Studs Terkel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Studs Terkel
Terkel na wiecu w 2007 popierającym wdrożenie powszechnie dostępnej opieki zdrowotnej w USA
Terkel na wiecu w 2007 popierającym wdrożenie powszechnie dostępnej opieki zdrowotnej w USA
Imię i nazwisko Louis Terkel
Data
i miejsce urodzenia
16 maja 1912
Nowy Jork
Data
i miejsce śmierci
31 października 2008
Chicago
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Louis "Studs" Terkel (ur. 16 maja 1912 w Nowym Jorku, zm. 31 października 2008 w Chicago[1]) – amerykański autor, historyk, aktor, i dziennikarz radiowy i prasowy związany z Chicago, od 8. roku życia mieszkaniec tego miasta.

Laureat Nagrody National Book Award, znana postać międzynarodowo za publicystykę w tematach chicagowskich, szczególnie w formie zgromadzonej historii przekazanej ustnie.

Absolwent University of Chicago Law School. Laureat Nagrody im. Thomasa Mertona jak i Nagrody Pulitzera za ogólną publicystykę dokumentalną (ang.: Pulitzer Prize for General Non-Fiction).

W 1997 został nagrodzony za całokształt dorobku, otrzymując Medal of Distinguished Contribution to American Letters (Medal za wybitny wkład w literaturę amerykańską). DCAL jest nagroda przyznawaną za życiowe osiągnięcia w ramach corocznego wręczania National Book Award.

Prace Wybrane[edytuj | edytuj kod]

  • Giants of Jazz by Studs Terkel|Giants of Jazz (1957)
  • Division Street: America by Studs Terkel|Division Street: America (1967)
  • Hard Times: An Oral History of the Great Depression by Studs Terkel|Hard Times (1970)
  • Working: People Talk About What They Do All Day and How They Feel About What They Do (1974). ISBN 0394478845
  • Talking to Myself: A Memoir of My Times (1977)
  • American Dreams: Lost and Found (1983)
  • The Good War (1984)
  • Chicago (1986)
  • The Great Divide: Second Thoughts on the American Dream (1988)
  • Race: What Blacks and Whites Think and Feel About the American Obsession (1992. ISBN 978-1-56584-000-3)
  • Coming of Age: The Story of Our Century by Those Who’ve Lived It (1995)
  • My American Century (1997)
  • The Spectator: Talk About Movies and Plays With Those Who Make Them (1999)
  • Will the Circle Be Unbroken: Reflections on Death, Rebirth and Hunger for a Faith (2001)
  • Hope Dies Last: Keeping the Faith in Difficult Times (2003)
  • And They All Sang: Adventures of an Eclectic Disc Jockey (2005)
  • Touch and Go (book)|Touch and Go (2007)
  • P.S. Further Thoughts From a Lifetime of Listening

Cytaty[edytuj | edytuj kod]

  • Na temat swych urodzin w maju 1912: "Kiedy to Titatnic szedł w dół, ja wzeszłem." (ang.: ang. "As the Titanic went down, I came up...")
  • ( ang.: "I hope for peace and sanity — it's the same thing.")
  • (ang.: "I've always felt, in all my books, that there's a deep decency in the American people and a native intelligence—providing they have the facts, providing they have the information.")
  • (ang.: "With optimism, you look upon the sunny side of things. People say, 'Studs, you're an optimist.' I never said I was an optimist. I have hope because what's the alternative to hope? Despair? If you have despair, you might as well put your head in the oven.")
  • (ang.: "That's why I wrote this book: to show how these people can imbue us with hope. I read somewhere that when a person takes part in community action, his health improves. Something happens to him or to her biologically. It's like a tonic.")
  • (ang. "The older you are, the freer you are, as long as you last.") W wieku lat 95.
  • (ang.: "Take it easy, but take it.") Przez lata, jego radiowe pożegnanie na antenie lokalnego radia WFMT-FM
  • Na temat złamania biodra: (ang." "I was walking downstairs carrying a drink in one hand and a book in the other. Don't try that after 90.")[2]
  • Rozmowa z przyszłą noblistką Doris Lessing w 1969:
    • Lessing: "You do still have gangsters [in Chicago], don't you?"
    • Terkel: "Yes, but these days they're mostly in business, or politics." [3]
  • Na temat nietracenia nigdy nadziei, do Associated Press w 2003: (ang.: "A lot of people feel, 'What can I do, (it's) hopeless.' Well, through all these years there have been the people I'm talking about, whom we call activists ... who give us hope and through them we have hope.")

Przypisy

  1. Rick Kogan: Studs Terkel dies (ang.). W: Chicago Tribune [on-line]. Chicago Tribune Company, 2008-10-31. [dostęp 2008-11-01].
  2. http://blogs.suntimes.com/ebert/2008/05/how_studs_helps_me_lead_my_lif_1.html#more Roger Ebert's Journal: How Studs helps me lead my life
  3. Happy 95th, Studs! (xhtml), rogerebert.com, sekcja "People".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]