliny i zwierzęta, a także gotowe produkty spożywcze. We Włoszech jego prowadzeniem zajmuje się 196 lokalnych ośrodków, w pozostałych krajach świata - 65. Wśród chronionych polskich produktów znajdują się:
- żyjąca tylko w Małopolsce czerwona krowa, będąca pod opieką ojców cystersów ze Szczyrzycu,
- oscypki produkowane przez baców,
- miody pitne Macieja Jarosa.
W innych krajach opieką objęte są m.in.: wanilia (Madagaskar), olej arganowy (Maroko), ziemniaki andyjskie (Peru), kury znoszące wyłącznie niebieskie jaja (Chile), kawa huehuetenango (Gwatemala), śliwki slatko (Bośnia i Hercegowina), ser z mleka jaków (Tybet), czarna świnia gaskońska (Francja), czarna fasola tolosa (Hiszpania), ser cheddar z hrabstwa Somerset w Anglii.
[edytuj] Rekomendacje
Restauracje serwujące dania z produktów regionalnych, po przejściu procesu weryfikacyjnego, mogą otrzymać rekomendację Slow Food[2]. Rekomendację taką w Polsce posiadają obecnie (2013) cztery restauracje:
- Romantyczność w Ostródzie (SPA Irena Eris),
- Hugo w Poznaniu[3],
- Park Hotel w Szczecinie[4],
- Atelier Amaro w Warszawie[5].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Slowfood Polska
- ↑ Slowfood.pl
- ↑ Slow Food
- ↑ Gazeta Szczecin
- ↑ Elżbieta Podolska, Hugo - pierwsza poznańska restauracja dostaje specjalną rekomendację Slow Foodu, w: Głos Wielkopolski, 4.4.2013, s.6
[edytuj] Bibliografia
- Gina Mallet: Ostatnia szansa, żeby dobrze zjeść. Warszawa: Wydawnictwo Książkowe Twój Styl, 2006, s. 135-137. ISBN 83-7163-420-X.