Szum czerwony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szum czerwony (albo szum brązowy, także szum Browna - próbka i) - rodzaj szumu wytwarzanego podczas ruchów Browna; energia takiego szumu skupiona jest w zakresie małych częstotliwości w stopniu jeszcze większym, niż to się dzieje w szumie różowym. Widmo takiego szumu spada w miarę wzrostu częstotliwości odwrotnie proporcjonalnie do kwadratu tej częstotliwości tj. jego widmowa gęstość mocy proporcjonalna jest do 1/f2[1], czyli opada 6 dB na oktawę (20 dB na dekadę).

Alternatywna do koloru czerwonego nazwa - szum brązowy - jest używana zamiennie i stanowi grę słów: nazwisko badacza ruchów cząsteczek - Roberta Browna - oznacza po angielsku kolor brązowy - brown.

Szum czerwony może być wytworzony przez scałkowanie szumu białego.

Czasami mianem szumu czerwonego nazywa się taki, do którego określenia zazwyczaj używa się określenia szum różowy (szum 1/f). Nazwa bywa także używana do określenia szumu otoczenia wewnątrz mórz i oceanów, gdzie dźwięki o częstotliwościach wysokich są szybko tłumione, natomiast stosunkowo łatwo, nawet z największych odległości, docierają dźwięki niskie i najniższe; w tym znaczeniu szum czerwony jest tłem podczas nasłuchów prowadzonych przy użyciu hydrofonów.

Przypisy

  1. Lech Hasse, Ludwik Spiralski: Szumy elementów i układów elektronicznych. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1981, s. 88. ISBN 83-204-0178-X.