Stielgranate 41

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stielgranate 41

Stielgranate 41 - niemiecki nadkalibrowy, stabilizowany brzechwowo pocisk kumulacyjny, używany do armaty PaK 36.

Już podczas kampanii francuskiej 1940 37-milimetrowa armata PaK-36, standardowe działo przeciwpancerne Wehrmachtu często nie było w stanie przebić grubych pancerzy czołgów francuskich i brytyjskich. Podczas inwazji na ZSRR działo to okazało się niemal całkowicie bezużyteczne. Niemcy stopniowo zastępowali je działami większego kalibru, jak Pak 38, ale postanowili też zwiększyć możliwości bojowe armat 37 mm, ze względu na ich wielką liczbę w armii[1].

Działo Pak 36 z pociskiem nadkalibrowym

Opracowano więc do działa nasadkowy, nadkalibrowy pocisk kumulacyjny. Przypominał on karabinowe granaty nasadkowe. Posiadał trzon, którego trzpień wsuwał się do lufy działa, a perforowana tuleja, na której umieszczone były cztery brzechwy stabilizujące, obejmowała lufę z zewnątrz. Wystrzeliwany był za pomocą ślepego naboju, z prędkością ok. 110 m/s, co dawało zasięg ok. 800 m przy kącie strzału 25o, a ok. 180 m przy strzelaniu na wprost (kąt podniesienia 5o)[2].

Pocisk miał masę 8,6 kg (z czego na ładunek kruszący przypadało 2,42 kg), długość (z trzonem) 73,9 cm i kaliber 160 mm. Wyposażony był w dwa zapalniki, czołowy, działający przy trafieniach pod kątem prostym, i denny, detonujący przy trafieniach pod kątem ostrym[2]. Wykorzystywano zapalniki Bd Z 5130 - Bodenzünder 5130 (denny) oraz czołowe: AZ 5075 - Aufschlagzünder 5075, taki sam jak w pociskach do pancerzownicy Panzerschreck i jego ulepszoną wersję AZ 5095 - Aufschlagzünder 5095[3].

Silny ładunek i duży kaliber zapewniał przebijalność do 180 mm płyty pancernej[2], co wystarczało by pokonać dowolny czołg II wojny światowej. Ponieważ efekt kumulacyjny nie zależy od prędkości pocisku, trafienie było równie groźne z każdego dystansu. Efektywny zasięg wynosił jednak ok. 300 m, na większych dystansach pocisk był zbyt niecelny[3]. Dodatkowym utrudnieniem w użyciu Stielgranate była konieczność opuszczenia ukrycia przez ładowniczego i wyjścia przed front działa, by założyć kolejny pocisk na lufę.

Przypisy

  1. Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War. London: Barnes & Noble Books, 1998, s. 182-3. ISBN 0-7607-1022-8.
  2. 2,0 2,1 2,2 3.7 Stielgranate 41: 3.7 cm Stick Grenade (ang.). W: Catalog of Enemy Ordnance [on-line]. U.S. Office of Chief of Ordnance, 24-07-2010. [dostęp 2011-02-18].
  3. 3,0 3,1 German 3.7cm Stielgranate 41, Rodded Bomb, W.W. II (ang.). [dostęp 2011-02-18].