Sony CDP-101

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SONY CDP-101

Odtwarzacz CD Sony CDP-101 był pierwszym urządzeniem tego typu na rynku konsumenckim. Jego premiera miała miejsce 1 października 1982 roku. Cena w dniu premiery na rynku japońskim wynosiła 168 000 jenów. Firma Sony wyprzedziła o miesiąc korporację Royal Philips Electronics, która wprowadziła na rynek swój pierwszy konsumencki odtwarzacz CD, Philips CD-100, 1 listopada 1982. Odtwarzacz ten na początku swej rynkowej kariery dostępny był tylko w Europie i Japonii. Pierwsze egzemplarze trafiły na rynek USA dopiero na początku 1983 roku. Ostatnie egzemplarze opuściły fabrykę Sony na początku 1985 roku. Do dnia dzisiejszego zachowało się wiele w pełni sprawnych tych urządzeń. Wbrew krążącym w Internecie opiniom, urządzenie to zapewniało pełną obsługę standardu CD-Audio (Red Book), włącznie z demodulacją EFM, detekcją i korekcją błędów CIRC oraz pełnym, szesnastobitowym, przetwarzaniem sygnału. Urządzenie to uważa się za protoplastę linii odtwarzaczy CD ESprit.

Parametry techniczne[edytuj | edytuj kod]

Pilot RM-101

Opis konstrukcyjny[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze CDP-101

W momencie debiutu rynkowego CDP-101 był najbardziej skomplikowanym urządzeniem powszechnego użytku na świecie[potrzebne źródło]. Odtwarzacz zawiera trzy mikroprocesory, cztery układy scalone wysokiej skali integracji (LSI), specjalizowany monolityczny przetwornik 16 bitowy oraz znaczną ilość elementarnych układów scalonych zarówno analogowych jak i cyfrowych. Zespół głowicy KSS-100A zbudowano w oparciu o półprzewodnikowy emiter i matrycowy detektor wiązki laserowej. Blok serwosterowania zrealizowano w głównej mierze na elementarnych wzmacniaczach operacyjnych. Ponieważ urządzenie nie realizowało funkcji oversamplingu i filtrowania cyfrowego wyposażone zostało w precyzyjne filtry kwarcowe firmy Murata usuwające pozostałości po konwersji cyfrowo-analogowej. Do napędu płyty CD użyto precyzyjnego, bezszczotkowego silnika synchronicznego sterowanego czujnikami hallotronowymi, który jest praktycznie niezniszczalny. Urządzenie zawiera także 26-pinowy port wyjściowy, oznaczony przez producenta Accessory Connector. Pierwotnie miał on służyć do podłączenia zewnętrznych dodatkowych modułów realizujących wyświetlanie grafiki z płyt CD. Pomysł ten został jednak porzucony i nowocześniejsze wersie odtwarzaczy tej firmy zostały tego złącza pozbawione. Innym rozwiązaniem zastosowanym w tym urządzeniu jest system Anti Shock, który pojawił się w urządzeniach konkurencji dopiero po wielu latach.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Nazwa urządzenia została podobno wybrana ze względu na jej interpretację binarną. W standardzie kodowania PCM przyjętym w płytach CD-Audio wartość 101 odpowiada cyfrze 5, która to z kolei jest w Japonii szczęśliwym numerem.
  • Premierze urządzenia towarzyszyła też pierwsza płyta CD. Był to wznowiony album 52nd Street Billy'ego Joela[potrzebne źródło].
  • Urządzenie nie posiada przycisku STOP. Zamiennikiem funkcji STOP jest RESET, który według instrukcji obsługi ma za zadanie ustawić mechanizm i elektronikę urządzenia w pozycji spoczynkowej.
  • Wczesne wersje tego odtwarzacza posiadały nieco inny wyświetlacz VFD. Starsze wersje posiadały indykator dysku w postaci dużej czerwonej ikony z wpisanym czarnym napisem DISC, nowsze wersje posiadały jedynie sam czerwony napis. Delikatne różnice występowały też w obudowie – starsze wersje posiadały dodatkowo malowaną białą ramkę w okienku odbiornika podczerwieni.
  • Ponieważ urządzenie miało cechy konstrukcji prototypowej producent nie ustrzegł się kilku błędów. Jednym z nich było użycie niewydolnych układów scalonych Sanyo STK6922 odpowiedzialnych za sterowanie optyką lasera, które nie wytrzymywały obciążenia i ulegały częstym awariom. Po kilku miesiącach od podjęcia masowej produkcji odtwarzacza zamieniono te układy na BX1201 opracowane przez inżynierów Sony.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]