Specjalna Strefa Ekonomiczna Rajin-Sonbong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Specjalna Strefa Ekonomiczna Rajin-Sonbong
Nazwa koreańska
Hangul 나진선봉 경제특구
Hancha 羅津先鋒經濟特區
Transkrypcje języka koreańskiego
poprawiona Rajin-Seonbong Gyeongje Teukgu
MCR Rajin-Sŏnbong Kyŏngche T'ŭkku

Specjalna Strefa Ekonomiczna Rajin-Sonbong – obejmująca obszar 746 km²[1] specjalna strefa ekonomiczna w Korei Północnej, przy granicy z Chinami i Rosją. Została utworzona w 1991 roku[2], celem przyciągnięcia do kraju stabilnej waluty zagranicznej[3]. Jej stolicą jest miasto Rasŏn, które po utworzeniu SSE wydzielono w 1993 roku z prowincji Hamgyŏng Północny. Nadano mu status miasta administrowanego bezpośrednio przez rząd[4].

SSE Rajin-Sonbong jest odgrodzona od reszty kraju płotem o długości kilkudziesięciu kilometrów, z drutem kolczastym znajdującym się pod napięciem[5]. Budowę tej zapory, wzniesionej w 1995 roku, sfinansował południowokoreański biznesmen Roh Jeong-ho, w zamian za kontrakt na zagospodarowanie w przeciągu dwóch lat terenu o powierzchni 33 000 m². Władze północnokoreańskie nieustannie, za pomocą coraz to nowych przepisów, utrudniały Rohowi rozpoczęcie własnej działalności w Rajin-Sonbong i po zakończeniu budowy ogrodzenia w 1997 roku zerwały umowę pod pretekstem niedotrzymania uzgodnionego terminu[6].

Choć według oficjalnych danych północnokoreańskich od 1996 roku strefa przyciągnęła rzekomo inwestycje o wartości ponad 300 mln USD i stanowi dogodne miejsce lokaty kapitału[7], w rzeczywistości zagraniczni biznesmeni – głównie Chińczycy – na szerszą skalę inwestują tam dopiero od 2010 roku[2] i muszą borykać się z wieloma trudnościami, m.in. celnymi oraz nieustannymi kontrolami tamtejszych specsłużb[3]. Choć północnokoreańskie władze zachwalają bliskość dużych szlaków transportowych[7], de facto strefa jest pozbawiona dobrej komunikacji ze światem zewnętrznym[3]. Inwestycje w tym kierunku nastąpiły dopiero w ostatnich latach: w 2010 roku wyremontowano graniczny most z Chinami na rzece Tumen[8], a w maju 2011 roku podjęto decyzję o budowie nowoczesnych dróg mających połączyć ją z chińskim Hunchun[9].

W 2010 roku w strefie powstała pierwsza w Korei Północnej firma typu joint-venture z udziałem kapitału południowokoreańskiego (wcześniej przedsiębiorstwa z Korei Południowej poza Obszarem Przemysłowym Kaesŏng nie mogły inwestować w KRLD)[10]. W maju 2011 roku władze północnokoreańskie zezwoliły na stałe wjazdy chińskich turystów do strefy[11]. W sierpniu 2011 roku w strefie odbyły się czterodniowe targi międzynarodowe[12].

Przypisy

  1. North Korea may want to close down the joint China economic zone (ang.). chinaeconomicreview.com, 2008-12-18. [dostęp 2011-06-19].
  2. 2,0 2,1 Nicolas Levi: Co oznaczają specjalne strefy ekonomiczne Korei Północnej? (pol.). polska-azja.pl, 2001-06-09. [dostęp 2011-06-19].
  3. 3,0 3,1 3,2 Chińskie firmy w Rajin-Sonbong (pol.). northkorea.pl, 2011-02-26. [dostęp 2011-06-19].
  4. Park In Ho: Rason Needs Big Changes to Succeed (ang.). dailynk.com, 2010-01-06. [dostęp 2011-06-19].
  5. Rajin SEZ electrified perimeter on Google Earth (ang.). nkeconwatch.com. [dostęp 2011-06-19].
  6. How N.Korea's Double Dealing Ruined a S.Korean Businessman (ang.). english.chosun.com, 2010-05-13. [dostęp 2011-06-19].
  7. 7,0 7,1 Inwestowanie w Korei Północnej (pol.). krld.pl. [dostęp 2011-06-19].
  8. 中国圈河—朝鲜元汀国境桥维修改造动工 (chiń.). infohc.com, 2010-03-15. [dostęp 2011-06-19].
  9. Kim Dzong Un w Chinach. Albo Kim Dzong Il... (pol.). newsweek.pl, 2011-05-20. [dostęp 2011-06-19].
  10. Vincent Li: China's Alternative Strategy for North Korea (ang.). wantchinatimes.com, 2010-12-12. [dostęp 2011-06-19].
  11. Gao Qihui: Chinese tourists can now drive to DPRK (ang.). chinadaily.com.cn, 2011-06-09. [dostęp 2011-06-19].
  12. NKorea opens int'l trade fair at economic zone (ang.). businessweek.com, 2011-08-22. [dostęp 2011-11-27].