Spostrzeganie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Postrzeganie, spostrzeganie, percepcja – odbieranie bodźców wzrokowych, słuchowych, czy czuciowych, które poddawane są obróbce i syntezie w poszczególnych częściach mózgu. Jest pierwszym etapem przetwarzania informacji, które odbierane są przez narządy zmysłów. Proces postrzegania rozpoczyna akt spostrzegania.

Skomplikowane układy bodźców odzwierciedlają fragment otaczającej rzeczywistości odbieranej przez doświadczającego (spostrzegającego) w określonym momencie.

Organizm człowieka może spostrzegać następujące cechy bodźców:

Podejście informacyjne[edytuj | edytuj kod]

W podejściu informacyjnym[1] spostrzeganie jest procesem kategoryzacji, w którym na podstawie rozpoznanych cech przedmiotu wnioskuje się czym on jest.

Jego cechy to:

  • kategorialność – istnieją reguły na podstawie których rzeczy i zjawiska są klasyfikowane jako równoważne,
  • decyzyjnośćwnioskowanie i przydzielenie do kategorii poprzez wykluczanie kolejnych hipotez,
  • reprezentacyjność – istnienie w umyśle odbicia świata – mapy poznawczej.

Przebieg procesu[edytuj | edytuj kod]

  1. prymitywna kategoryzacja – wyodrębnienie figury z tła,
  2. poszukiwanie wskazówek – szukanie cech, postawienie hipotezy,
  3. sprawdzenie dla potwierdzenia,
  4. zakończenie potwierdzania – nabycie poczucia pewności.

Spostrzeganie nie zależy od gotowości percepcyjnej.

Podejście ekologiczne[edytuj | edytuj kod]

W podejściu ekologicznym[2] , a jego funkcja to rejestrowanie tego co niezmienne (np. obiektywnego kształtu, a nie widoku przedmiotu z danej perspektywy).

Przypisy