Szum biały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykładowa realizacja procesu o charakterze szumu białego
Płaskie widmo procesu szumu białego

Szum biały (próbka i) – rodzaj szumu akustycznego[1] o całkowicie płaskim widmie; nazwa wyprowadzona przez analogię do światła: światło białe to de facto szum elektromagnetyczny mieszaniny wszystkich możliwych barw o całkowicie płaskim widmie w zakresie widzialnym.

Intensywność szumu białego teoretycznie jest statycznie równomierna w całym paśmie – od zera do nieskończoności, ale w praktyce przyjmuje się do rozważań tylko pewne zakresy częstotliwości (w akustyce jest to zazwyczaj pasmo słyszalne (od kilkunastu Hz do dwudziestu kiloherców), ale przy analizowaniu innych zjawisk jest to pasmo stosowne do zakresu ich zmienności). Równomierność ta sprowadza się do tego, że na każdy herc szerokości pasma przypada taka sama moc analizowanego szumu, zatem taką samą moc ma on w zakresie od 15 do 16 Hz, co w zakresie 15 000 do 15 001 Hz.

Ludzkie ucho, odbierające bodźce w skali proporcjonalnej (logarytmicznej, a nie linearnej) odbiera taki szum jako dosyć wysoki, ponieważ największa ilość odbieranych bodźców skupiona jest w najwyższej słyszalnej oktawie: od 10 do 20 kHz skupione jest tysiąc razy więcej mocy, niż w oktawie 10 do 20 Hz.

Ze względu na opisaną wyżej cechę szum biały rzadko jest stosowany w pomiarach akustycznych. Jako wzorzec sygnału szerokopasmowego znacznie częściej stosowany jest tzw. szum różowy, którego moc równa jest w każdym "względnie jednakowym" paśmie (w każdej oktawie, albo w każdej tercji).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Określenie "szum biały" może dotyczyć innych dziedzin poza akustyką, tj. wszelkiego rodzaju szumówsygnałów o przypadkowo zmieniających się w czasie parametrach, w tym sygnałów elektromagnetycznych, a także – np. w ekonomii – wahań kursów walut albo akcji na giełdzie, w demografii – wahań liczby ludności itp.