Springer spaniel walijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Springer spaniel walijski
Welsh Springer Spaniel 1.jpg
Springer spaniel walijski
Inne nazwy Welsh Springer Spaniel
Kraj patronacki Wielka Brytania
Wymiary
Wysokość ok. 48 cm (psy),
ok. 46 cm (suki)
Klasyfikacja
FCI {{{FCI}}}
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Springer spaniel walijskirasa psów należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych. Zaklasyfikowana do sekcji płochaczy. Według FCI podlega próbom pracy[1]. Typ wyżłowaty[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Dawną różnorodną grupę psów określanych "spanielami lądowymi" podzielono na dwie grupy, ze względu na wielkość. Te większe nazwano springer spanielami (z ang. spring - płoszyć), gdyż służyły głównie do płoszenia zwierzyny dla sokolników; z momentem wprowadzenia broni palnej zaczęto od tych psów wymagać również aportowania.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa

  • głowa jest dość szeroka, stop wyraźnie zaznaczony, bruzda pomiędzy oczami.
  • oczy są ciemnoorzechowe, wadą jest widok trzeciej powieki.
  • uszy są osadzone blisko głowy, na linii oczu, zwisające.
  • tułów jest silnie umięśniony, z dobrze rozwiniętą, głęboką klatką piersiową.
  • ogon jest nisko sadzony, noszony poziomo, dobrze owłosiony, tradycyjnie - przycięty.

Szata i umaszczenie
Sierść jest odporna na niepogodę, przylegająca, nie może być szorstka. Maść jest rudo-biała.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Springer spaniel walijski to pies myśliwski, aportujący. Dzisiaj raczej wykorzystywany do towarzystwa[2]

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Springer spaniel walijski jest psem posłusznym i wiernym. Lubi towarzystwo, panicznie boi się samotności. Jest bardzo przywiązany do rodziny. Łatwo można go przestraszyć. Serdeczny i tolerancyjny wobec innych psów.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Wymaga regularnego ruchu - spaceru i wybiegania.

Sierść należy regularne rozczesywać sierść twardą szczotką ze szczeciny. Dodatkowe zabiegi potrzebne są tylko podczas linienia. Kąpać psa należy jak najrzadziej,ale regularnie kontrolować uszy. Sprawdzać, czy nie wczepiły się w nie nasiona traw i nie wystąpił stan zapalny. Włoski między palcami należy wyskubywać, a pazury regularnie przycinać[3].

Jak wszystkie psy długouche podatny jest na stany zapalne uszu[3]. Zdarzają się także przypadki dysplazji stawu biodrowego i chorób oczu[3].

Przypisy

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 325.
  2. 2,0 2,1 Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 164.
  3. 3,0 3,1 3,2 Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 106.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]