Slow Food

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Slow Food - organizacja i jednocześnie ruch społeczny skupiający osoby zainteresowane ochroną tradycyjnej kuchni różnych regionów świata i związanych z tym upraw rolnych i nasion, zwierząt hodowlanych i metod prowadzenia gospodarstw, charakterystycznych dla tych regionów.

SlowFoodThera06676.JPG

Historia[edytuj | edytuj kod]

Organizacja założona została w 1986 przez krytyka kulinarnego Carlo Petriniego we Włoszech jako opór przeciwko rosnącej popularności barów fast food (decyzja o powstaniu zapadła po otworzeniu przez sieć McDonald's lokalu w zabytkowej części Rzymu, w pobliżu Hiszpańskich Schodów), ale wkrótce rozprzestrzeniła się na 50 krajów i obecnie zrzesza ponad 80 tys. członków. Siedzibą organizacji jest miejscowość Bra w Piemoncie, we Włoszech, gdzie pracuje około 100 osób, zaś lokalnymi oddziałami Slow Food na całym świecie kieruje dodatkowo 800 wolontariuszy.

Obecnie ruch ten opisuje siebie samego jako ekogastronomiczna frakcja w ruchu ekologicznym, chociaż wielu mówi również o kulinarnym skrzydle ruchu alterglobalistów. Jednym z jego najważniejszych haseł jest "Obrona prawa do smaku!"[1].

Od czasu do czasu Slow Food dokonuje bezpośrednich interwencji w transakcje rynkowe, na przykład chroniąc cztery tradycyjne rasy indyków amerykańskich (narragansett, jersey buff, standard bronze, bourbon red) poprzez zakup 4000 jaj i zlecenie wyhodowania z nich dorosłych zwierząt, które następnie trafiły na rynek.

Program[edytuj | edytuj kod]

Głównymi punktami programu ruchu Slow Food są:

  • Ochrona i promocja lokalnych i tradycyjnych sposobów produkcji żywności (przepisów i receptur) oraz jej producentów.
  • Promowanie kultury spożywania żywności, czyli celebrowania i delektowania się posiłkami zamiast szybkiego napełniania żołądków, zgodnie z zasadą „jeść dla przyjemności, a nie odżywiać się”.
  • Kupowanie świeżej żywności ze źródeł lokalnych, wytworzonej z użyciem tradycyjnych receptur i metod wytwarzania, wymagających czasu i odpowiedniego nakładu pracy.
  • Organizowanie
    • banków nasion w celu zachowanie naturalnej różnorodności upraw,
    • niewielkich wytwórni żywności, zwłaszcza szybko psującej się (np. rzeźnie),
    • obchodów dni lokalnej kuchni dla chronionych regionów produkcyjnych.
  • Edukacja
  • Lobbing
    • na rzecz zmian w polityce rolnej, mających na celu wsparcie dla farm organicznych,
    • przeciw genetycznym modyfikacjom żywności,
    • przeciw używaniu pestycydów,
    • różnorodne programy polityczne wspierające rodzinne farmy.

Uniwersytet Nauk Gastronomicznych[edytuj | edytuj kod]

Od października 2004 działa Uniwersytet Nauk Gastronomicznych w Pollenzo, w Piemoncie. Czołowymi postaciami zaangażowanymi w to przedsięwzięcie są Carlo Petrini i Massimo Montanari, których celem jest promowanie świadomości dobrej żywności i prawidłowego odżywiania się.

Arka Smaku[edytuj | edytuj kod]

W XX wieku w Europie zanikło 75% produktów spożywczych (warzyw, owoców, zbóż, odmian żywca)[potrzebne źródło]. W tym samym okresie w Ameryce spotkało to aż 93% produktów. Stąd też organizacja powołała program odbudowy bioróżnorodności, nazwany Arką Smaku. Tak jak na Arce Noego mają się znaleźć w nim zagrożone zagładą rośliny i zwierzęta, a także gotowe produkty spożywcze. We Włoszech jego prowadzeniem zajmuje się 196 lokalnych ośrodków, w pozostałych krajach świata - 65. Wśród chronionych polskich produktów znajdują się:

W innych krajach opieką objęte są m.in.: wanilia (Madagaskar), olej arganowy (Maroko), ziemniaki andyjskie (Peru), kury znoszące wyłącznie niebieskie jaja (Chile), kawa huehuetenango (Gwatemala), śliwki slatko (Bośnia i Hercegowina), jabłka firiki i nasączony oliwą ser ladotiri z Grecji, ser z mleka jaków (Tybet), śliwki pardignone, ser kozi Brousse du Rove, czarna świnia gaskońska (Francja), czarna fasola tolosa (Hiszpania), ser cheddar z hrabstwa Somerset w Anglii. W samych Włoszech udało się ocalić 130 ginących wyrobów delikatesowych, takich jak soczewica z Abruzji, ziemniaki z Ligurii, czarny seler z Trevi, wezuwiańskie morele i fioletowe szparagi z Albengi.

Rekomendacje[edytuj | edytuj kod]

Restauracje serwujące dania z produktów regionalnych, po przejściu procesu weryfikacyjnego, mogą otrzymać rekomendację Slow Food[2]. Rekomendację taką w Polsce posiadają obecnie (2013) cztery restauracje:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Slowfood Polska
  2. Slowfood.pl
  3. Slow Food
  4. Gazeta Szczecin
  5. Elżbieta Podolska, Hugo - pierwsza poznańska restauracja dostaje specjalną rekomendację Slow Foodu, w: Głos Wielkopolski, 4.4.2013, s.6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Gina Mallet: Ostatnia szansa, żeby dobrze zjeść. Warszawa: Wydawnictwo Książkowe Twój Styl, 2006, s. 135-137. ISBN 83-7163-420-X.
  2. Carl Honoré: Pochwała powolności. Warszawa: Drzewo Babel, 2011. ISBN 978-83-89933-23-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]